ลูกแฝดเริ่มมีน้ำมีนวล

“ซ่อนไว้ในหลุมดินข้างเตาฟืน! เร็วเข้า!” หลินหว่านรีบคว้าตะกร้าหวายที่มีผักกาดหอมพุ่มใหญ่ส่งประกายเขียวสดผิดปกติไปจากผักในยุคสมัยนี้ เธอใช้จังหวะที่หัวใจเต้นรัวดุจกลองศึกยัดมันลงในหลุมลับที่เฉินเหว่ยขุดไว้ แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ กลิ่นดินชื้นแฉะและกลิ่นไหม้ของฟืนผสมปนเปจนน่าเวียนหัว “ใครเห็น?” เธอถามเสียงต่ำ แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจเชฟหลวงผู้เผชิญหน้ากับสถานการณ์คับขันในวังวนการเมือง เฉินเหว่ยยืนบังหน้าต่าง ร่างสูงใหญ่ของเขาเกร็งแน่น มือหนาคว้าท่อนฟืนเตรียมพร้อม “ป้าจางที่อยู่บ้านท้ายซอย แกมาแอบเก็บฟืนแถวนี้ตอนพลบค่ำ ข้าเห็นแกชะงักตอนมองเห็นกะหล่ำปลี... ข้าเลยรีบไล่ต้อนแกไปทางอื่น” หลินหว่านขยับถุงผ้าปิดปากหลุมดินอย่างคล่องแคล่ว “คนอย่างป้าจางไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ หรอกค่ะ หากนางไปป่าวประกาศว่าเรามีผักพืชผักแปลกตาที่โตไวกว่าปกติ ชีวิตที่สงบสุขของพวกเราในหมู่บ้านนี้คงจบสิ้น” เธอกล่าวจบก็รีบเดินไปที่เตียงไม้เก่าๆ ที่มีร่างเล็กๆ ของเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีหลับใหลอยู่ ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าที่เคยซูบตอบและเป็นสีเหลืองซีดจากภาวะขาดสารอาหารเริ่มมีเลือดฝาดจางๆ แต้มบนพวงแก้ม แก้มกลมมนที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นเล็กน้อยหลังจากที่เธอแอบเอาสารสกัดจากฟาร์มสวรรค์ผสมลงในน้ำข้าวต้มทุกคืนทำให้หัวใจของคนเป็นแม่เต้นอย่างมีความหวัง “ดูพวกเขาสิคะ เฉินเหว่ย...” หลินหว่านเอื้อมมือไปลูบผมลูกสาวเบาๆ “เด็กๆ เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว ผมที่เคยแห้งกรอบเริ่มมีความเงางาม นี่คือสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุด ไม่ว่าใครจะสงสัยอะไร เราต้องปกป้องพัฒนาการนี้ไว้ให้ได้” เฉินเหว่ยเดินเข้ามาใกล้ เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ภรรยา สายตาที่ดุดันของทหารกล้าอ่อนแสงลงเมื่อมองเห็นความพยายามของหลินหว่าน “ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก... ถ้าข้าหาเงินมาได้มากกว่านี้ หรือหาเสบียงจากตลาดมืดได้โดยไม่ต้องเสี่ยง...” “หยุดพูดเรื่องนี้เถอะค่ะ” หลินหว่านยกนิ้วแตะริมฝีปากเขาเบาๆ กลิ่นอายความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง “เรามีเป้าหมายร่วมกันคือการสร้างฟาร์มสวรรค์แห่งนี้ให้สำเร็จ เพื่อเด็กๆ... และเพื่อเรา” เช้าวันรุ่งขึ้น หมู่บ้านคึกคักไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวซีตื่นขึ้นมาด้วยความสดใสเกินกว่าปกติ พวกเขาไม่ได้ร้องงอแงเหมือนทุกครั้ง เด็กทั้งสองวิ่งเล่นรอบบ้านไม้หลังเล็กราวกับมีพลังงานล้นเหลือ หลินหว่านเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าครัว เธอใช้ "ผลผลิตพิเศษ" จากระบบฟาร์มที่อัปเกรดขึ้นเล็กน้อยมาปรุงเป็นโจ๊กไข่ตุ๋นใส่ผักกาดหอมสับละเอียด กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วจนเพื่อนบ้านต้องพากันเดินออกมาสูดจมูก “นี่กลิ่นอะไรกัน? หอมเหมือนกับข้าวในภัตตาคารในเมืองเลย!” เสียงป้าจางดังขึ้นจากหน้าบ้าน น้ำเสียงของนางแฝงความอิจฉาและสงสัยอย่างปิดไม่มิด หลินหว่านล้างมือแล้วเดินออกไปเผชิญหน้ากับนางด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ “อ้อ ป้าจางคะ พอดีวันนี้ฉันต้มข้าวต้มป่าเพิ่มวิตามินให้เด็กๆ น่ะค่ะ สุขภาพพวกเขาไม่ค่อยดีมานาน เลยต้องดูแลเป็นพิเศษ” ป้าจางหรี่ตามองหลินหว่าน “เมื่อคืนข้าเห็น...” “เห็นข้ากำลังตัดหญ้าหลังบ้านใช่ไหมคะ?” หลินหว่านชิงพูดแทรกด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น “แสงมันน้อยน่ะค่ะ ป้าจางสายตาดีขนาดนั้นคงเห็นแล้วว่าในตะกร้ามีแต่หญ้าให้ไก่ที่บ้านกินใช่ไหมคะ?” นางชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าลังเลฉายชัด ความหอมของอาหารในบ้านที่ลอยออกมาเตะจมูกทำให้นางเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “เอ่อ... ข้าก็ว่าอย่างนั้น... ก็นะ เด็กๆ ดูอ้วนท้วนขึ้นเยอะเชียว ไปกินอะไรดีมาล่ะ?” หลินหว่านไม่ตอบแต่ยิ้มรับด้วยมารยาทที่สมบูรณ์แบบ จนป้าจางต้องเดินกระฟัดกระเฟียดกลับบ้านไป ทว่าเมื่อหลินหว่านหันหลังกลับเข้าบ้าน ความรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็หายไปทันทีเมื่อเห็นเฉินเหว่ยยืนอยู่หลังประตู “ป้าจางไม่จบง่ายๆ หรอกค่ะหลินหว่าน” เฉินเหว่ยกระซิบ “นางจ้องจะหาหลักฐานเรื่องผักนั่นอยู่” ในจังหวะนั้นเอง เสี่ยวเป่าก็วิ่งเข้ามากอดขาแม่ “แม่จ๋า... หนูหิวจังเลยจ้ะ แต่หนูเห็น... เห็นคุณลุงคนหนึ่งยืนมองเราจากหลังกำแพงบ้านตั้งแต่นานแล้ว เขาหน้าตาดุมากเลยจ้ะ” หลินหว่านและเฉินเหว่ยหันขวับไปมองยังทิศทางที่เด็กน้อยชี้ทันที ร่างเงาสีดำทมิฬของชายแปลกหน้าที่สวมหมวกสีเขียวทหารหม่นๆ กำลังก้าวถอยหลังลับหายไปหลังพุ่มไม้ พร้อมกับเสียงเหยียบกิ่งไม้ที่ดังลั่นอย่างจงใจ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหนาวเหน็บที่พุ่งวาบเข้าสู่กระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของป้าจางแล้ว แต่มีใครบางคน... ที่รู้ความลับเรื่อง "ฟาร์ม" ของเธอมากกว่าที่คิด ไป๋เป่าเปาของแม่ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนในวันนี้ผ่านพ้นทุกเรื่องราวไปได้ด้วยดีนะคะ