ความนิยมในเมนูเชฟหลวง

"ถ้าคุณจะกรุณาขยับถาดหมูตุ๋นน้ำแดงนั่นมาทางซ้ายอีกนิด กลิ่นที่ลอยไปแตะจมูกลูกค้าโต๊ะนั้น... มันกำลังจะทำให้คนทั้งตลาดคลั่งตายอยู่แล้วค่ะ" หลินหว่านเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้ผ้ากันเปื้อนซับเหงื่อที่ซึมตามไรผม นิ้วเรียวของนางขยับตะหลิวทองเหลืองในกระทะใบใหญ่ด้วยท่วงท่าที่ดูราวกับการร่ายรำ กลิ่นเครื่องเทศลับเฉพาะที่นางดึงออกมาจาก 'ระบบฟาร์มสวรรค์' ฟุ้งกระจายจนคนสัญจรไปมาในตลาดมืดต่างหยุดฝีเท้า กลิ่นหอมหวานของซีอิ๊วหมักโบราณตัดกับความเผ็ดร้อนของพริกแห้งและสมุนไพรจีนสูตรต้นตำรับเชฟหลวง มันไม่ใช่แค่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่มันคือกลิ่นที่กระตุ้นสัญชาตญาณความหิวโหยให้ทำงานหนักเกินขีดจำกัด เฉินเหว่ยที่ยืนประจำการอยู่หน้าร้านในชุดเสื้อกล้ามสีซีดแต่ดูภูมิฐานด้วยแผ่นหลังกว้าง เขารับหน้าที่เป็นด่านหน้าปะทะกับฝูงชนที่เริ่มเบียดเสียดเข้ามา ดวงตาคมกริบของอดีตทหารกวาดมองผู้คนที่พยายามชะเง้อคอเข้ามาในเต็นท์ผ้าใบชั่วคราวอย่างระแวดระวัง "พวกเขาสั่งเพิ่มอีกสิบจานครับ" เฉินเหว่ยกระซิบเสียงต่ำ สายตาเขายังคงจับจ้องไปที่ชายแปลกหน้าที่ใส่หมวกปีกกว้างในมุมมืดของตลาด ซึ่งจ้องมองมายังร้านของหลินหว่านด้วยสายตาที่ไม่น่าไว้วางใจ "หว่านเอ๋อร์... ดูเหมือนเมนูเชฟหลวงของเธอจะไม่ได้เรียกแค่คนหิว แต่กำลังเรียก 'คนมีสี' ให้เข้ามาหาด้วยนะ" หลินหว่านไม่ละสายตาจากหม้อตุ๋น นางหยิบถ้วยกระเบื้องเคลือบที่เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวซีช่วยกันเช็ดจนเงาวับออกมาตักหมูตุ๋นชิ้นหนานุ่มที่เปื่อยยุ่ยจนแทบละลายในปาก ราดน้ำซุปข้นคลั่กสีน้ำตาลทองลงไป กลิ่นหอมฟุ้งกระจายเหมือนมนตร์สะกดจนคนในแถวถึงกับสูดหายใจเข้าลึกอย่างลืมตัว "ปล่อยให้พวกเขาจ้องไปเถอะค่ะ" นางกล่าวพลางจัดจานให้สวยงามราวกับผลงานศิลปะ "ยิ่งคนเยอะ ป้าย 'ร้านอาหารสวรรค์' ของเรายิ่งเป็นที่รู้จัก ความปลอดภัยไม่ได้อยู่ที่การหลบซ่อน แต่มันอยู่ที่การทำให้ตัวเองกลายเป็นสิ่งที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ด้วยกระแสความนิยมต่างหาก" เสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีในชุดเอี๊ยมตัวจิ๋วช่วยกันลำเลียงถาดอาหารออกไปอย่างคล่องแคล่ว แววตาของเด็กน้อยทั้งสองเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเมื่อเห็นลูกค้าแต่ละคนตักอาหารเข้าปากแล้วดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง "อร่อย... นี่มันรสชาติอะไรกัน? ทำไมหมูถึงนุ่มขนาดนี้!" พ่อค้าข้าวสารคนหนึ่งอุทานออกมาลั่นตลาด เขายกชามขึ้นซดน้ำซุปจนหยดสุดท้ายอย่างไม่อายใคร ทันใดนั้น บรรยากาศที่คึกคักก็เงียบกริบลงทันควัน เมื่อชายในชุดกากีห้าคนเดินแหวกฝูงชนเข้ามาพร้อมตราสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึง 'หน่วยควบคุมตลาดมืด' หัวหน้ากลุ่มที่มีรอยแผลเป็นบนแก้มข้างซ้ายวางมือลงบนโต๊ะไม้ที่หลินหว่านใช้เตรียมอาหาร เสียงกระแทกของมือทำเอาชามกระเบื้องสั่นสะเทือน "ที่นี่ไม่มีใบอนุญาตขายอาหาร แต่กลับกล้าเปิดร้านใหญ่โต แถมส่งกลิ่นรบกวนคนทั้งตลาด" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น "ไป๋เป่าเปา... หรือชื่อจริงของเจ้าคือหลินหว่าน? ตามข้าไปที่ทำการเสียดีๆ เรื่องของเจ้ามีคนให้ความสนใจมากทีเดียว" หลินหว่านวางตะหลิวลงบนขอบกระทะอย่างใจเย็น เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานในความเงียบ นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาชายตรงหน้าด้วยสายตาที่สงบนิ่งจนอีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง นางไม่ได้ก้มหัว ไม่ได้หวาดกลัว แต่กลับคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นเยียบ "จะให้ไปก็ได้ค่ะ... แต่ก่อนจะไป ดิฉันอยากถามท่านสักนิดว่า อาหารที่ดิฉันปรุงน่ะ มันผิดที่รสชาติหรือผิดที่ดิฉันทำให้อำนาจของใครบางคนสั่นคลอนกันแน่?" ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เฉินเหว่ยที่ยืนเงียบมาตลอดก็ก้าวเท้าขึ้นมาบังหน้าหลินหว่าน มือหนาของเขาเอื้อมไปจับที่ข้อมือของชายแผลเป็นไว้แน่น บีบจนอีกฝ่ายหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังแทรกเข้ามาจากทางเข้าตลาดมืดอีกด้านหนึ่ง ไม่ใช่ทหาร ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐ แต่เป็นกลุ่มชายในชุดสูทสีเข้มที่ดูทรงอิทธิพลเหนือกว่าเจ้าหน้าที่ตรงหน้าหลายเท่าตัว ชายวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบทองก้าวออกมาข้างหน้า สายตาของเขามองผ่านหัวหน้าหน่วยควบคุมตลาดมืดไปราวกับมองธาตุอากาศ ก่อนจะโค้งคำนับให้หลินหว่านอย่างสุภาพที่สุด "คุณหลิน... นายท่านของผมเดินทางมาไกลเพื่อชิมฝีมือของคุณโดยเฉพาะ และดูเหมือนว่า 'เจ้าถิ่น' แถวนี้จะกำลังทำให้คุณรำคาญใจเสียแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น ชายวัยกลางคนก็สะบัดมือเพียงครั้งเดียว ชายชุดดำนับสิบคนก็กรูกันเข้ามาปิดล้อมเจ้าหน้าที่ทั้งห้าคนไว้ในพริบตา หลินหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และคนที่ 'นายท่าน' ของคนกลุ่มนี้พูดถึง... อาจเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่นางพยายามตามหามาตลอดตั้งแต่ทะลุมิติมาที่นี่ ความลับที่หลินหว่านพยายามฝังกลบไว้ในอดีตกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อชายวัยกลางคนหยิบภาพถ่ายเก่าคร่ำคร่าใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะข้างจานหมูตุ๋น ภาพนั้นคือรูปของหญิงสาวหน้าตาเหมือนนางไม่มีผิดเพี้ยน แต่สวมชุดฮองเฮาเต็มยศยืนอยู่เคียงข้างชายที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด... ขอบคุณทุกกำลังใจที่ร่วมเดินทางไปกับครอบครัวหลินหว่านนะคะ หวังว่ารสชาติของความเข้มข้นในตอนหน้าจะทำให้ทุกท่านวางไม่ลงเช่นเคยค่ะ!