แบ่งปันความรอด

“เก็บของให้หมด หลินหว่าน... เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!” เสียงกระซิบที่เฉียบขาดของเฉินเหว่ยยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของหลินหว่าน เธอไม่ได้ถามว่าทำไม เพราะแววตาที่คมกริบดุจเหยี่ยวของเขาในยามนี้บอกชัดเจนว่า ภัยคุกคามไม่ได้มาจากลมฟ้าอากาศ แต่มาจาก 'คน' ที่กำลังจ้องมองทรัพยากรในมือของเธอ ภายในพื้นที่ปิดลับของระบบฟาร์มสวรรค์ น้ำใสสะอาดราวกับหยาดทิพย์จากสรวงสวรรค์กำลังเอ่อล้นอยู่ในถังไม้ที่เธอเตรียมไว้ มันไม่ใช่แค่น้ำธรรมดา แต่มันคือน้ำที่ผ่านการกรองด้วยพลังงานจากฟาร์ม ช่วยฟื้นฟูร่างกายที่อ่อนล้าของชาวบ้านที่กำลังอดอยากให้กลับมามีแรงอีกครั้ง ทว่าในยุคที่ความหิวโหยทำให้ศีลธรรมในใจคนพร่าเลือน ความเมตตากลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงผู้ให้ได้เสมอ “ท่านพี่ ถ้าเราทิ้งไปตอนนี้ ชาวบ้านที่มารอคิวจะทำอย่างไรคะ?” หลินหว่านเอ่ยถามพลางตวัดสายตามองไปที่ประตูรั้วไม้เก่าๆ ด้านนอกนั่น เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและไร้จังหวะบ่งบอกถึงความกระวนกระวายใจของเพื่อนบ้านที่เพิ่งได้รับข่าวว่าที่บ้านของเธอมีน้ำเหลือเฟือ เฉินเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ เขาวางมือหนาลงบนไหล่ของเธอ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้ความกังวลในใจของหลินหว่านลดลงเล็กน้อย “ผมจัดการเตรียมเส้นทางออกหลังบ้านไว้แล้ว แต่การแบ่งปันในครั้งนี้... หว่านเอ๋อร์ คุณต้องทำให้มันเป็นเรื่องของ ‘การค้า’ ไม่ใช่ ‘การกุศล’ หากให้เปล่า พวกเขาจะมองว่าเป็นหน้าที่ แต่ถ้าให้แลกเปลี่ยน พวกเขาจะมองเห็นค่าของมัน” หลินหว่านสูดหายใจลึก ดวงตาเรียวสวยของอดีตเชฟหลวงหรี่ลงเล็กน้อย พลันเข้าใจในกลยุทธ์ของสามี หากเธอแจกจ่ายน้ำโดยไม่คิดค่าตอบแทน คนเหล่านี้จะแห่กันมาจนควบคุมไม่ได้และอาจเกิดการปล้นชิง แต่หากตั้งราคามิตรภาพที่พอรับได้ มันจะเป็นการคัดกรองคนและสร้างระเบียบขึ้นมาโดยอัตโนมัติ “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอพยักหน้า ก่อนจะหันไปหาเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่นั่งกอดตุ๊กตาผ้าอยู่มุมห้อง “ลูกทั้งสองคน ฟังแม่นะ... วันนี้แม่จะเปิดร้านขายน้ำใจ ถ้ามีใครเสียงดังหรือพยายามจะพังประตู ให้รีบเข้าไปอยู่ในห้องเก็บของ แล้วล็อคกลอนจากข้างใน เข้าใจไหมคะ?” เสี่ยวซีพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตากลมโตมีความกังวลแฝงอยู่ “แม่คะ... แล้วถ้าเขาไม่มีเงินจ่ายล่ะคะ?” หลินหว่านยิ้มอ่อนโยนก่อนจะลูบศีรษะลูกสาว “ถ้าไม่มีเงิน ก็ให้เอาแรงมาแลก งานในแปลงผักหลังบ้านยังมีอีกเยอะ ลูกไม่ต้องห่วงนะ” เมื่อประตูเปิดออก เสียงอื้ออึงของชาวบ้านที่ยืนรออยู่ก็ทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก หลินหว่านไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก เธอเพียงแค่ขยับตัวไปยืนหน้าถังน้ำใบใหญ่ กลิ่นหอมสดชื่นของน้ำบริสุทธิ์กระจายออกไปรอบบริเวณ จนคนที่กำลังจะโวยวายต่างชะงักงัน “ใจเย็นๆ ค่ะทุกคน” เสียงของหลินหว่านเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลัง “น้ำที่นี่มีจำกัด แต่ฉันอยากแบ่งให้ทุกคนจริงๆ คนละหนึ่งกระบอกน้ำในราคาไข่ไก่หนึ่งฟอง หรือถั่วหนึ่งกำมือ ใครมีสิ่งของแลกเปลี่ยนก็เชิญคิวแรกได้เลย แต่ขอร้อง... อย่าให้มีใครผลักหรือเบียดกัน เพราะถ้ามีเรื่อง... ฉันจะปิดประตูทันที” เฉินเหว่ยยืนกอดอกอยู่ข้างหลัง แววตาดุดันของเขากวาดมองไปรอบวงล้อม ความน่าเกรงขามในฐานะอดีตทหารทำให้ไม่มีใครกล้าทำตัวเป็นอันธพาล ทุกคนเริ่มเข้าแถวอย่างสงบ แลกเปลี่ยนสิ่งของที่พวกเขามีอย่างตั้งใจ ท่ามกลางการแลกเปลี่ยนนั้น หลินหว่านหยิบกระบวยตักน้ำแจกจ่ายด้วยรอยยิ้ม เธอเห็นความหวังในแววตาของผู้คน เห็นหญิงชราคนหนึ่งที่ดื่มน้ำเข้าไปแล้วน้ำตาไหลรินด้วยความซาบซึ้ง มันคือภาพที่สวยงามที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นตั้งแต่ทะลุมิติมา แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมด... เพราะในขณะที่เธอตักน้ำให้ชายหนุ่มคนหนึ่ง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมหลังโต๊ะไม้ มันไม่ใช่ถุงไข่ไก่ และไม่ใช่กำมือถั่ว... แต่เป็นตราสัญลักษณ์ประจำตัวที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในหมู่บ้านนี้ ชายคนนั้นกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ข้าไม่ต้องการน้ำหรอก... ข้าต้องการรู้ว่า เจ้าไปเอาน้ำที่บริสุทธิ์ขนาดนี้มาจากที่ไหน ในวันที่บ่อน้ำทุกแห่งในอำเภอแห้งขอดจนเป็นดินทรายกันหมดแล้ว หลินหว่าน” หลินหว่านชะงักมือที่ถือกระบวย หัวใจของเธอหล่นวูบไปที่ตาตื่น ท่ามกลางความวุ่นวายของการแลกเปลี่ยน เฉินเหว่ยที่สังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของภรรยาพุ่งตัวเข้ามาหมายจะประชิดตัวชายแปลกหน้าคนนั้น ทว่าชายคนนั้นกลับหันหลังเดินหายเข้าไปในฝูงชนอย่างรวดเร็วราวกับเงา “หว่านเอ๋อร์... เกิดอะไรขึ้น?” เฉินเหว่ยถามเสียงต่ำพร้อมกับคว้าข้อมือเธอไว้ หลินหว่านตัวสั่นเทา เธอไม่ได้ตอบคำถามสามีในทันที แต่สายตาของเธอจดจ้องไปยังสิ่งที่ชายคนนั้นทิ้งไว้บนโต๊ะแทนที่ถุงไข่ไก่ มันคือ ‘เหรียญตราโลหะสีดำ’ ที่สลักรูปงูพันคบเพลิง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เธอเคยเห็นในบันทึกโบราณก่อนที่ความทรงจำจะหายไปหลังทะลุมิติมา และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกรั้ว สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ชาวบ้านที่ต่อคิวอีกต่อไป แต่เป็นกองกำลังทหารในเครื่องแบบที่ไม่คุ้นตา กำลังล้อมบ้านของเธอไว้ทุกด้าน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำลายความหวังทั้งหมดของเธอ “หลินหว่าน! จงออกมามอบตัวในข้อหาซ่องสุมสิ่งของอันเป็นสมบัติของรัฐ... และความผิดฐานสมคบคิดกับกบฏ!” ขอบคุณทุกกำลังใจที่ร่วมเดินทางไปกับครอบครัวของหลินหว่านในทุกตอนนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!