ชื่อเสียงที่ขจรไกล

“ถ้าพวกท่านกล้าก้าวเท้าข้ามธรณีประตูบ้านฉันเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ก็จงเตรียมใจไว้ว่าวันพรุ่งนี้ ชื่อของพวกท่านจะถูกจารึกไว้ในบัญชีรายชื่อ ‘ผู้บุกรุกที่โชคร้ายที่สุด’ ของหมู่บ้านนี้!” เสียงของหลินหว่านเรียบนิ่งทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ มือที่ถือตะหลิวไม้ยังคงมั่นคง แม้เบื้องหน้าจะมีกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบที่ดูไม่คุ้นตา พร้อมด้วยหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยประจำตำบลที่หน้าซีดเผือดเหมือนคนเห็นผี “หลินหว่าน! อย่าได้ปากดีไปหน่อยเลย หลักฐานมันคาอยู่ตรงหน้า!” ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มตะโกนกร้าว พลางชี้นิ้วมาที่ตะกร้าหวายใบใหญ่ข้างกายหลินหว่าน ซึ่งภายในมีเพียงผักกาดขาวสดกรอบและไข่ไก่ไม่กี่ฟองที่ดูธรรมดาสามัญเหลือเกิน “หลักฐาน? ท่านหมายถึงผักกาดที่ฉันปลูกด้วยน้ำพักน้ำแรง หรือไข่ไก่ที่แม่ไก่หลังบ้านเพิ่งไข่ออกมากันแน่คะ?” หลินหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของนางไม่ได้มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ในขณะที่เสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีแอบอยู่หลังกระโปรงแม่ สองมือน้อยๆ กำชายเสื้อไว้แน่น แต่แววตาของเด็กทั้งสองกลับจ้องมองกลุ่มคนแปลกหน้าด้วยความดุดันไม่แพ้ผู้เป็นมารดา ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังแทรกเข้ามาจากทางหน้าประตูบ้าน “ใครเป็นคนบอกว่าภรรยาผมเป็นกบฏ?” เฉินเหว่ยปรากฏตัวขึ้นในชุดทหารสีเขียวมะกอกที่ดูสง่างาม แววตาของเขาคมกริบดุจเหยี่ยวที่พร้อมจะขย้ำศัตรู เขาเดินเข้ามาขวางหน้าหลินหว่านอย่างเป็นธรรมชาติ มือหนาวางลงบนบ่าของภรรยาเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจ บรรดาชาวบ้านที่แอบดูอยู่ห่างๆ เริ่มส่งเสียงซุบซิบกันอื้ออึง ความเงียบงันเริ่มถูกแทนที่ด้วยพลังของมวลชน “นั่นมันผู้กองเฉินนี่นา เขาจะทำเรื่องผิดกฎหมายได้ยังไง!” “หลินหว่านใจดีกับพวกเราจะตาย ช่วยแบ่งปันเมล็ดพันธุ์ ช่วยสอนสูตรอาหารจนปากท้องพวกเราดีขึ้น ใครหน้าไหนกล้ามาใส่ร้ายนาง พวกเราไม่ยอมแน่!” ป้าจางที่ปกติเป็นคนขี้กลัว เดินถือไม้กวาดเข้ามาเป็นคนแรก ตามด้วยชาวบ้านอีกนับสิบชีวิตที่ค่อยๆ ล้อมเข้ามา แรงกดดันจากฝ่ายอำนาจรัฐที่เคยคิดว่าจะใช้ข่มขู่ กลับกลายเป็นถูกล้อมกรอบด้วยพลังศรัทธาของชาวบ้านที่หลินหว่านได้หยิบยื่นน้ำใจให้มาโดยตลอด หลินหว่านเหลือบมองสถานการณ์แล้วคลี่ยิ้มออกมาเบาๆ นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ชัยชนะด้วยกำลัง แต่เป็นชัยชนะด้วย ‘หัวใจ’ นางขยับตัวเข้าไปในครัวชั่วครู่ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับหม้อดินเผาใบใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งของตุ๋นเนื้อสูตรลับประจำตระกูลที่นางใช้ระบบฟาร์มช่วยปรับปรุงวัตถุดิบจนรสเลิศล้ำเกินกว่าใครในยุคนี้จะจินตนาการได้ “พวกท่านเดินทางไกลมาคงเหนื่อย ถึงจะมาด้วยเจตนาที่ไม่เป็นมิตร แต่ในฐานะคนทำอาหาร ข้าพเจ้าไม่เคยปล่อยให้ใครต้องหิวโซออกจากบ้านไป” หลินหว่านเปิดฝาหม้อ ไอระเหยสีขาวนวลลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายรุนแรงจนหัวหน้าชุดที่กำลังเกรี้ยวกราดต้องชะงักและกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่ได้ ความขัดแย้งที่ดูเหมือนจะลุกลามกลับถูกสยบด้วยกลิ่นหอมของอาหารที่ผ่านการปรุงด้วยความประณีตและวัตถุดิบจากฟาร์มสวรรค์ หลินหว่านไม่ได้ตักให้พวกเขา แต่ส่งถ้วยให้เฉินเหว่ย แล้วให้เขานำไปแบ่งปันกับชาวบ้านที่มาช่วยปกป้องนางแทน ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายไปในทางที่ดี สายตาของหลินหว่านกลับเหลือบไปเห็นเงาดำวูบไหวผ่านหน้าต่างบ้านข้างๆ ชายในชุดสีดำสนิทคนหนึ่งไม่ได้สนใจอาหารหรือชาวบ้าน แต่เขากำลังจ้องมอง ‘กำไลหยก’ บนข้อมือของเสี่ยวซีด้วยแววตาที่หิวกระหายเกินมนุษย์ หลินหว่านใจกระตุกวูบ นี่ไม่ใช่เรื่องของการเมืองหรือการตรวจค้นบ้านเรือนธรรมดาเสียแล้ว เมื่อกลุ่มเจ้าหน้าที่เดินคอตกออกไปเพราะแรงกดดันจากชาวบ้านและท่าทีอันนิ่งสงบของเฉินเหว่ย ความเงียบสงัดก็กลับมาเยือนบ้านสวนอีกครั้ง ทว่าในยามที่หลินหว่านกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เสียงเคาะประตูบ้านเบาๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้งในยามวิกาล เฉินเหว่ยขยับกายบังหน้าภรรยาไว้ทันที เขาเปิดประตูออกเพียงนิดเดียว แสงจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนให้เห็นร่างของชายชราในชุดชาวนาที่ดูคุ้นตา แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด “ผู้กอง... รีบหนีไปเถอะครับ พวกมันไม่ได้มาเพื่อค้นบ้าน แต่มันมาเพื่อ ‘ชิงตัว’ คนที่ถือครองบันทึกฉบับนั้น!” หลินหว่านรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลัง บันทึกฉบับที่นางพบบนชั้นวางหนังสือในห้องเก็บของ... บันทึกที่นางคิดว่าเป็นเพียงสมุดจดสูตรอาหารเก่าๆ ของเจ้าของร่างเดิม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของหลินหว่านและร่วมลุ้นไปกับครอบครัวแสนอบอุ่นนี้นะคะ!