ไข่ไก่เปลี่ยนชีวิต

“ถ้าเธอไม่ลดราคาไข่ลงอีกห้าเฟิน ฉันก็จะไปซื้อที่สหกรณ์หมู่บ้านข้างๆ แล้วนะ!” เสียงแหลมสูงของป้าหวังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเชียบของตลาดมืดในเช้าวันนั้น หลินหว่านที่กำลังจัดเรียงตะกร้าไข่ไก่สีนวลตาในมือชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาของเธอไม่ได้แสดงความหวั่นไหว แต่กลับฉายแววความมั่นใจที่นิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามไร้ลม “ป้าหวังคะ ถ้าไข่ของฉันราคาเท่ากับสหกรณ์ แล้วคุณภาพจะเหมือนกันได้อย่างไร?” หลินหว่านเอ่ยเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น “ลองดูขนาดของไข่ไก่พวกนี้สิคะ เปลือกหนาสีสวย ไข่แดงสดสีส้มจัดเหมือนตะวันยามเย็น หากป้าได้ลองตอกสักฟอง จะรู้ว่าความต่างของรสชาติมันคุ้มค่ากับเงินห้าเฟินที่จ่ายเพิ่มเพียงใด” ป้าหวังชะงักไปเล็กน้อย นางก้มมองตะกร้าไข่ที่หลินหว่านเพิ่งนำออกมาจากมิติฟาร์มสวรรค์ ไข่เหล่านั้นดูแตกต่างจากไข่ไก่ซูบผอมที่นางเคยซื้อจากสหกรณ์อย่างเห็นได้ชัด ทั้งความสดและขนาดที่สม่ำเสมอทำให้นางอดใจไม่ไหว “งั้น... ถ้างั้นฉันขอซื้อสิบฟอง แต่เธอต้องแถมต้นหอมให้ฉันกำหนึ่งนะ!” หลินหว่านหัวเราะเบาๆ พลางหยิบต้นหอมสดเขียวขจีที่เพิ่งเก็บจากสวนหลังบ้านยัดลงในตะกร้าของป้าหวัง “ได้เลยค่ะ ถือเป็นสินน้ำใจสำหรับลูกค้าเจ้าประจำนะคะ” ไม่ทันที่หลินหว่านจะได้พักหายใจ ฝูงชนที่สังเกตการณ์อยู่ก็เริ่มกรูเข้ามาหาเธอราวกับกระแสน้ำ ไข่ไก่จากฟาร์มที่มีค่าสถานะ ‘ความสดระดับพรีเมียม’ ของเธอเริ่มกลายเป็นที่ร่ำลือไปทั่วตลาดมืด เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไข่ไก่กว่าร้อยฟองในตะกร้าก็ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยง เสี่ยวเป่าและเสี่ยวซีที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ ต่างเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น สองแฝดตัวน้อยช่วยแม่นับเหรียญที่ได้มาอย่างตั้งใจ ในขณะที่เฉินเหว่ยซึ่งยืนพิงกำแพงอิฐคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง แม้ใบหน้าจะนิ่งเฉย แต่แววตาที่มองหลินหว่านกลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเห็นผู้หญิงที่เขาคิดว่าเปราะบางคนนี้กำลังกลายเป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจในสมรภูมิการค้า “คุณแม่คะ... พวกเราเก่งจังเลย!” เสี่ยวซีเอ่ยพลางยิ้มจนตาปิด หลินหว่านลูบหัวลูกๆ ด้วยความเอ็นดู “เพราะพวกหนูเป็นกำลังใจที่ดีที่สุดให้แม่ต่างหากล่ะคะ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่นไปด้วยความสำเร็จและรายได้ที่งดงาม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็แทรกผ่านเสียงจอกแจจอแจของตลาดเข้ามา หลินหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นชายร่างสูงใหญ่สวมชุดกั๊กเก่าๆ เดินตรงมาที่หน้าร้านของเธอ ใบหน้าของเขาดูไม่เป็นมิตรนัก และที่สำคัญ... เขากำลังจ้องมองตะกร้าที่ว่างเปล่าของเธอด้วยแววตาหิวกระหาย “หลินหว่านใช่ไหม?” ชายคนนั้นเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ฉันได้รับข่าวว่าของของเธอ... มันไม่ได้มีแค่ไข่ไก่ใช่ไหมล่ะ?” เฉินเหว่ยที่ยืนอยู่อีกด้านขยับตัวเข้ามาขวางหน้าหลินหว่านทันที ร่างสูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันจนชายคนนั้นต้องชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังยิ้มเยาะออกมา “อย่าตื่นเต้นไปเลยคุณทหาร ฉันไม่ได้มาหาเรื่อง ฉันมาจากโรงงานแปรรูปอาหารในตัวเมือง... พวกเรากำลังต้องการของดีๆ แบบที่เธอมี และฉันคิดว่าเราน่าจะคุยกันยาวได้มากกว่าแค่การขายไข่ไก่ในตลาดมืดแบบนี้” เขายื่นนามบัตรหรืออาจจะเรียกว่าเศษกระดาษที่มีตราประทับบางอย่างให้หลินหว่าน ก่อนจะเหลือบมองเฉินเหว่ยด้วยสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้ง “หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันนะ... หรือถ้าไม่อยากร่วมงาน ก็ต้องระวังหน่อย เพราะช่วงนี้คนในโรงงานกำลังตั้งคำถามว่า ไข่พวกนี้ถูกเลี้ยงมาจากที่ไหนกันแน่ ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงขนาดนี้?” หัวใจของหลินหว่านกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าความสำเร็จที่รวดเร็วเกินไปคือดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเอง เธอหันไปสบตากับเฉินเหว่ยที่กำลังกำหมัดแน่นข้างลำตัว คำถามของชายแปลกหน้าคนนั้นไม่ได้เป็นเพียงการชวนร่วมธุรกิจ แต่มันคือการเปิดโปงความลับของระบบฟาร์มที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดโดยไม่รู้ตัว และในจังหวะที่ชายคนนั้นกำลังจะเดินจากไป เขาก็หันกลับมาพูดทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายหลินหว่านเย็นเฉียบ “อ้อ... ลืมบอกไป หัวหน้าโรงงานของฉันเพิ่งจะได้รับจดหมายลับจากกองทัพเมื่อเช้านี้... เกี่ยวกับ ‘คนหาย’ ที่มีรูปพรรณสัณฐานคล้ายกับสามีของเธอเหลือเกิน” เฉินเหว่ยชะงักนิ่งไปในทันที ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น นอกจากหลินหว่านที่จับมือเขาไว้แน่น ความลับที่ถูกซ่อนไว้ในอดีตกำลังถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตา ท่ามกลางความเงียบที่เข้าปกคลุมรอบด้าน ชายคนนั้นแสยะยิ้มกว้างก่อนจะเดินหายไปในกลุ่มฝูงชน ทิ้งไว้เพียงคำถามที่แขวนชีวิตของพวกเขาไว้บนเส้นด้ายว่า พวกเขาควรจะก้าวต่อไปอย่างไรในเมื่อเงื้อมมือของอดีตกำลังไล่ล่าเข้ามาใกล้ทุกที ไป๋เป่าเปาของแม่หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้หลินหว่านและเฉินเหว่ยผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้ในตอนหน้านะคะ