ข่าวลือในหมู่บ้าน

"ถ้าพี่เฉินยังมีใจรักความยุติธรรมอยู่บ้าง ก็กรุณาบอกชาวบ้านเขาไปตามตรงเถอะค่ะว่า เงินที่ได้มานั้น... เป็นเงินสีเทาหรือสีดำกันแน่!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้จางดังสะท้อนก้องไปทั่วลานบ้าน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงซุบซิบอื้ออึงของชาวบ้านที่พากันมามุงดูตั้งแต่วินาทีที่หลินหว่านและเฉินเหว่ยเดินกลับเข้าบ้าน สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่ตะกร้าในมือของหลินหว่าน ซึ่งภายในมีทั้งแป้งสาลีเนื้อละเอียด เนื้อหมูสามชั้นชิ้นโต และลูกอมนมกระป๋องที่หาได้ยากยิ่งในยุคขาดแคลนเช่นนี้ หลินหว่านกระชับมือที่กุมมือเฉินเหว่ยไว้แน่น เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของฝ่ามือเขา แต่ในฐานะแม่และหัวหน้าครอบครัว เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสงบสุขที่เพิ่งสร้างขึ้นมาได้ "ป้าจางคะ" หลินหว่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแต่ทรงพลังอย่างน่าประหลาด เธอไม่ได้โกรธเคือง ทว่าแววตาที่จ้องมองกลับไปนั้นคมกริบดุจมีดแกะสลักของเชฟหลวง "อาหารเย็นมื้อนี้ดิฉันตั้งใจจะทำหมูตุ๋นน้ำแดง ถ้าป้าสนใจอยากรู้ที่มาที่ไปขนาดนั้น รบกวนป้าช่วยไปถามทางเจ้าหน้าที่รัฐบาลที่ตลาดมืดหรือสหกรณ์อำเภอดีไหมคะ? เพราะของทุกอย่างดิฉันแลกเปลี่ยนมาด้วยทักษะและหยาดเหงื่อที่ถูกต้องตามกฎระเบียบของระบบจัดการพัสดุฟาร์ม... เอ้อ หมายถึงข้อตกลงแลกเปลี่ยนสินค้าของดิฉันค่ะ" เฉินเหว่ยเหลือบมองภรรยาของเขา ความกังวลที่ฉายชัดในแววตาเมื่อครู่เริ่มคลายลงแทนที่ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยเห็นหลินหว่านในมุมนี้ มุมที่แกร่งกล้าและมีชั้นเชิงในการตอบโต้ "ทักษะ?" ป้าจางแค่นหัวเราะ "ทักษะแม่บ้านเนี่ยนะ? ทำอาหารเก่งนิดหน่อยถึงกับซื้อของแพงๆ ได้เชียวหรือ? อย่าให้คนเขาสงสัยไปมากกว่านี้เลย เฉินเหว่ย... นายเพิ่งกลับมาแท้ๆ อย่าให้ครอบครัวต้องมัวหมองเพราะเมียที่ไม่รู้จักความพอดีเลยนะ" เฉินเหว่ยขยับตัวก้าวขึ้นมาขวางหน้าภรรยา เขาไม่ได้ใช้กำลัง แต่ใช้เพียงแผ่นหลังที่กว้างขวางและสง่างามดุจขุนเขา "ป้าครับ ของในมือภรรยาผม... คือรางวัลจากการที่เธอช่วยงานวิจัยด้านเกษตรกรรมลับเฉพาะของหน่วยงานรัฐที่เธอเคยอาสาช่วยเมื่อปีก่อน หากป้าสงสัยในความโปร่งใส ผมยินดีจะพาป้าไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ เพื่อให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบ 'แหล่งที่มา' ของรายได้ครอบครัวผมอย่างละเอียด ดีไหมครับ?" คำว่า 'สถานีตำรวจ' ทำเอาวงล้อมของชาวบ้านที่จ้องจะจับผิดถึงกับขยับถอยหลังไปคนละก้าว ไม่มีใครอยากเอาตัวเองไปพัวพันกับเรื่องของรัฐบาล โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับทหารผ่านศึกที่มีแววตาเย็นชาและดุดันเช่นเฉินเหว่ย เมื่อฝูงชนค่อยๆ สลายตัวไปพร้อมความผิดหวัง หลินหว่านก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอรีบจูงมือเสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่ยืนเกาะขอบประตูด้วยสีหน้าหวาดกลัวเข้าสู่ตัวบ้าน กลิ่นหอมของสมุนไพรและเนื้อตุ๋นที่เธอเพิ่งปรุงเสร็จจากระบบฟาร์มเริ่มส่งกลิ่นเย้ายวนชวนน้ำลายสอ "แม่จ๋า... พวกเขาจะกลับมาอีกไหมคะ?" เสี่ยวซีถามพลางซุกหน้าเข้ากับชายเสื้อของแม่ "ไม่เป็นไรหรอกลูก" หลินหว่านลูบหัวลูกน้อยอย่างแผ่วเบา "ตราบใดที่เรามีข้าวปลาอาหารที่ทำให้คนในครอบครัวอิ่มท้อง ความหิวโหยและความอิจฉาของคนอื่นก็ทำอะไรเราไม่ได้" ค่ำคืนนั้น หลังจากการหักล้างกับป้าจางผ่านพ้นไป หลินหว่านและเฉินเหว่ยนั่งอยู่ในห้องครัวที่อบอุ่นด้วยแสงไฟตะเกียง เฉินเหว่ยหยิบถุงเงินเล็กๆ ออกมาวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ เขาจ้องมองมันด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งอดีตที่ตามหลอกหลอนและอนาคตที่เขากำลังสร้างร่วมกับหญิงสาวผู้นี้ "เรื่องคนที่ตลาด... เขาจำผมได้" เฉินเหว่ยพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ "เขาเป็นคนจากหน่วยเก่าที่ผมเคยทำงานด้วย เขาไม่ได้มาแค่ทักทาย แต่เขามาเพื่อเตือนว่า... สิ่งที่ผมเคยทำไว้เมื่อสี่ปีก่อน กำลังถูกรื้อฟื้นขึ้นมาใหม่" หลินหว่านวางตะหลิวในมือลง เธอสบตาเขาอย่างจริงจัง "ต่อให้มันจะเป็นพายุลูกใหญ่แค่ไหน เราก็จะผ่านมันไปพร้อมกันค่ะคุณ เฉินเหว่ยคะ... คุณเชื่อใจฉันไหม?" เฉินเหว่ยไม่ตอบทันที เขาเอื้อมมือไปคว้ามือของเธอมากุมไว้อีกครั้ง แรงบีบที่สื่อถึงความหมายที่ลึกซึ้งกว่าคำพูดใดๆ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูบ้านดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะแปลกๆ ที่ไม่ใช่การมาเยือนของเพื่อนบ้านทั่วไป แต่มันเป็นจังหวะเคาะที่แฝงด้วยความกดดัน หลินหว่านลุกขึ้นเดินไปที่ประตูบ้านด้วยความระมัดระวัง เธอแง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย ทว่าสายตาที่มองลอดผ่านรอยแยกออกไป กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ชายในชุดเครื่องแบบสีเข้มที่ดูคุ้นตากำลังยืนอยู่ตรงนั้น หมวกใบเก่งของเขาถูกกดต่ำลงจนเห็นเพียงปลายคางที่ประดับด้วยรอยแผลเป็นทางยาว... ชายที่เฉินเหว่ยพยายามหนีมาตลอดชีวิต กำลังถือเอกสารฉบับหนึ่งยื่นมาตรงหน้าเธอ พร้อมคำกระซิบที่เย็นเยียบกว่าน้ำค้างแข็ง "ผมมาเพื่อรับตัว 'คนทรยศ' กลับไปรับโทษตามคำสั่งลับ... หวังว่าคุณจะไม่ขัดขวางการทำงานของรัฐบาลนะครับ คุณนายเฉิน" ไป๋เป่าเปาของแม่หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะหลงรักและเอาใจช่วยครอบครัวของหลินหว่านในมรสุมครั้งใหญ่นี้ไปพร้อมกันนะคะ