ความฉลาดของเฉินเหว่ย

“ป้าหลิน... นังสารเลว! แกคิดว่าจะหนีพ้นเรอะ! เอาของที่แกขโมยมาจากสหกรณ์คืนมาเดี๋ยวนี้!” เสียงแผดร้องของ ‘จางชุ่ยฮัว’ หญิงวัยกลางคนผู้มีนิสัยชอบหาเรื่องดังลั่นซอย เธอพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อนบ้านที่หวังจะรุมประชาทัณฑ์หลินหว่านด้วยข้อหาที่กุขึ้นลอยๆ เพียงเพราะเห็นว่าช่วงนี้ธุรกิจฟาร์มของหลินหว่านกำลังไปได้สวยเกินหน้าเกินตา หลินหว่านยืนนิ่ง สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ชายในชุดเครื่องแบบทหารที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้ตอบโต้จางชุ่ยฮัวแม้แต่ครึ่งคำ ทว่าในใจกลับเต้นรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความประหลาดใจที่เห็น ‘เฉินเหว่ย’ ปรากฏตัวขึ้นในจังหวะที่วิกฤตที่สุด เฉินเหว่ยไม่ได้หันไปมองกลุ่มชาวบ้านที่กำลังโวยวายเลยสักนิด ร่างสูงใหญ่ในชุดเขียวขี้ม้าก้าวข้ามธรณีประตูออกมาเผชิญหน้ากับหลินหว่าน เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยท่าทีที่สุภาพอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งซอย “คุณคือหลินหว่านใช่ไหมครับ? คนที่ส่งวัตถุดิบพิเศษเข้าค่ายทหารเมื่อสัปดาห์ก่อน... ท่านผู้บัญชาการมีเรื่องด่วนอยากจะขอหารือกับคุณเกี่ยวกับเรื่อง ‘สัมปทานอาหาร’ ของกองทัพในเขตนี้ครับ” คำว่า ‘สัมปทานกองทัพ’ กระแทกเข้าหูฝูงชนเหมือนค้อนปอนด์ จางชุ่ยฮัวที่กำลังจะตะโกนด่าทอพลันหุบปากฉับ ใบหน้าเปลี่ยนสีจากแดงก่ำเป็นซีดเผือด ความริษยาถูกแทนที่ด้วยความหวั่นเกรงต่ออำนาจของคนในเครื่องแบบ “มีธุระอะไรหรือคะ?” หลินหว่านถามเสียงเรียบ แม้จะแปลกใจกับการแสดงละครของชายตรงหน้า แต่เธอก็พอจะเดาออกว่าเขากำลังทำอะไร เฉินเหว่ยยกยิ้มที่มุมปาก สายตาของเขาเปลี่ยนจากความนอบน้อมเป็นความเฉียบคมดุจเหยี่ยวในวินาทีที่เขากวาดสายตามองไปยังกลุ่มชาวบ้าน “ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าเสียแล้วนะครับ แต่เกรงว่าคงต้องขอตัวคุณหลินไปคุยธุระสำคัญที่ค่ายทหารเสียหน่อย ใครที่คิดจะขัดขวางภารกิจจัดหาเสบียงให้กองทัพ... คงต้องไปชี้แจงกับสารวัตรทหารด้วยตัวเอง” มือหนาของเฉินเหว่ยยกขึ้นแตะที่ขอบหมวกทหารเบาๆ เขาไม่ได้ตะคอก แต่รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้คนเหล่านั้นถอยกรูด จางชุ่ยฮัวตัวสั่นเทา เธอรู้ดีว่าการหาเรื่องคนที่มีเส้นสายถึงระดับผู้บัญชาการค่ายทหารนั้นมีจุดจบอย่างไร “ไปกันเถอะครับ” เฉินเหว่ยหันมาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงทันทีราวกับเปลี่ยนคนละคน เขาหยิบตะกร้าผักจากมือเธอมาถือไว้เอง “วันนี้ที่บ้านมีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ? ผมจัดการเรื่องเอกสารให้คุณเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่รอเวลาเท่านั้น” หลินหว่านเดินตามเขาไปโดยไม่หันกลับไปมองกลุ่มคนที่หน้าเสีย เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือที่เขาแตะที่ต้นแขนของเธออย่างแผ่วเบาเพื่อประคองเดิน นี่ไม่ใช่แค่การจัดการปัญหา แต่มันคือการประกาศศักดาให้ทุกคนในซอยได้รับรู้ว่านับแต่นี้ไป ใครจะมาแตะต้องเธอไม่ได้อีก เมื่อกลับเข้ามาในเขตบ้านที่เงียบสงบ เสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีวิ่งออกมาต้อนรับด้วยความดีใจ แต่เฉินเหว่ยกลับส่งสายตาห้ามปรามเล็กน้อย เขาเดินเข้าครัวพร้อมกับเธอ ก่อนจะปิดประตูลงแน่นหนา “คุณทำเกินไปหรือเปล่าคะ?” หลินหว่านเอ่ยถามขณะหยิบพริกไทยออกมาเตรียมปรุงอาหารเย็น เฉินเหว่ยถอนหายใจยาว ก่อนจะถอดหมวกทหารวางไว้บนโต๊ะไม้ “ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น คนพวกนั้นก็จะรังแกคุณไม่จบสิ้น ผมไม่ได้ใช้เส้นสายไปในทางที่ผิดหรอกนะหลินหว่าน แต่ในเมื่อกฎหมายในตอนนี้ยังดูแลคนดีได้ไม่ทั่วถึง ผมก็จำเป็นต้องใช้ ‘อำนาจ’ ที่มี เพื่อปกป้องครอบครัวของตัวเอง” เขารินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว ก่อนจะกระซิบต่อ “และสัมปทานนั่น... ผมไม่ได้กุเรื่องขึ้นมา ท่านผู้บัญชาการสนใจรสชาติอาหารของคุณจริงๆ หลังจากที่ได้ทานเห็ดผัดซอสสูตรพิเศษที่คุณส่งไปเมื่อคราวที่แล้ว” หลินหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า อดีตเชฟหลวงผู้เคยผ่านเรื่องราวมานับไม่ถ้วนอย่างเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่ ‘พ่อ’ ของลูกเธอ แตเขาคือ ‘เกราะคุ้มกัน’ ที่เธอกำลังต้องการอย่างแท้จริง ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังปรับความเข้าใจกันอย่างอบอุ่น เสียงเคาะประตูรั้วที่ดังถี่และหนักหน่วงก็แทรกขึ้นมา ตามด้วยเสียงตะโกนที่ทำเอาหัวใจของหลินหว่านร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม “เฉินเหว่ย! นายอยู่ข้างในใช่ไหม? ท่านผู้บัญชาการเรียกตัวด่วนเกิดเหตุฉุกเฉินที่ค่าย... มีคนลอบวางยาพิษในถังเก็บเสบียงที่คุณเป็นคนดูแล!” เฉินเหว่ยหันขวับมองหลินหว่าน ใบหน้าที่เคยสุขุมของเขากลับกลายเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุด เขาหยิบอาวุธประจำกายขึ้นมาเหน็บข้างเอวอย่างรวดเร็วโดยไม่มองหน้าเธอสักนิด พร้อมกับพึมพำทิ้งท้ายก่อนก้าวออกจากบ้าน “ล็อคประตูทุกบาน... อย่าออกไปไหนจนกว่าผมจะกลับมา” ไป๋เป่าเปาของแม่หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะไปพร้อมกับไรต์นะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ