การปะทะกับยอดฝีมืออันดับหนึ่ง

"โอสถทิพย์เก้าวิญญาณในมือของเจ้า... ช่างน่าขบขันยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าสำนักกระบี่เมฆาในวันนี้ จะตกต่ำจนต้องใช้เดนยาพิษชั้นต่ำมาหลอกลวงผู้คนแล้วหรือ?" เสียงหัวسเราะเย็นชาดังสะท้านกังวานไปทั่วลานประลองยุทธสำนักโบราณ สายตานับพันคู่ต่างจับจ้องไปยังเบื้องกลาง ท่ามกลางม่านหมอกปราณสีครามที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น เย่เฉินยืนไขว่ห้าวมือซ้าย ถือจอกสุราหยกขาวในมือขวา ท่าทางเกียจคร้านราวกับกำลังชมมหรสพข้างถนน หาได้มีความเกรงกลัวต่อออร่าระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของคู่ต่อสู้แม้แต่น้อย เบื้องหน้าของเขาคือ มู่หรงเฟิง ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักกระบี่เมฆาผู้ทะนงตน ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาทอประกายอำมหิตจ้องมองเย่เฉินราวกับต้องการฉีกร่างเป็นชิ้นๆ "เย่เฉิน! เจ้าสวะเดรัจฉาน วันนี้ข้า มู่หรงเฟิง จะใช้กระบวนท่า 'กระบี่พิฆาตสวรรค์' สับร่างเจ้าเป็นหมื่นชิ้น เพื่อล้างมลทินให้แก่สำนัก!" มู่หรงเฟิงคำรามลั่น ประกายกระบี่สีเงินยวงพวยพุ่งออกจากร่างราวกับอัคคีแผดเผา แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนพื้นศิลาจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ผู้คนรอบข้างต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ยอดฝีมือรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งแห่งนิกายโอสถสวรรค์และสำนักกระบี่เมฆาผู้ผนึกกำลังกันในครานี้ ล้วนแผ่จิตสังหารออกมาราวกับสัตว์อصولโบราณที่ตื่นจากการจำศีล ทว่า เย่เฉินกลับยกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นสุราฤทธิ์แรงแผ่ซ่านผ่านลำคอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเย้ยหยัน "กระบี่พิฆาตสวรรค์? น่าขันสิ้นดี... วิชาตื้นเขินเช่นนั้น ต่อให้ข้าใช้มือข้างเดียวจับกิ่งไม้มาปัดป้องกันเจ้า กระบี่ยังไม่ทันถึงตัว เจ้าก็คงกระอักเลือดตายด้วยความอับอายไปเสียก่อนแล้ว" "เจ้า...!" มู่หรงเฟิงแทบกระอักโลหิตออกมาจริงๆ คำพูดเย้ยหยันนี้บาดลึกยิ่งกว่ากระบี่เล่มใดในใต้หล้า ท่ามกลางความตึงเครียดถึงขีดสุด หลิวชิงหลันซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดเสาศิลาเบื้องหลัง นางสวมชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาหิมะ ไร้ซึ่งความรู้สึกหวาดหวั่น ทว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างนางกลับทำให้มิติรอบข้างราวกับจะแข็งตัว ปราณกระบี่น้ำแข็งเก้าสวรรค์ในมือของนางถูกถือไว้อย่างหลวมๆ แต่นัยน์ตากลับทอดมองไปยังเย่เฉินด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา นางรู้ดีว่า การเผชิญหน้ากับยอดฝีมืออันดับหนึ่งในครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย แม้เย่เฉินจะลึกล้ำเพียงใด แต่อีกฝ่ายย่อมมีค่ายกลและสมบัติวิเศษบรรพกาลหนุนหลังอยู่ "เย่เฉิน... ระวังตัวด้วย" เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับสะท้อนก้องอยู่ในจิตสำนึกของเย่เฉิน เย่เฉินเหลือบสายตากลับไปมองนางเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกล้ำชั่วพริบตา ก่อนจะกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ชิงหลัน วางใจเถอะ มดปลวกเหล่านี้ ต่อให้รวมหัวกันเป็นฝูง ก็มิอาจระคายผิวข้าได้แม้แต่น้อย" สิ้นคำพูด ร่างของมู่หรงเฟิงก็หายวับไปกับตา! *เปรี้ยง!* ประกายกระบี่สายฟ้าแลบผ่านอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง พุ่งตรงเข้าสู่จุดตายกลางอกของเย่เฉินในเสี้ยววินาที รวดเร็วจนผู้คนส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจ ทว่า เย่เฉินไม่แม้แต่จะขยับเท้า ร่างกายของเขากลับโปร่งแสงขึ้นเล็กน้อย ปราณบรรพกาลไร้ลักษณ์แผ่ซ่ายเป็นเกราะคุ้มกันอย่างไร้ร่องรอย กระบี่พิฆาตสวรรค์ที่พุ่งเข้าใส่กลับทะลุผ่านร่างเงาของเขาไปราวกับแทงถูกอากาศธาตุ! "ภาพติดตาขั้นสูง?!" มู่หรงเฟิงหน้าถอดสี ร้องอุทานด้วยความตกใจขีดสุด "ช้าไป..." เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหูของมู่หรงเฟิง ราวกับเสียงมัจจุราชจากขุมนรก เย่เฉินปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของเขาตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครล่วงรู้ นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวชี้ตรงไปยังจุดชีพจรสำคัญที่หลังคอของศัตรู พลังปราณอัดแน่นระเบิดออกทันที! มู่หรงเฟิงเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อnไม่ได้แม้แต่น้อย ความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจแล่นริ้วขึ้นสู่สมอง ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง จู่ๆ อากาศเบื้องหน้าของพวกเขาก็ฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท! กลิ่นอายโบราณอันน่าสะพรึงกลัวแผ่พุ่งออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหברי้วที่สั่นประสาทผู้คนไปทั่วทั้งสารทิศ "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นการประลองที่น่าสนุกเสียจริง นึกไม่ถึงว่ายุคสมัยนี้ ยังมีมนุษย์ผู้โง่เขลาอาจหาญกล้าท้าทายกฎแห่งสวรรค์ถึงเพียงนี้!" ร่างเงาทึบแสงในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงมาทำให้ปฐพีสั่นสะเทือน เลือดในกายของยอดฝีมือทุกคนในลานประลองต่างพากันปั่นป่วนจนเกือบกระอัก เย่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทจางหายไป เหลือไว้เพียงแววตาคมกริบดั่งคมกระบี่ที่พร้อมจะทะลวงฟ้าดิน เขากวาดสายตามองผู้มาใหม่ ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ "ในที่สุด... ตัวปัญหาสายเลือดแท้จากแดนเซียนเบื้องบน ก็โผล่หัวออกมาจนได้สินะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่เส้นทางเซียนไปกับ "เซียนสุราเมามาย" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!