ของขวัญจากฟ้า ระบบฟาร์ม

“ก้าวถอยหลังไป!” เสียงเฉินเหว่ยไม่ได้ดังมาก แต่มันกลับกังวานด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของบ้านดินพลันเงียบสนิท มือหนาหยาบกร้านของเขาวางลงบนไหล่ของหลินหว่านอย่างหนักแน่นและมั่นคง สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยไออุ่นที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนในโลกที่หนาวเหน็บใบนี้ หลินหว่านเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม เขาดูเหนื่อยล้า ฝุ่นดินเกาะตามเสื้อผ้าทหารสีเขียวขี้ม้าที่ดูเก่าคร่ำ แต่แววตาที่มองไปยังกลุ่มญาติฝ่ายสามีที่กำลังจะพุ่งเข้ามาแย่งชิงข้าวสารถุงสุดท้ายของเธอนั้น กลับคมกริบดุจใบมีด “ภรรยาผม... ใครก็อย่าได้แตะต้อง” เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหันมามองหลินหว่าน สายตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่กลับอ่อนลงจนน่าใจหาย “ที่เหลือเดี๋ยวผมจัดการเอง ไปดูแลเด็กๆ เถอะ” หลินหว่านพยักหน้าเบาๆ เธอไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแค่ดึงตัวเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่ตัวสั่นเทาอยู่ข้างหลังให้เข้ามากอดแนบอก กลิ่นกายของเด็กน้อยที่เจือกลิ่นสาบของความอดอยากทำให้หัวใจของอดีตเชฟหลวงกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าหากคืนนี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องพวกเขาทั้งสามคน พรุ่งนี้เช้าคงได้กลายเป็นศพในบ้านดินหลังนี้แน่ ทว่าในวินาทีที่เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ความรู้สึกวูบไหวก็แล่นผ่านเข้ามาในจิตใต้สำนึก คล้ายกับมีกระแสไฟฟ้าสายเล็กๆ วิ่งพล่านไปทั่วปลายนิ้ว ก่อนที่หน้าจอโปร่งแสงสีทองอร่ามจะปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเธอเพียงผู้เดียว *‘ยินดีต้อนรับสู่ระบบฟาร์มอัปเกรดชีวิต : สถานะปัจจุบัน - ขาดแคลนทรัพยากรอย่างวิกฤต’* หลินหว่านเบิกตากว้าง เธอรีบกวาดสายตามองไปรอบห้อง ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับความขัดแย้งด้านนอก ไม่มีใครสังเกตเห็นหน้าต่างระบบนี้เลย ในสายตาของเธอนั้น ตัวเลือกในเมนูมีไม่มากนัก แต่มีสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดใจเธอเหลือเกิน *‘ไอเทมเริ่มต้น: หยดน้ำค้างสวรรค์ (จำกัดการใช้ 1 ครั้ง) - สามารถเปลี่ยนสิ่งปฏิกูลหรือน้ำเน่าเสียให้กลายเป็นน้ำทิพย์บริสุทธิ์ที่เปี่ยมด้วยพลังงานฟื้นฟูร่างกาย’* มือของเธอสั่นระริก เธอเหลือบมองถังน้ำดินเผาใบเก่าที่ตั้งอยู่มุมห้อง ข้างในมีน้ำสีขุ่นคลักที่ตักมาจากบึงหลังหมู่บ้าน ซึ่งเต็มไปด้วยเชื้อโรคและตะกอน นี่คือสิ่งที่เธอต้องใช้ต้มซุปให้ลูกๆ กินในคืนนี้... หากดื่มเข้าไป ร่างกายที่อ่อนแอของพวกเขามีหวังได้ล้มป่วยหนักแน่ หลินหว่านตัดสินใจในเสี้ยววินาที เธอแสร้งทำเป็นหยิบกระบวยไม้ขึ้นมาตักน้ำ โดยอาศัยจังหวะที่เฉินเหว่ยกำลังตะคอกไล่ญาติๆ ออกไปจากประตูบ้าน เธอปล่อยหยดน้ำค้างสีทองที่ปรากฏบนหน้าจอระบบลงไปในถังน้ำทันที *ซ่า...* เสียงของเหลวในถังเปลี่ยนแปลงไปราวกับเวทมนตร์ กลิ่นเหม็นหืนหายไปเป็นปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นราวกับน้ำค้างยามเช้าบนยอดเขา ลำแสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนขึ้นมาจากก้นถัง หลินหว่านใจเต้นรัว เธอรีบตักน้ำนั้นขึ้นมาจิบหนึ่งคำ รสสัมผัสหวานละมุนลึกซึ้งแล่นผ่านลำคอ ร่างกายที่เคยอ่อนล้าและหิวโหยกลับรู้สึกเหมือนถูกเติมพลังจนเต็มเปี่ยม “แม่ครับ... ผมหิว” เสี่ยวซีพึมพำเสียงแผ่ว หลินหว่านหันไปหาลูกน้อยด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง “รอแม่สักครู่นะคะคนดี วันนี้เราจะมีซุปที่อร่อยที่สุดในโลกกินกัน” เธอนำข้าวสารกำมือสุดท้ายลงหม้อ ผสมกับผักป่าที่ดูเหี่ยวเฉา แต่เมื่อเติมน้ำทิพย์ลงไปเพียงนิดเดียว ผักที่เคยเหลืองซีดกลับคืนสภาพเป็นสีเขียวสดกรอบอร่อยราวกับเพิ่งเด็ดมาจากสวน กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารลอยอบอวลไปทั่วบ้านดินหลังเล็ก จนทำให้เฉินเหว่ยที่เพิ่งจัดการผู้รุกรานเสร็จสิ้นต้องชะงักฝีเท้า เขาก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมของอาหารทำให้ดวงตาของเขาฉายแววตะลึงงัน เขาจ้องมองหม้อซุป ก่อนจะเงยหน้ามองหลินหว่านด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... มันไม่ใช่แค่ความห่วงหา แต่มันคือความฉงนสนเท่ห์ที่เขากำลังพยายามค้นหาคำตอบ “นี่เธอ... ไปเอาของพวกนี้มาจากไหน?” เขาถามเบาๆ พลางเดินเข้ามาใกล้ หลินหว่านยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอไม่พร้อมที่จะเปิดเผยความลับของระบบฟาร์ม แต่ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากสายตาของสามีทำให้เธอกล้าที่จะพูด “ถ้าบอกว่าฟ้าประทานมาให้ คุณจะเชื่อไหมคะ?” เฉินเหว่ยไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่เอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่พวงแก้มของเธอ สัมผัสที่หยาบกร้านแต่ทว่าแฝงด้วยความทะนุถนอมทำให้หลินหว่านถึงกับต้องกลั้นหายใจ ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงทุบประตูดังโครมใหญ่จากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนดุดันของหัวหน้าหมู่บ้าน “เฉินเหว่ย! ออกมานี่! แกไปเอาเนื้อมาจากไหนมาทำซุป! ข้าได้กลิ่นมาถึงหน้าประตูบ้าน!” หลินหว่านขมวดคิ้วแน่น เธอรู้ดีว่าในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ การทำอาหารที่กลิ่นหอมฟุ้งเช่นนี้คือการหาเรื่องใส่ตัว แต่ในขณะที่เธอกำลังกังวลนั้นเอง หน้าต่างระบบที่เคยเงียบหายไปกลับเด้งข้อความเตือนภัยสีแดงฉานขึ้นมากลางอากาศ *‘คำเตือน! ภัยคุกคามระดับสูงกำลังมาถึง เตรียมตัวรับมือ: การปะทะที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง’* เฉินเหว่ยกระชับเสื้อผ้าของเขาเตรียมจะออกไปเผชิญหน้า แต่หลินหว่านกลับคว้ามือเขาไว้แน่น ในแววตาของเธอไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความมุ่งมั่นที่จะปกป้องครอบครัวใหม่ของเธอให้ถึงที่สุด “เดี๋ยวค่ะ...” เธอเรียกเขาไว้ ก่อนจะหยิบมีดทำครัวขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้ “ถ้าพวกเขาจะบุกเข้ามา... เราก็ต้องแสดงให้เห็นว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้ามาหยามได้ง่ายๆ” เธอยังไม่ทันขาดคำ ประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกถีบจนพังกระจาย ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้อง และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังกลุ่มคนที่ถือไม้กระบองเข้ามานั้น... กลับไม่ใช่แค่ชาวบ้านที่หิวโซ แต่เป็นชายชุดดำท่าทางผิดปกติที่ถือปืนพกกระบอกสั้นไว้ในมือ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับครอบครัวของหลินหว่านนะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยค่ะ