ทำพันธสัญญากับเต่าทมิฬปากเสีย

“ไอ้เด็กเวร! เจ้าเป็นตัวเหี้ยอะไรถึงกล้าขุดก้นกบปู่เต่าผู้นี้ขึ้นมาจากนรกโลกันตร์! โคตรเหง้าศักราชของพวกเจ้าไม่เคยมีใครสั่งสอนหรืออย่างไรว่าการรบกวนการจำศีลของยอดอสูรบรรพกาลมีโทษถึงขั้นโดนฟ้าผ่าจนตับไตไส้พุงกระจัดกระจายวะ!” เสียงแผดคำรามอันแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันระดับปราณนภาดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วก้นหุบเหวอัสนีบาต ฝุ่นควันและเศษซากหินผาปลิวว่อน ท่ามกลางหลุมลึกที่เพิ่งถูกขุดคุ้ยด้วยพลังปราณกระบี่อันคมกริบ ปรากฏร่างของเต่าโบราณขนาดเท่าอ่างอาบน้ำ กระดองของมันดำสนิทราวกับเหล็กไหลนิลกาฬ ประทับไว้ด้วยลวดลายอักขระโบราณที่เรืองแสงสีทองจางๆ ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนต้องคิ้วกระตุก หาใช่รูปลักษณ์อันน่าเกรงขามนี้ไม่ หากแต่เป็นวาจาผรุสวาจาที่พ่นออกมาจากปากย่นๆ ของมันต่างหาก เย่เฉิน หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งไขว้หลัง ส่วนอีกข้างถือขวดสุราสมุนไพรยกขึ้นจิบเบาๆ ราวกับไม่ได้ยินคำด่าทอหยาบโลนเหล่านั้นแม้แต่น้อย “ปากคอเราะร้ายสมกับเป็นเต่าแก่ที่จำศีลมาหมื่นปี” เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสจิตกดดันอันล้ำลึก “ข้าอุตส่าห์เมตตาขุดเจ้าขึ้นมาจากซากหินอับชื้น แทนที่จะกล่าวคำขอบคุณ เจ้ากลับพ่นน้ำลายเหม็นเน่าใส่หน้าข้า... ดูท่ากระดองแข็งๆ ของเจ้าคงจะอยากลองสัมผัสกับ ‘คมกระบี่พิชิตฟ้า’ ของข้าดูสักคราสินะ” “กระบี่พ่อมึงสิ! ตาแก่บ้านี่! ปู่เต่าใช้เวลาบำเพ็ญเพียรมาสามหมื่นปีเพื่อให้บรรลุเป็นเซียนเต่าผู้ยิ่งใหญ่ พวกเจ้าเป็นแค่ไอ้มนุษย์มดปลวกหน้าโง่ กล้าดียังไงมาขัดจังหวะการดูดซับพลังสุริยันจันทราของปู่! ไสหัวไปซะ! ไม่อย่างนั้นปู่จะพ่นไฟบรรพกาลเผาขนตูดพวกเจ้าให้เกรียมเป็นจุล!” เต่าทมิฬบรรพกาลอ้าปากกว้าง พ่นควันสีดำทมิฬที่มีกลิ่นอายพิษร้ายแรงออกมาเป็นสาย พลังปราณระดับก่อกำเนิดขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งออกมาราวกับคลื่นพายุ ทว่าเย่เฉินหาได้สะดุ้งสะเทือนไม่ ร่างของเขายืนหยัดมั่นคงราวยอดเขาไท่ซาน ในระยะไกลออกไป หลิวชิงหลัน ยืนสงบนิ่งอยู่บนกิ่งไม้สูง นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาน้ำแข็ง ดวงตากลมโตคู่สวยทอดมองเหตุการณ์เบื้องล่างด้วยความเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกระทึกขวัญ นางรู้จักนิสัยของเย่เฉินดี ชายผู้นี้ไม่เคยทำอะไรโดยไร้เหตุผล แม้ท่าทางของเขาจะดูสำมะเลเทเมาและกวนประสาทเพียงใด แต่ทุกย่างก้าวล้วนคำนวณไว้หมดแล้ว “เฉินหลาง…” หลิวชิงหลันพึมพำกับตนเองเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่เต่าทมิฬปากเสียตัวนั้น “เต่าอัสนีทมิฬโบราณ แม้จะมีนิสัยหยาบช้าและปากจัดเป็นเลิศ แต่ความเร็วด้านการหลบหนีและเกราะป้องกันของมันถือเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า… หรือว่าเขาต้องการมันเพื่อ…” เปรี้ยง! ความคิดของนางถูกขัดจังหวะด้วยเสียงคำรามของสายฟ้า เมื่อเย่เฉินจู่ๆ ก็หายตัวไปจากจุดเดิม ร่างของเขาเคลื่อนไหวด้วยวิชาตัวเบา ‘ย่างก้าววายุบรรพกาล’ ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเต่าทมิฬในพริบตา นิ้วเรียวยาวดั่งหยกประทับลงกลางกระดองของมันอย่างแม่นยำ “เจ้าเด็กเวร บังอาจนัก!” เต่าทมิฬคำรามลั่น มันหดหัวและขาเข้าหากระดองในทันที เกิดเป็นเกราะพลังปราณสีดำสนิทที่หนาแน่นจนแม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรกเริ่มก็ยังฟันไม่แตก *ตูมมม!* แรงปะทะสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนป่า หินผารอบด้านแตกร้าวเป็นทางยาว ทว่าเย่เฉินไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งลึกซึ้งขึ้น ดวงตาคู่คมฉายแววเฉียบคมดั่งกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝัก “กระดองเหนียวใช้ได้… แต่เสียดายที่ปากเสียเกินเยียวยา วันนี้ข้า ‘เซียนสุราเมามาย’ ผู้นี้ จะดัดนิสัยเจ้าเสียใหม่!” เย่เฉินประสานอินทร์อย่างรวดเร็ว อักขระโบราณสีทองนับพันตัวพรั่งพรูออกมาจากฝ่ามือของเขา พุ่งเข้าจู่โจมและพันธนาการรอบกระดองเต่าทมิฬทันที นี่คือ ‘ค่ายกลสยบอสูรบรรพกาล’ เคล็ดวิชาลับที่สาบสูญไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล! “อ๊ากกก! นี่มันวิชาบ้าอะไรวะเนี่ย! ปล่อยปู่เดี๋ยวนี้นะไอ้เด็กเปรต! ปู่ไม่ยอมเป็นสัตว์อสูรรับใช้ของใครหน้าไหนทั้งนั้น! ปู่เป็นถึงบรรพบุรุษแห่งเต่า… โอ๊ย! เจ็บๆๆ! ปราณบ้าอะไรวะเนี่ย กำลังกัดกินวิญญาณปู่!” เต่าทมิฬส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เมื่ออักขระสีทองซึมซาบเข้าไปในกระดองและเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของมันโดยตรง ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร สัตว์อสูรระดับสูงย่อมมีความหยิ่งทะนง ยิ่งเป็นเต่าโบราณที่จำศีลมานับหมื่นปี ย่อมไม่มีทางยอมจำนนต่อมนุษย์ง่ายๆ แต่วิชาของเย่เฉินหาใช่การขู่บังคับธรรมดา หากแต่มันคือการกดทับด้วย “สัจธรรมแห่งฟ้าดิน” ที่แม้แต่เต่าทมิฬก็ไม่อาจขัดขืนได้ เย่เฉินโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหู(ที่ซ่อนอยู่ใต้กระดอง)ของมัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยอำนาจเด็ดขาด “ตามข้าไปท่องยุทธภพ เจ้าจะได้กินสมุนไพรวิญญาณระดับสวรรค์ทุกวัน แลกกับการที่เจ้าต้องหุบปากเน่าๆ ของเจ้าในยามที่ข้าสั่ง… หากเจ้าขัดขืน ข้าจะใช้กระบี่ของข้าต้มน้ำซุปเต่าตุ๋นยาจีนกินเสียวันนี้เลย เจ้าเลือกเอา จะเป็นสัตว์อสูรผู้ยิ่งใหญ่เคียงข้างมหาจักรพรรดิ หรือจะกลายเป็นเมนูโอชาในหม้อดิน?” เต่าทมิฬชะงักกึก มันแอบชำเลืองตามองเย่เฉินแวบหนึ่ง ก่อนจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทนั้น ร่างกายของมันสั่นเทาด้วยความแค้นเคืองปนหวาดกลัว “ไอ้… ไอ้สารเลว… ข้าเกลียดขี้หน้าเจ้าที่สุดในสามโลก!” เต่าทมิฬเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ “ก็ได้วะ! ปู่เต่าจะยอมรับใช้เจ้าชั่วคราว! แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าอาหารไม่อร่อย ปู่จะพ่นน้ำลายใส่หน้าเจ้าทุกวันแน่!” แสงสีทองสว่างวาบขึ้นรอบตัวเต่าทมิฬ พันธสัญญาเลือดระหว่างมนุษย์และสัตว์อสูรบรรพกาลถูกก่อตั้งขึ้นอย่างสมบูรณ์ ร่างของเต่าทมิฬหดเล็กลงเหลือเพียงขนาดเท่าฝ่ามือ ก่อนจะกระโดดขึ้นไปเกาะอยู่บนบ่าของเย่เฉินอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับพ่นลมหายใจฟึดฟัดใส่หูของเขา หลิวชิงหลันร่อนลงจากกิ่งไม้ เดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าแผ่วเบาราวกับหิมะโปรย นางมองเต่าตัวจิ๋วบนบ่าของเย่เฉินแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามแบบฉบับ “เจ้าได้สัตว์อสูรปากเสียมาเพิ่มอีกหนึ่งตัว… ดูท่าการเดินทางไปสำนักกระบี่เมฆาครั้งนี้ คงไม่เงียบเหงาอีกต่อไปแล้วกระมัง” เย่เฉินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือไปลูบหัวเต่าทมิฬเบาๆ จนมันส่งเสียงขู่ฟ่อด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่สายตาของเย่เฉินจะหันไปมองยังทิศทางเบื้องหน้า ซึ่งเป็นเขตแดนรอยต่อของป่าอัสนีและหุบเขาหมื่นกระบี่ ที่ซึ่งศัตรูคู่อาฆาตอย่าง มู่หรงเฟิง กำลังรอคอยการมาถึงของพวกเขาอยู่ ทว่า ในวินาทีที่ลมหายใจของเย่เฉินสงบนิ่งเพื่อเตรียมทะยานร่างไปต่อ… *เปรี้ยง! ตูม!* ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยปลอดโปร่ง กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในพริบตา เมฆทมิฬหนาทึบก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าถล่ม และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ… แรงกดดันจาก ‘ทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า’ ที่พุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ โดยมีเป้าหมายอยู่ที่เงาร่างลึกลับที่เพิ่งก้าวออกมาจากมิติเบื้องหน้า! เงาร่างนั้นสวมชุดเกราะสีทองอร่าม ถือหวนยาวประดับมังกรเพลิง ดวงตาดั่งอัสนีบาตจ้องมองมาที่เย่เฉินด้วยจิตสังหารอันไร้ขอบเขต และเอ่ยประโยคที่ทำให้แม้แต่ลมหายใจของหลิวชิงหลันต้องสะดุด “เย่เฉิน… วันนี้คือวันตายของเจ้า และวันดับสูญของสำนักสวะที่เจ้าสังกัด!” --- (ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและสนับสนุน "เซียนสุราเมามาย" เสมอมา เตรียมพบกับการหักมุมครั้งใหญ่ในตอนถัดไปนะครับ)