ขายของในตลาดมืดครั้งแรก

"อย่าได้ส่งเสียงดังเชียวลูกรัก ถ้าคนถามว่าเอาผักพวกนี้มาจากไหน ให้บอกเพียงว่าแม่ไปแลกเปลี่ยนกับญาติห่างๆ มา... เข้าใจไหมคะ" หลินหว่านกระซิบสั่งเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับสั่นไหวด้วยความกังวล มือเรียวบางที่ผ่านการจับตะหลิวมานับพันครั้งในฐานะเชฟหลวง ค่อยๆ กระชับผ้าพันคอสีตุ่นขึ้นปิดบังใบหน้าจนเหลือเพียงดวงตาคู่คมที่ฉายความเด็ดเดี่ยว ในตะกร้าสานไม้ไผ่ใบเก่าที่สะพายอยู่บนหลัง เต็มไปด้วยแตงกวาเขียวจัด ผิวตึงเปรี๊ยะจนดูเหมือนจะแตกออกได้ทุกเมื่อ และมะเขือเทศสีแดงสดราวกับอัญมณี ทั้งหมดนี้คือผลผลิตจาก 'พื้นที่มิติฟาร์มสวรรค์' ที่เธอเฝ้าเพาะปลูกด้วยหยาดเหงื่อตลอดสามคืนที่ผ่านมา เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวซีในชุดเสื้อผ้าปะชุนพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตากลมโตคู่นั้นยังคงฉายแววหวาดกลัวต่อโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยสายตาจับผิดของคนในหมู่บ้าน ตลาดมืดในยุค 70 ไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะเดินเข้าไปได้โดยง่าย มันซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงอิฐเก่าๆ ท้ายเมือง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของโคลนและกลิ่นคาวของสินค้าผิดกฎหมาย เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาเป็นระยะ ทุกคนดูระแวดระวัง ราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะวิ่งหนีหากเห็นเงาของเจ้าหน้าที่บ้านเมือง "แม่คะ... ถ้าเราโดนจับได้ จะเกิดอะไรขึ้นคะ?" เสี่ยวซีเอ่ยถามเบาๆ พลางกำชายเสื้อของหลินหว่านแน่น หลินหว่านหยุดเดิน เธอหันกลับมาจับไหล่ลูกน้อยไว้มั่น สายตาของเธออ่อนโยนลงทันที "ตราบใดที่แม่ยังอยู่ จะไม่มีใครมาทำร้ายลูกได้ทั้งนั้น... ที่เรามาที่นี่ เพราะเราต้องการเงินไปซื้อตำราให้ลูกและซื้อเมล็ดพันธุ์ที่ดีกว่านี้ เพื่ออนาคตของเรา จำไว้นะคะ ความกลัวเป็นเพียงเงา แต่ความอดอยากคือของจริง" ทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวขี้ม้าของเฉินเหว่ยก็ปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืด เขาดูผอมลงกว่าภาพจำในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่แววตาของเขายังคงนิ่งสงบและทรงพลังราวกับเสือที่กำลังซุ่มรอจังหวะ เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอจางๆ ของยาสูบและกลิ่นตัวผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์ "ตามมาทางนี้" เขาไม่ทักทาย ไม่กล่าวคำหวาน เพียงแค่ส่งสายตาบอกให้เธอเดินตามไป หลินหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้เขาจะยังดูเย็นชา แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความคุ้มครองที่เขามอบให้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาพาพวกเขามายังมุมมืดที่ค่อนข้างเงียบเชียบ แต่น่าแปลกที่บริเวณนั้นกลับมีชายชราท่าทางมีฐานะคนหนึ่งนั่งรออยู่ "ของที่บอกไว้ล่ะ?" เฉินเหว่ยเอ่ยถามเสียงเข้ม หลินหว่านสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจกลับมา ก่อนจะเปิดผ้าคลุมตะกร้าออก กลิ่นสดชื่นของผักออร์แกนิคคุณภาพสูงฟุ้งกระจายออกมาในทันที จนชายชราที่นั่งรออยู่ถึงกับเบิกตากว้าง "นี่มัน... ผักอะไรกัน ทำไมถึงสดเหมือนเพิ่งเด็ดจากสวนในฝันแบบนี้?" ชายชราอุทานเบาๆ หยิบแตงกวาขึ้นมาพิจารณาอย่างทึ่งจัด "เจ้าสาวน้อย ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงแบบนี้ เจ้าไปหาของดีระดับนี้มาจากไหน?" หลินหว่านยิ้มที่มุมปากอย่างผู้มีชัย "ของดี ย่อมต้องมีที่มาที่เหมาะสมกับราคาค่ะ คุณลุงคิดว่าผักสดๆ ที่ทำให้คนกินมีความสุขและสุขภาพดีแบบนี้ ควรจะมีราคาเท่าไหร่ดีคะ?" การเจรจาเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด หลินหว่านไม่ใช่หญิงสาวไร้เดียงสาในยุค 70 แต่เธอคือเชฟหลวงผู้เคยเจรจากับพ่อค้าวานิชทั่วแผ่นดิน เธอไม่ได้แค่ขายผัก แต่เธอขาย 'คุณค่า' ในทุกคำที่ผู้ซื้อจะได้รับ ทว่าในขณะที่การซื้อขายกำลังไปได้สวย เสียงนกหวีดดังแหลมลึกจากปลายถนนก็กรีดผ่านความเงียบงันขึ้นมาทันที! ผู้คนในตลาดมืดพากันแตกตื่นวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง เฉินเหว่ยคว้าแขนหลินหว่านไว้แน่น "วิ่ง! ไปที่ตรอกข้างหน้าเร็ว!" "แล้วของล่ะ!" หลินหว่านร้องบอกด้วยความเสียดายเงิน แต่เฉินเหว่ยไม่ฟัง เขาผลักให้เธอและลูกๆ เข้าไปในซอกตึกแคบๆ ก่อนที่เขาจะหันไปเผชิญหน้ากับแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาทางปากทางตลาด ชายชราที่ซื้อผักคนนั้นรีบเก็บตะกร้าผักของหลินหว่านแล้วหายวับไปกับความมืด ทิ้งให้หลินหว่านยืนหอบหายใจรัวอยู่ในอ้อมแขนของเฉินเหว่ย ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อของชายหนุ่ม... แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไม่ใช่ตำรวจที่กำลังไล่ล่า แต่เป็นเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินย้อนศรเข้ามาในตรอก... ชายคนนั้นสวมหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้า แต่หยิบภาพถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู ก่อนจะหันมามองที่มุมมืดที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาดใจ "เฉินเหว่ย... ฉันรู้ว่านายอยู่ที่นี่ และฉันรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ภรรยาตัวจริงของนาย" ไป๋เป่าเปาของแม่ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนในวันนี้ผ่านพ้นทุกเรื่องราวไปได้ด้วยดีนะคะ