ความลับที่ต้องปิดบัง

"ถ้าเจ้ายังขยับเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ข้าจะถือว่าเจ้ามีเจตนาไม่เป็นมิตร" หลินหว่านเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับจนขึ้นเงา เธอไม่ได้หันไปมองเฉินเหว่ยที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัว แผ่นหลังที่ตั้งตรงและกลิ่นอายความกดดันแบบทหารที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในห้องครัวที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของผัดถั่วพริกแห้ง กลับเย็นเยียบลงถนัดตา เฉินเหว่ยไม่ถอย แต่เขากลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาของเขาจดจ้องไปยังตะกร้าไม้ไผ่เปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมามองมือของหลินหว่านที่เพิ่งจะคว้ากะหล่ำปลีสีเขียวสดกรอบที่ดูไม่เหมือนกะหล่ำปลีที่หาได้ทั่วไปในยุคข้าวยากหมากแพงนี้ลงจากความว่างเปล่า "ของพวกนี้... เจ้าเอามาจากไหน?" น้ำเสียงของเขาต่ำและแหบพร่า สื่อถึงความสงสัยที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ หลินหว่านหัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะกลองรบ เธอไม่ได้ตกใจจนเสียอาการ แต่ความรู้สึกที่ถูก 'จับผิด' โดยชายผู้เป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปัดผ่านไป มือของเธอชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะวางกะหล่ำปลีลงเบาๆ แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา "ในโลกนี้มีความลับมากมายที่แม้แต่คนใกล้ชิดที่สุดก็ไม่จำเป็นต้องรู้ หากข้าบอกว่ามันคือโชคชะตาที่ฟ้าประทานให้เพื่อลูกๆ ของเรา ท่านจะเชื่อไหมล่ะ?" หลินหว่านก้าวเดินเข้าไปหาเขาอย่างใจเย็น ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของกันและกัน เฉินเหว่ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เขากำลังค้นหาคำโกหก แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นความมุ่งมั่นและแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักต่อเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่กำลังหลับใหลอยู่ในห้องด้านใน "ข้าแค่ไม่ต้องการให้เจ้ามีอันตราย" เขาพูดเสียงอ้อมแอ้ม มือที่หยาบกร้านจากการจับปืนยกขึ้นมาเกาต้นคออย่างทำตัวไม่ถูก ความน่าเกรงขามเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มที่พยายามจะประคับประคองครอบครัวให้รอดพ้นจากยุคสมัยที่โหดร้าย "คนในหมู่บ้านเริ่มสังเกตเห็นแล้วว่าเรามีอาหารแปลกๆ มากิน ทั้งที่ไม่มีใครเคยเห็นเจ้าออกไปเก็บผักในป่าเลย" หลินหว่านถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ระบบฟาร์มสวรรค์ที่เธอนำติดตัวมาด้วยไม่ใช่สิ่งที่คนในยุค 70 จะเข้าใจได้ หากความแตก ความซวยจะไม่ได้ตกอยู่ที่เธอคนเดียว แต่มันคือหายนะของลูกๆ ทั้งสองคน "ข้าเข้าใจท่าน เฉินเหว่ย" เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แตะมือลงบนแขนเสื้อที่เปรอะเปื้อนคราบดินของเขา "นับจากนี้ไป ข้าจะมีกฎเหล็กในบ้านของเรา หนึ่ง... ห้ามใครเข้ามาในห้องครัวในเวลาที่ข้าปิดประตู สอง... ถ้าข้าบอกให้ท่านพาลูกๆ ออกไปเล่นที่ลานบ้าน ท่านต้องทำโดยไม่ตั้งคำถาม และสาม... อย่าถามถึงแหล่งที่มาของอาหารอีก" เฉินเหว่ยจ้องมองมือเล็กๆ ที่วางบนแขนเขาอย่างไม่วางตา ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "หากนั่นคือสิ่งที่เจ้าต้องการ ข้าจะคอยเฝ้าหน้าประตูให้เอง ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีทางก้าวเข้ามาทำร้ายเจ้าได้" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงฟืนที่แตกเปรี๊ยะในเตาไฟ หลินหว่านรีบหันกลับไปจัดการกับมื้อเย็นที่ยังค้างคา เธอต้องทำให้อาหารชุดนี้ดูเป็นอาหารธรรมดาที่สุดเท่าที่จะทำได้ กะหล่ำปลีผัดหมูสามชั้นถูกนำลงกระทะ กลิ่นหอมฉุยฟุ้งกระจายไปทั่วบ้าน มันเป็นกลิ่นที่เกินกว่าฐานะของครอบครัวเกษตรกรทั่วไปจะมีสิทธิ์ได้รับประทาน ทว่า ในขณะที่เธอกำลังตักอาหารใส่ชาม หน้าต่างบานเล็กเหนือเคาน์เตอร์ครัวก็ถูกเปิดออกเบาๆ พร้อมกับเสียงกิ่งไม้หักดัง 'แกร็ก' จากสวนหลังบ้าน หัวใจของหลินหว่านร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันไปสบตากับเฉินเหว่ยโดยพลัน ทั้งคู่ต่างรับรู้ได้ทันทีว่าไม่ได้มีแค่พวกเขาอยู่ในบ้านหลังนี้ "ใครอยู่ตรงนั้น!" เฉินเหว่ยตะโกนก้องก่อนจะพุ่งตัวออกไปทางประตูหลังด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ หลินหว่านรีบวางตะหลิวแล้วคว้ามีดทำครัวไว้แน่น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความลับเรื่องระบบฟาร์มกำลังตกอยู่ในที่นั่งลำบาก เงามืดที่วูบผ่านหน้าต่างไปเมื่อครู่ไม่ใช่คนของหมู่บ้านแน่นอน และจากการเคลื่อนไหวที่เงียบเชียบระดับนั้น มันไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาที่คิดจะมาขโมยผักกินแน่ๆ "หลินหว่าน!" เสียงของเฉินเหว่ยดังมาจากความมืดหลังบ้าน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "รีบเอาของในตะกร้าไปซ่อน... มีคนเห็นรอยประทับตราแปลกๆ บนกะหล่ำปลีพวกนี้แล้ว!" ไป๋เป่าเปาของแม่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหลินหว่านและคอยเป็นกำลังใจให้ครอบครัวนี้ในยุคที่เต็มไปด้วยความท้าทายนะคะ!