คืนความบริสุทธิ์

"ความเงียบงันในห้องประชุมกองร้อยเวลานี้ หนักหน่วงเสียจนแทบจะบดขยี้กระดูกของคนที่ยืนอยู่เบื้องล่างให้แหลกสลายเป็น Wผงธุลี" เฉินเหว่ยรู้สึกคล้ายมีก้อนหินขนาดมหาสทุรตกทับลงบนทรวงอก ลมหายใจติดขัดจนดึงเข้าปอดแทบไม่ไหว ดวงตาคมกริบคู่นั้นมิได้มองตรงไปยังภรรยาและลูกน้อยอีกต่อไป หากแต่จับจ้องร่างสง่างามในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีตของชายวัยกลางคนผู้ก้าวเข้ามาพร้อมกับทหารยศสูงหลายนาย ผู้ว่าการมณฑล... และท่านรองเลขาธิการจากเมืองหลวง บุคคลที่เฉินเหว่ยพยายามหลบหนีและซ่อนตัวมาตลอดห้าปี บัดนี้กลับยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายดินโคลนและค่ายทหารชายแดนอันห่างไกล ใบหน้าของชายสูงวัยผู้นั้นเรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมปลาบราวกับมองทะลุปรโปร่งไปถึงสันดานดิบของคนตรงหน้า "ไม่พบกันนานนะ เฉินเหว่ย... หรือว่าเจ้าควรจะเรียกว่า 'ท่านรองผู้บัญชาการเฉิน' ตามเดิมดีล่ะ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบราวน้ำแข็งแตก หลินหว่านยืนอยู่เบื้องข้างบุตรแฝดทั้งสอง มือเรียวบางข้างหนึ่งกุมมือเล็กๆ ของเสี่ยวเป่าไว้แน่น ขณะที่อีกข้างโอบไหล่เสี่ยวซีที่ซบหน้าลงกับเอวของนางเพื่อซ่อนความหวาดกลัว นางกวาดสายตามองภาพตรงหน้าด้วยความสุขุมลุ่มลึก อดีตเชฟหลวงผู้ผ่านเล่ห์กลในวังหลังมานับไม่ถ้วน ย่อมมองออกทันทีว่าสถานการณ์นี้มีความซับซ้อนเกินกว่าเรื่องการแข่งขันทำอาหารในหมู่บ้าน หรือแม้แต่เรื่องการวางยาพิษในครัวกลางของค่ายทหาร นี่คือเกมการเมืองระดับสูง... ที่ลากครอบครัวของนางเข้ามาพัวพันอย่างไร้ความปรานี "ท่านแม่... คุณพ่อดูแปลกไปเจ้าค่ะ" เสี่ยวซีเงยหน้าขึ้นกระซิบเสียงสั่น ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก หลินหว่านก้มลงลูบศีรษะบุตรสาวเบาๆ สัมผัสถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือที่พยายามถ่ายทอดความมั่นคงไปสู่เด็กน้อย "ไม่ต้องกลัวค่ะคนดี แม่รอดูอยู่ว่า 'สุนัขจนตรอก' ตัวนี้ จะเห่าหอนแก้ตัวอย่างไร" หลินหว่านเอ่ยกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าดวงตากลับพินิจพิเคราะห์ไปที่ถาดไม้ไผ่บนโต๊ะยาวกลางห้อง ซึ่งมีถ้วย 'ซุปไก่ตุ๋นโสมป่า' ส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวนใจ แต่ภายในนั้น... แฝงไว้ด้วยผงพิษสีขาวละเอียดที่ระบบฟาร์มสวรรค์ของนางเพิ่งทำการสแกนและวิเคราะห์เสร็จสิ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา "เรียนท่านผู้ตรวจการและผู้บัญชาการค่าย!" เสียงของนายทหารฝ่ายสืบสวนดังขึ้น พร้อมกับลากตัวชายร่างผอมเกร็งผู้สวมเสื้อคลุมสีมอซอเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้น "เราจับกุมตัว 'อาเฉียง' พ่อครัวฝึกหัดผู้รับผิดชอบการเคี่ยวซุปเมื่อช่วงบ่ายได้ที่ชายป่าด้านหลังค่าย พร้อมกับห่อกระดาษสาที่บรรจุสารพิษชนิดเดียวกับที่พบในหม้อซุปของบ้านพักรองผู้บัญชาการเฉินขอรับ!" อาเฉียงหน้าซีดเผือก ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับลูกนกตกน้ำ เขารีบโขกศีรษะกับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบๆ "ไว้ชีวิตข้าด้วย! ไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้าไม่ได้อยากทำ... แต่มีคนสั่ง ข้าถูกบังคับ!" "ใครสั่งเจ้า?" หลินหว่านเป็นฝ่ายก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องหันมามอง นางปรายตามองอาเฉียงด้วยแววตาที่กดดันราวกับภูเขา "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าหม้อนั้น เป็นสูตรพิเศษที่ข้าตั้งใจเคี่ยวให้สามีและลูกๆ หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนัก แต่มันเกือบจะคร่าชีวิตลูกแฝดของข้า หากระบบร่างกายของพวกเขาไม่ได้ถูกบำรุงด้วยวัตถุดิบจากธรรมชาติที่ดีเยี่ยม... เจ้าคิดว่าตระกูลเฉินจะปล่อยเจ้าไปอย่างนั้นหรือ?" บรรยากาศในห้องอึมครึมลงถนัดตา เฉินเหว่ยสูดหายใจเข้าลึก 3 วินาทีเพื่อควบคุมสติ ความตกใจก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ลุกโชนในดวงตา เขาหันขวับไปจ้องหน้าอาเฉียง "พูดความจริง! ใครเป็นคนบงการหลังฉาก ถ้าเจ้ากล้าตลบตะแลงแม้แต่คำเดียว ต่อให้ตระกูลใหญ่จากเมืองหลวงจะคุ้มครองเจ้า ข้าก็จะตัดหัวเจ้าด้วยมือของข้าเอง!" "ไม่ใช่ข้า... อะ... ฮึก... คือคุณชายซ่งต่างหาก!" อาเฉียงกรีดร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นรังสีอำมหิตจากร่างของเฉินเหว่ย "คุณชายซ่งแห่งตระกูลซ่งในเมืองหลวง! เขาบอกว่าถ้าข้าใส่ผงพิษนี้ลงในซุปของฮูหยินหลิน เพื่อให้คุณชายเฉินต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงและถูกปลดจากตำแหน่ง... เขาจะให้เงินหพันหยวนและตั๋วอพยพครอบครัวข้าไปทางใต้!" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันที่แทบจะหายใจไม่ออก ท่านรองเลขาธิการจากเมืองหลวงผู้มาเยือน หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มจอมปลอมปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ตระกูลซ่งงั้นหรือ? ดูท่าทาง... สุนัขรับใช้ที่หนีมาซ่อนตัวแถсиนี้ จะยังมีศัตรูคอยตามรังควานไม่เลิกราสินะ เฉินเหว่ย เจ้าทำให้เกียรติของตระกูลเราต้องแปดเปื้อนมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่ต้องสะสางบัญชีเก่าเสียที" หลินหว่านแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับดังก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน นางก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างสามี พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือหนาที่กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นางบีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านพลังงานอุ่นซ่านจากฟาร์มสวรรค์เข้าไปฮีลใจชายหนุ่มผู้กำลังแบกรับอดีตอันมืดมน "ท่านรองเลขาธิการคะ" หลินหว่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าเด็ดเดี่ยว "สามีของข้า แม้จะมีอดีตที่พวกท่านพยายามตามล่า แต่ในปัจจุบัน ณ ดินแดนชายแดนแห่งนี้ เขาคือคนที่ปกป้องแผ่นดินและดูแลครอบครัวของข้าอย่างดีที่สุด ส่วนเรื่องตระกูลซ่งอะไรนั่น..." นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยพลังจิตจากระบบฟาร์มสวรรค์เพื่อกระตุ้นกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและสมุนไพรทิพย์ให้กระจายตัวออกไปทั่วห้อง บรรยากาศที่ตึงเครียดพลันทุเลาลงอย่างน่าอัศจรรย์ ผู้คนรอบข้างรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นราวกับถูกเยียวยา "...หากพวกท่านคิดจะใช้ค่ายทหารแห่งนี้เป็นสนามประลองอำนาจ หรือใช้ชีวิตลูกเมียของข้าเป็นเครื่องมือในการต่อรอง..." หลินหว่านยกยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยอำนาจลึกลับที่ไม่อาจหยั่งถึง "เกรงว่า... แม้แต่พวกท่าน ก็อาจจะไม่มีชีวิตได้เดินกลับออกจากประตูค่ายนี้ เช่นกันค่ะ" ทหารองครักษ์ของท่านรองเลขาธิการต่างชักมือเข้าหาด้ามปืนพกทันทีด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว อาเฉียงที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างก็กรีดร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เลือดสีดำคล้ำทะลักออกจากปากและจมูกในเสี้ยววินาที! "สารพิษในตัวเขาถูกกระตุ้น... มีคนซ่อนตัวอยู่ข้างนอก!" เฉินเหว่ยคำรามลั่น พุ่งตัวไปป์ผลักหน้าต่างกระจกแตกกระจายเพื่อกระโดดตามเงาดำที่พุ่งหายไปจากความมืดมิดยามวิกาล หลินหว่านไม่รอช้า นางหันกลับมาสั่งการด้วยความเฉียบขาด "เสี่ยวเป่า เสี่ยวซี อยู่กับคุณแม่ ห้ามขยับไปไหนเด็ดขาด!" นางยกมือขึ้นเรียกหน้าต่างโปร่งใสของ 'ระบบฟาร์มสวรรค์' ที่มีเพียงนางเท่านั้นที่มองเห็น แสงสีทองเรืองรองวับวาวปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ ก่อนที่นางจะโยนเมล็ดพันธุ์พืชเรדาร์สืบสวนลงบนพื้นดินนอกหน้าต่าง เพื่อแกะรอยคนร้ายที่หลบหนีไป ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังชุลมุนและทุกคนพากันวิ่งวุ่นตามเสียงตะโกนของทหารเวรยามด้านนอก ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับหยดเลือดที่หยาดลงบนพื้นทีละหยด ดวงตาคมกราบคู่นั้นมองตรงมาที่หลินหว่านด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด และกระซิบคำพูดที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ "ฮูหยินหลิน... ของฝากจากเมืองหลวงชิ้นนี้ ถูกใจท่านหรือไม่?" ไป๋เป่าเปาของแม่ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและโอบกอดครอบครัวหลินหว่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ