เพื่อนบ้านที่น่ารำคาญ

“ถ้าพวกแกไม่ออกมา ฉันจะเผาบ้านหลังนี้ให้วอด! อย่าคิดว่าคนอย่าง ‘ป้าจาง’ จะกลัวกฎหมาย!” เสียงตะโกนแหบพร่าดังก้องผ่านบานประตูไม้เก่าๆ ที่สั่นสะเทือนตามแรงกระแทก หลินหว่านยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดุจมีดแกะสลักในมือเชฟหลวงคู่ใจของเธอไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ในความทรงจำของอดีตเชฟหลวงผู้เคยผ่านศึกชิงอำนาจในวังหลังมานับไม่ถ้วน เรื่องแค่นี้เปรียบเสมือนลมพัดผ่านชายผ้าเท่านั้น เธอหันไปมองเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่กอดขาเธอไว้แน่น ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หลินหว่านย่อตัวลง ลูบหัวเด็กน้อยทั้งสองอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงไออุ่นที่ย้ำเตือนว่านี่คือโลกใบใหม่ที่เธอต้องปกป้อง “อย่ากลัวค่ะ” เสียงของเธอราบเรียบแต่หนักแน่น “ไปนั่งหลังตู้ใบนั้นนะลูก ไม่ว่าจะได้ยินอะไร ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด จนกว่าแม่จะอนุญาต” เฉินเหว่ยที่ยืนอยู่ข้างกายกระชับสันหมัดแน่น เขาหันมาสบตาภรรยา สื่อสารกันเพียงชั่ววูบโดยไม่ต้องใช้คำพูด ชายหนุ่มพยักหน้าให้หลินหว่านถอยออกไป ก่อนจะคว้าท่อนไม้ใกล้ตัวเตรียมรับมือกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน หลินหว่านไม่ได้ถอย แต่เธอเดินไปที่หน้าต่างไม้เก่าๆ พลางหยิบ ‘พริกป่น’ ที่เธออุตส่าห์คั่วเองกับมือเมื่อวานนี้ขึ้นมา เธอไม่ได้เป็นแค่แม่ที่ใจดี แต่ในยุค 70 แห่งความอดอยาก การมี ‘ของดี’ ในมือคือความได้เปรียบ “ป้าจางคะ” หลินหว่านตะโกนผ่านบานประตู เสียงของเธอนุ่มนวลชวนฟังจนน่าประหลาดใจ “จะรีบร้อนไปทำไมคะ? บ้านฉันมีแค่เด็กกับคนป่วย ถ้าป้าหิวจนหน้ามืดขนาดนี้ จะมาเผาบ้านทำไมให้เสียแรงเปล่า เข้ามาคุยกันดีๆ ดีกว่าไหมคะ?” เสียงเคาะประตูหยุดกะทันหัน เสียงหัวเราะแหลมสูงของป้าจางดังสวนกลับมา “นังหลิน! แกอย่ามาทำเป็นพูดดี บ้านแกมีอาหารดีๆ กลิ่นลอยไปถึงท้ายซอย! ใครๆ ก็รู้ว่าพวกแกซ่อนของดีไว้ ทั้งไข่ ทั้งแป้งขาว! เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้!” หลินหว่านยิ้มเย็น เธอค่อยๆ แง้มประตูออกเพียงเล็กน้อยพอให้เห็นใบหน้าป้านิสัยเสียที่จ้องจะเอาเปรียบชาวบ้านคนนี้ ป้าจางในชุดมอมแมมขยับตัวจะดันประตูเข้ามา แต่หลินหว่านกลับขยับตัวบังไว้ “ป้าจางคะ ป้าทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ อีกอย่าง... ของที่ป้าได้กลิ่นน่ะ มันเป็นยาจีนที่ฉันต้มให้ลูกป่วยนะคะ ถ้าป้าขัดจังหวะยาของเด็กจนลูกฉันเป็นอะไรไป ป้าคิดว่าผู้ใหญ่บ้านจะยอมปล่อยป้าไปไหม?” ป้าจางชะงัก สายตาโลภโมโทสันของนางกวาดมองผ่านช่องว่างของประตูไปยังหม้อดินเผาบนเตาที่ยังมีควันฉุย “ยาจีนอะไรจะมีกลิ่นหอมเหมือนเนื้อตุ๋น! แกโกหก!” “ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองเข้ามาดูใกล้ๆ สิคะ” หลินหว่านเบี่ยงตัวหลบ เปิดช่องว่างให้กว้างขึ้น พลางขยับนิ้วเรียกเบาๆ ป้าจางไม่รอช้า นางผลักประตูพรวดพราดเข้ามาด้วยความมั่นใจว่าตนเองเป็นผู้เหนือกว่า ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าพ้นธรณีประตู หลินหว่านก็ดีดผงพริกป่นที่เตรียมไว้เข้าใส่หน้านางอย่างแม่นยำ! “โอ๊ย! ตาฉัน! นังบ้า! แกทำอะไร!” ป้าจางกรีดร้องด้วยความแสบร้อน มือไม้ปัดป่ายไปทั่วจนไปกระแทกกับหม้อดินเผาที่หลินหว่านวางไว้บนขอบเตา หม้อดินใบนั้นร่วงหล่นแตกกระจาย เสียงดังสนั่นหวั่นไหว เฉินเหว่ยอาศัยจังหวะที่ป้าจางกำลังทุรนทุราย พุ่งตัวเข้าไปล็อคตัวนางไว้ก่อนที่นางจะสร้างความเสียหายได้มากกว่านี้ “แจ้งตำรวจไหมครับ?” เฉินเหว่ยถามภรรยา เสียงของเขาเย็นชา ป้าจางที่แสบตาจนลืมไม่ขึ้นเริ่มลนลาน “ไม่! ไม่! ฉันแค่... ฉันแค่จะมาขอยืมของ!” หลินหว่านเดินเข้าไปใกล้ ย่อตัวลงนั่งสบตานางที่นั่งกองอยู่กับพื้น “ยืมของหรือคะ? หรือจะมาขโมย? ป้าจางคะ การที่ฉันใจดีด้วย ไม่ได้แปลว่าฉันเป็นคนโง่นะคะ ที่นี่คือบ้านของฉัน และกฎของฉันคือ... ใครที่มารังแกคนในครอบครัวของฉัน คนนั้นต้องชดใช้” เธอลุกขึ้นเดินไปหยิบตะกร้าที่วางอยู่มุมห้อง ยัดใส่มือป้าจาง “นี่คือของที่ฉันจะ ‘ให้’ ป้า เพื่อเห็นแก่เพื่อนบ้านที่อาศัยมานาน แต่ถ้าครั้งหน้าป้ายังกล้าก้าวเท้าเข้าเขตบ้านฉันโดยไม่ได้รับเชิญ... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะ” ป้าจางรับตะกร้ามาด้วยความงงงัน เมื่อเปิดดูข้างใน นางก็ต้องหน้าซีดเผือด ตะกร้านั้นว่างเปล่า... ไม่มีอะไรเลยนอกจากเศษผักเน่าๆ ที่หลินหว่านเตรียมจะนำไปทิ้งเป็นปุ๋ย “ไปซะค่ะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเรียกคนทั้งหมู่บ้านมาดูพฤติกรรมของป้า” หลินหว่านเอ่ยเสียงเรียบ ป้าจางลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปอย่างทุลักทุเล ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันในบ้าน หลินหว่านถอนหายใจยาวหันกลับมาหาลูกๆ ที่ค่อยๆ คลานออกมาจากหลังตู้ แต่ทว่าความสงบสุขกลับอยู่ได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มดังขึ้นที่หน้าบ้านอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่เสียงของป้าจาง แต่เป็นเสียงของ ‘ใครบางคน’ ที่ดูเหมือนจะไม่ได้มาเพื่อขอยืมของ “หลินหว่าน! ฉันรู้ว่าพวกแกอยู่ข้างใน! ออกมาพบท่านหัวหน้ากลุ่มผลิตเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนนั้นทรงอำนาจและเย็นเยียบกว่าป้าจางหลายเท่า หลินหว่านขมวดคิ้วแน่น เธอรู้ดีว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ไม่จบลงง่ายๆ แน่ และยิ่งเห็นเฉินเหว่ยหันไปหยิบกระบอกไม้ไผ่ที่ซ่อนไว้ใต้ฝ้าเพดานออกมา... สัญชาตญาณของเธอก็เตือนว่าสิ่งที่เธอต้องเผชิญในตอนต่อไป คือบททดสอบที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่าตัวนัก ไป๋เป่าเปาของแม่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับครอบครัวของหลินหว่านในวันนี้ แล้วพบกันตอนหน้าด้วยความอบอุ่นหัวใจนะคะ