การเผชิญหน้ากับหัวหน้าหมู่บ้าน

“คนเราจะกินดีอยู่ดีขึ้นมาเพียงชั่วข้ามคืนได้อย่างไร หากมิใช่เพราะการขโมยข้าวหลวงหรือการค้ากำไรเกินควรที่ผิดต่ออุดมการณ์ของพรรค!” เสียงตวาดกร้าวของหัวหน้าหมู่บ้านเฉินดังก้องไปทั่วลานดินหน้าบ้านพักหลินหว่าน ฝูงชนในหมู่บ้านที่ห้อมล้อมอยู่ต่างส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ บ้างก็มองด้วยสายตาริษยา บ้างก็มองด้วยความเวทนา สองแฝดน้อย ‘เสี่ยวเป่า’ และ ‘เสี่ยวซี’ ยืนเกาะชายเสื้อแม่แน่น ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความกลัว ทว่าหลินหว่านกลับยืนนิ่งสงบ ดั่งขุนเขาที่ไม่มีวันโอนเอนตามแรงพายุ หลินหว่านขยับยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่แม้แต่เฉินเหว่ยที่ยืนขวางอยู่ข้างหลังยังต้องชะงักด้วยความทึ่ง เธอค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว มือเรียวงามที่เคยจับตะหลิวเหล็กในห้องเครื่องหลวง บัดนี้กุมประสานกันไว้ที่หน้าท้องอย่างสุภาพ “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านคะ” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่ากังวานใส “คำกล่าวหาของท่านช่างหนักหนานัก การมีกินมีใช้ของครอบครัวฉัน หากพิจารณาให้ถ้วนถี่แล้ว ท่านจะพบว่ามันมิใช่เรื่องลี้ลับ หรือต้องอาศัยการทุจริตแต่อย่างใด” หัวหน้าหมู่บ้านเฉินถ่มน้ำลายลงพื้น “พูดดีเป็นน้ำไหลไฟดับ! ของกินของใช้ที่พวกเจ้าเอาไปแลกเปลี่ยนที่ตลาดมืดนั่น ชาวบ้านเขาเห็นกันทั้งนั้น ใครจะไปเชื่อว่าการปลูกผักในสวนหลังบ้านจะทำให้เจ้ามีเงินซื้อแป้งสาลีเนื้อดีได้!” หลินหว่านแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตาชาวบ้านรอบข้าง “สิ่งที่ท่านเห็นว่าเป็นความฟุ้งเฟ้อ คือผลลัพธ์ของ ‘ภูมิปัญญา’ ค่ะ” เธอหันไปพยักหน้าให้เฉินเหว่ย ซึ่งเขาก็รู้ใจรีบเดินไปหยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมาวางต่อหน้าทุกคน หลินหว่านเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็น ‘เครื่องเทศปรุงรส’ สีน้ำตาลทองส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนคนรอบข้างต้องสูดจมูกดมโดยสัญชาตญาณ “นี่คือสูตรน้ำพริกและเครื่องเทศสูตรลับที่ฉันคิดค้นขึ้นจากการนำสมุนไพรในป่าหลังเขามาผสมผสานด้วยกรรมวิธีเฉพาะตัว” หลินหว่านหยิบขวดแก้วเล็กๆ ขึ้นมา “ฉันไม่ได้ไปขโมยของใครมา แต่ฉันใช้เวลาทุกค่ำคืนหลังจากลูกๆ หลับแล้ว เพื่อเคี่ยวส่วนผสมเหล่านี้ กว่าจะได้มาแต่ละขวดมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ท่านหัวหน้าหมู่บ้านลองชิมดูสิคะ แล้วจะทราบว่ารสสัมผัสที่ซับซ้อนนี้... ไม่ใช่สิ่งที่คนขี้เกียจจะทำได้” ความเงียบเข้าปกคลุมลานบ้านเฉียบพลัน หัวหน้าหมู่บ้านเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มเนื้อน้ำพริกขึ้นมาชิมเพียงเล็กน้อย ทันทีที่รสชาติเผ็ดร้อนกลมกล่อมแตะปลายลิ้น สีหน้าของเขาที่เคยถมึงทึงกลับแปรเปลี่ยนเป็นความฉงน นี่ไม่ใช่รสชาติของคนจนที่อดอยาก แต่มันคือรสมือระดับปรมาจารย์ที่หาได้ยากยิ่ง “นี่มัน...” เขาพึมพำ “ถ้าท่านสงสัยว่ารายได้มาจากไหน” หลินหว่านรุกต่อด้วยความมั่นใจ “ฉันทำสัญญาแลกเปลี่ยนกับเจ้าของร้านอาหารในเมือง โดยนำสูตรการแปรรูปผลผลิตทางการเกษตรไปมอบให้แลกกับแป้งสาลีและผ้าที่จำเป็น นี่คือการพึ่งพาตนเองที่ถูกกฎหมายและสุจริตใจที่สุด ท่านมองเห็นไหมคะ ว่าการนำสิ่งที่ไร้ค่าในป่ามาสร้างมูลค่าเพิ่ม คือวิธีที่ฉันใช้เลี้ยงดูครอบครัวโดยไม่พึ่งพาแต้มงานที่แสนจะจำกัดของหมู่บ้าน” บรรยากาศรอบข้างที่เคยตึงเครียดกลับกลายเป็นความเลื่อมใส ชาวบ้านเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความชื่นชม หลินหว่านรู้ดีว่าการจะอยู่ในยุคนี้ ต้องไม่ทำตัวให้โดดเด่นจนเกินไป แต่ต้องทำให้ตัวเอง ‘มีประโยชน์’ จนไม่มีใครกล้าแตะต้อง “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านคะ ในฐานะที่ท่านเป็นผู้นำหมู่บ้าน หากท่านเห็นว่าวิธีการของฉันเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวม ฉันยินดีที่จะสอนกรรมวิธีการถนอมอาหารนี้ให้แก่แม่บ้านทุกคนในหมู่บ้าน เพื่อให้พวกเรามีกินมีใช้ในช่วงฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง... ดีไหมคะ?” คำข้อเสนอนี้เปรียบเสมือนการปิดปากหัวหน้าหมู่บ้านอย่างสิ้นเชิง หากเขายังจะกล่าวหาเธอต่อไป เขาจะกลายเป็นคนที่ขัดขวางความเจริญของหมู่บ้านทันที หัวหน้าหมู่บ้านเฉินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาพบว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ ‘หลินหว่าน’ คนเดิมที่อ่อนแอ แต่เป็นผู้หญิงที่มีสมองอันแหลมคมดุจอาวุธ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ดี เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากทางปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำเอาเลือดในกายของหลินหว่านเย็นวาบ “มีรายงานว่าที่นี่มีการลักลอบผลิตสินค้าเชิงพาณิชย์โดยไม่ได้รับอนุญาต! ขอเชิญหัวหน้าหมู่บ้านและเจ้าของบ้านให้ความร่วมมือด้วย!” เฉินเหว่ยรีบขยับมาบังร่างภรรยาและลูกๆ ไว้ทันที เขาหรี่ตามองกลุ่มชายในชุดเครื่องแบบที่เดินตรงเข้ามาพร้อมเอกสารราชการในมือ หลินหว่านเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของหัวหน้าหน่วยงานนั้นชัดๆ หัวใจของเธอหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เพราะคนที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอดีตคู่ปรับเก่าจากเมืองหลวงที่เธอเคยคิดว่าไม่มีวันได้พบกันอีกในชาตินี้! เรื่องราวการเผชิญหน้าครั้งนี้จะจบลงเช่นไร เมื่อความลับในอดีตกำลังไล่ตามมาถึงหน้าประตูบ้าน ในขณะที่สถานะความเป็นอยู่ของพวกเขากำลังถูกจับตามองจากคนทั้งหมู่บ้าน? ไป๋เป่าเปาของแม่หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะคอยส่งกำลังใจให้หลินหว่านผ่านพ้นอุปสรรคครั้งนี้ไปได้อย่างสง่างามนะคะ