ขุดสมบัติจากหลังเขา

"ถ้าท่านแม่ยังดึงดันจะขึ้นไปอีก ขาเล็กๆ ของข้ากับน้องสาวคงต้องขาดใจตายอยู่กลางทางเป็นแน่ค่ะ" เสียงเล็กๆ ของเสี่ยวเป่าดังขึ้นพร้อมกับแรงกระตุกที่ชายเสื้อหมองเก่า หลินหว่านชะงักเท้าที่กำลังก้าวผ่านแนวพุ่มไม้หนาทึบ นางหันกลับมามองบุตรชายฝาแฝดทั้งสอง ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายและเด็กหญิงเวลานี้ซีดเซียวริมฝีปากแห้งผากจากความเหนื่อยล้าและการเดินทางไกล ดวงตากลมโตคู่นั้นมองมาที่นางด้วยความหวาดหวั่นปนอ้อนวอน หัวใจของอดีตเชฟหลวงผู้เคยผ่านความเป็นความตายมาแล้วสะท้อนวูบ นางทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นดินชื้นแฉะ ดึงร่างเล็กทั้งสองเข้ามาสวมกอดไว้แน่น ไออุ่นจากตัวเด็กๆ คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่านางไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในโลกยุคทศวรรษที่เจ็ดอันแร้นแค้นนี้ "แม่ขอโทษนะลูก... แม่แค่คิดว่าถ้าเราขึ้นไปอีกหน่อย อาจจะเจออะไรพอกินได้บ้าง" หลินหว่านเอ่ยเสียงนุ่ม ฝ่ามือเรียวที่หยาบกร้านตามกาลเวลาลูบเรือนผมบางของเสี่ยวซีอย่างอ่อนโยน เฉินเหว่ยที่เดินตามหลังมาห่างๆ รีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มวางไม้พลองในมือลง ก่อนจะย่อตัวลงสำรวจรองเท้าผ้าที่ขาดวิ่นของบุตรสาว "ทางข้างหน้าชันเกินไป หว่านเอ๋อร์พูดถูกแล้ว พักตรงนี้ก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่จะลองเดินสำรวจแถวนี้ดูเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของสามี ทำให้ความตึงเครียดในอกของหลินหว่านคลายลงบ้าง ตั้งแต่เฉินเหว่ยกลับมาจากการรับราชการทหาร แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลและภาระทางใจ แต่เขาก็พยายามทำหน้าที่พ่อและสามีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ทว่าความเป็นจริงก็คือความจริง ครอบครัวของพวกเขากำลังจะอดตายในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หากไม่มีเสบียงเพิ่มเติมในยามที่ยุ้งฉางว่างเปล่าและคะแนนความขยันในคอมมิวนityแทบไม่เหลือหลอ หลินหว่านกวาดสายตามองไปรอบตัว พื้นที่หลังภูเขาหลังหมู่บ้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องความแห้งแล้งและดินปนทราย ชาวบ้านคนอื่นต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าที่นี่ไม่มีอะไรนอกจากก้อนหินและวัชพืช แต่ในสายตาของอดีตเชฟผู้เชี่ยวชาญการหาวัตถุดิบและควบคุมระบบฟาร์มสวรรค์ในห้วงมิติ ทันใดนั้น จิตใต้สำนึกบางอย่างก็เตือนให้นางมองลึกลงไปใต้รากไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านอยู่ริมหน้าผาเตี้ยๆ "เดี๋ยวก่อนค่ะพี่เฉิน..." หลินหว่านรั้งแขนสามีไว้ ขณะที่เสียงเตือนใสๆ จากระบบฟาร์มในหัวดังขึ้นเบาๆ *[แจ้งเตือน: ตรวจพบพลังงานอินทรีย์ระดับสูงในรัศมีสามเมตร แนะนำให้ทำการขุดค้น]* ดวงตาของหลินหว่านเป็นประกายวาบ นางปล่อยมือจากลูกแฝดแล้วหยิบเสียมเหล็กขึ้นมา เดินตรงไปยังโคนต้นสนโบราณที่ใบไม้แห้งทับถมกันหนาเตอะ ดินบริเวณนั้นดูชื้นผิดปรกติ ทั้งยังมีกลิ่นอายดินฝนผสมกับกลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยแต่นึกไม่ออกในทันที "ท่านแม่จะทำอะไรหรือเจ้าคะ?" เสี่ยวซีเอียงคอถามด้วยความสงสัย พลางขยับเข้าไปใกล้พี่ชาย "แม่จะพาพวกเราไปหาของอร่อยกันค่ะ" หลินหว่านยิ้มบางๆ ก่อนจะปักเสียมลงบนพื้นดินนุ่มแล้วงัดขึ้นอย่างแรง พรึบ! ดินสีดำร่วนซุยหลุดร่อนออก เผยให้เห็นผิวขรุขระสีน้ำตาลเข้มเกือบดำฝังอยู่ใต้รากไม้ รัศมีวงกลมขรุขระขนาดเท่ากำปั้นปรากฏแก่สายตา หลินหว่านใจเต้นระรัว นางวางเสียมลงแล้วใช้มือเปล่าคุ้ยดินออกอย่างทะนุถนอม กลิ่นหอมดินปนกลิ่นฉุนเฉพาะตัวลอยแตะจมูกทันทีที่อากาศภายนอกสัมผัสกับมัน "นี่มัน..." เฉินเหว่ยที่เดินเข้ามาดูใกล้ๆ ถึงกับอุทานออกมาอย่างตกตะลึง แม้เขาจะไม่ใช่คนครัว แต่เขาก็พอจะเคยได้ยินเรื่องเล่าจากพรานป่าเฒ่า "เห็ดหลินจือป่าโบราณ...แถมยังมีรากโสมป่าอายุหลายสิบปีซ่อนอยู่ใต้โคนต้นไม้นี้ด้วย!" หลินหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย ความปีติยินดีเอ่อล้นจนขอบตาร้อนผ่าว ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ สมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้ไม่ได้มีไว้แค่ประทังชีวิต แต่หมายถึงทุนรอนในการตั้งตัว การซื้อเมล็ดพันธุ์ชั้นดี และการรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังของเฉินเหว่ย ทว่าความดีใจยังไม่ทันจางหาย เสียงกรอบแกรบของกิ่งไม้แห้งที่เหยียบย่ำด้วยฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากพุ่มไม้ทึบเบื้องล่าง เฉินเหว่ยชักสีหน้าเคร่งเครียดทันที เขาขยับตัวเอาภรรยาและลูกแฝดไปหลบไว้ด้านหลัง พร้อมกับคว้าท่อนไม้ปลายแหลมขึ้นมาตั้งรับในท่าเตรียมพร้อม สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังเงาร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวพ้นแนวไม้รกช้าๆ ร่างนั้นสวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ แต่แววตาที่มองตรงมากลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มเยียบเย็นที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "โอ้... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ทหารพิการกับเมียชาวบ้านนี่เอง ขุดหาอะไรกันอยู่ตรงนั้น หรือว่าซ่อนสมบัติล้ำค่าอะไรไว้ แบ่งให้พวกข้าดูด้วยสิ..." เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสองคนโผล่พรวดตามออกมาจากด้านหลัง ปิดตายทางลงเขาของครอบครัวหลินหว่านจนหมดสิ้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความอบอุ่นนี้กับครอบครัวหลินหว่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ