มื้ออาหารแรกในยุคใหม่

"ถอยออกไปให้ห่างจากเด็กๆ ไม่อย่างนั้นฉันรับประกันไม่ได้ว่ากระสุนนัดนี้จะฝังลงที่ไหนบนร่างของแก" เสียงแหบพร่าของชายชุดดำเยียบเย็นเสียจนอากาศในห้องแคบๆ ดูจะแข็งตัว หลินหว่านยืนตระหง่านบังร่างผอมแห้งของเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีไว้มิดชิด แววตาของอดีตเชฟหลวงผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวในวังหลวงมานับสิบปีไม่ได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย ในขณะที่หัวใจของเธอกำลังคำนวณระยะห่างระหว่างเขากับตัวเธอ และโอกาสที่ระบบฟาร์มจะหยิบยื่น 'อาวุธ' ลับบางอย่างออกมาให้ทันท่วงที "ถ้าอยากได้ของ ก็ไปเอาในครัว อย่าให้ฉันต้องเห็นพวกแกแตะต้องลูกของฉันแม้แต่ปลายเล็บ" หลินหว่านเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง เธอรู้ดีว่าในยามที่ความหิวโหยครอบงำจิตใจมนุษย์ คนเหล่านี้ก็ไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่ขาดสติ ชายชุดดำชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นความนิ่งสงบของหญิงสาว แทนที่จะแสดงความหวาดกลัวตามคาด เขามองสลับระหว่างท่าทางมั่นคงของหลินหว่านกับกลุ่มชาวบ้านที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ด้วยความโลภ ก่อนที่เขาจะสบถออกมาแล้วลดปืนลงเล็กน้อย "หึ... ถ้าไม่มีอะไรให้กินในสิบนาที วันนี้แหละจะเป็นวันตายของพวกแก!" หลินหว่านแค่นยิ้มในใจ เธอไม่ได้กลัวคำขู่ แต่นี่คือโอกาสที่เธอจะใช้ 'เวลา' ต่อรอง เมื่อลับหลังพวกนั้นที่กรูกันออกไปทางหน้าบ้าน เธอรีบคว้าข้อมือลูกแฝดที่ตัวสั่นงันงกเข้าสู่พื้นที่หลังบ้านทันที ทันทีที่ประตูไม้เก่าๆ ปิดสนิทลง จิตใจของเธอก็สั่งการไปยังมิติคลังเก็บของในระบบฟาร์มสวรรค์ *‘ข้าวหอมมะลิใหม่ เกรดพรีเมียม... เนื้อหมูสันในคัดพิเศษ... ขิงแก่และต้นหอมสด’* ไอเย็นจากมิติฟาร์มพุ่งออกมาแตะปลายนิ้ว หลินหว่านหยิบของสดออกมาด้วยความชำนาญ มือของเธอขยับไปตามความคุ้นชินเก่าแก่ แม้เตาถ่านในยุค 70 จะดูขัดใจเชฟหลวงอย่างเธอไปบ้าง แต่เมื่อได้สัมผัสกับเนื้อหมูที่เนียนนุ่มและความหอมของข้าวสารที่หาได้ยากยิ่งในยุคขาดแคลนเช่นนี้ เลือดเชฟในตัวเธอก็เดือดพล่าน เธอใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีในการเตรียมวัตถุดิบ ภายในหม้อดินเผาใบเก่า น้ำซุปใสที่เคี่ยวจากกระดูกหมูที่ระบบแอบแถมมาให้เริ่มเดือดปุดๆ กลิ่นหอมหวานของข้าวหอมที่แตกตัวนุ่มนวลผสมกับความหอมละมุนของหมูสับปรุงรสด้วยเครื่องเทศลับจากระบบ ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจนกลบกลิ่นอับชื้นของบ้านไม้ผุๆ ไปจนหมดสิ้น "แม่คะ... กลิ่นนี่มัน..." เสี่ยวซีมองหม้อดินเผาด้วยดวงตาเบิกกว้าง เด็กน้อยที่ไม่เคยได้กินอะไรดีๆ มานานจนท้องกิ่วแทบขาดใจ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ "อดทนอีกนิดนะคนดี ของอร่อยกำลังจะเสร็จแล้ว" หลินหว่านลูบหัวลูกน้อย แววตาอ่อนโยนของเธอเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่ทำให้เด็กๆ รู้สึกปลอดภัยกว่าครั้งไหนๆ ขณะที่เธอตักโจ๊กใส่ถ้วยบิ่นๆ พลันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ย่ำเข้ามาใกล้ประตูห้องครัวอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงของชาวบ้านหิวโหย แต่มันเป็นเสียงรองเท้าบูทหนังทหารที่หนักแน่นและเป็นจังหวะ ประตูกระแทกเปิดออกอีกครั้ง! หลินหว่านรีบคว้ามีดทำครัวขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ ทว่าร่างสูงใหญ่ที่ปรากฏตัวอยู่เบื้องหลังแสงตะวันยามเย็นกลับหยุดชะงักลง ดวงตาคมกริบของชายคนนั้นเบิกกว้างขึ้นเมื่อประสาทสัมผัสของเขารับรู้ได้ถึงกลิ่นโจ๊กหมูสับที่อบอวลอยู่เต็มห้อง "หลินหว่าน...? นั่น... เธอจริงๆ ใช่ไหม?" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มสั่นพร่า เขาไม่ได้ถือปืน ไม่ได้มาเพื่อปล้น แต่ท่าทางของเขากลับดูเหมือนคนที่เพิ่งพบความหวังสุดท้ายของชีวิตหลังจากออกตามหามาเนิ่นนาน เขาคือเฉินเหว่ย พ่อของเด็กๆ ที่กลับมาถึงบ้านในวินาทีที่วิกฤตที่สุด ทว่าในจังหวะที่หลินหว่านกำลังจะเอ่ยปาก เสียงปืนดังสนั่นมาจากทางหน้าบ้านพร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของชายชุดดำที่บุกมาก่อนหน้านี้ "เปิดประตู! พวกแกทำอะไรกันข้างในนั่น!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับครอบครัวของหลินหว่านในมิตินี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะมีความสุขไปกับมื้ออาหารอุ่นๆ และการเริ่มต้นใหม่ของพวกเขานะคะ