คำสารภาพท่ามกลางแสงจันทร์

"เจ้ายังดื้อดึงที่จะแบกรับภาระผันแปรสวรรค์นี้ไว้คนเดียวอีกหรือ... เย่เฉิน?" สุ้มเสียงเยียบเย็นดั่งธารน้ำแข็งพันปีดังขึ้น ทำลายความเงียบงันของค่ำคืนอันเปลี่ยวร้าง แสงจันทร์นวลตาอาบไล้เรือนร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของหลิวชิงหลัน นางเซียนผู้สูงส่งแห่งวังน้ำแข็งเก้าสวรรค์ ยามนี้ไร้ซึ่งรังสีสังหารและท่าทีห่างเหินดั่งเช่นเคย มีเพียงประกายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นบึ้งของดวงเนตรคู่สวย คล้ายสตรีสามัญที่กำลังหวาดกลัวว่าบุรุษตรงหน้าจะสูญสลายหายไปกับสายลม เย่เฉินแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นเปี่ยมด้วยความกวนประสาทและทระนงตนตามนิสัยเดิม แม้คราบเลือดบนมุมปากและร่องรอยความเสียหายจากกระบี่สะท้านฟ้าของมู่หรงเฟิงจะยังคงเด่นชัด ปราณแท้จริงในร่างของเขายังคงปั่นป่วนจากการฝืนใช้เคล็ดวิชาบรรพกาล แต่แผ่นหลังนั้นยังคงเหยียดตรงดั่งกระบี่วิเศษที่ไม่มีวันหักงอ "ชิงหลัน... เจ้าก็รู้ว่าวิถีเซียนหาใช่การหลบหนีใต้ร่มเงาของใคร" เย่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยสัจธรรมอันลึกซึ้ง เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละก้าว กลิ่นอายสุราหมักร้อยปีเจือจางผสมผสานกับกลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยกรุ่นอยู่ในบรรยากาศ "หากข้าเย่เฉินยอมก้มหัวให้กฎเกณฑ์เน่าfเฟะของสำนักกระบี่เมฆา หรือยอมหลบอยู่ด้านหลังสตรีเช่นเจ้า ข้าคงไม่แค่นามว่าอหาจักรพรรดิเซียน... แต่อาจเป็นได้แค่สวะที่รอวันตายอย่างน่าสมเพชเท่านั้น" หลิวชิงหลันสะท้านเฮือก ดวงตากลมโตคู่สวยไหววับ นางเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนที่ไม่เคยร่ำเรียนวิธีแสดงออกซึ่งความรู้สึกในใจ ลมหายใจของนางติดขัดเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวของเย่เฉินเอื้อมมาปัดปอยผมที่เคลียอยู่ข้างแก้มของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนนั้นตัดกับความเย็นชาของเคล็ดวิชาหนันปิงที่นางฝึกฝนจนถึงแก่นกระดูก ทำเอาหัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตของธิดาศักดิ์สิทธิ์สั่นไหวอย่างรุนแรง "เจ้าคนสารเลว... ข้าเพียงกลัวว่า..." นางเอ่ยเสียงสั่นพร่า หลบสายตาคมปลาบที่มองทะลุปรุโปร่งเข้ามาในจิตวิญญาณ "กลัวว่าข้าจะตายจากเจ้าไปอย่างนั้นหรือ?" เย่เฉินหัวเราะในลำคออย่างแผ่วเบา ดึงร่างอรชรเข้ามาประชิดตัวโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต แม้จะมีความเจ็บแปล๊บแล่นริ้วขึ้นมาจากจุดตันtเถียน แต่เขากลับไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย "วางใจเถอะ... สวรรค์ยังไม่กล้าเกณฑ์ชีวิตข้ากลับไปหรอก ในเมื่อข่ายังมีหนี้แค้นที่ต้องชำระ และ... ยังมีสตรีโง่เขลาผู้หนึ่งที่เอาแต่ร้องไห้อยู่ในใจ ยามที่ข้าเผชิญหน้ากับทัณฑ์สายฟ้า" หลิวชิงหลันใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาวูบหนึ่ง นางตวัดสายตาค้อนใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ระคนโล่งอก มือเรียวบางทุบลงเบาๆ ที่อกเสื้อของชายหนุ่ม "ใครร้องไห้เพื่อเจ้ากัน! เจ้าคนหลงตัวเอง!" "หึๆ ปากแข็งเสียจริงนะแม่นางหลิว" เย่เฉินกระยิ้มย่อง แววตาฉายประกายอ่อนโยนขึ้นอย่างหาได้ยากยิ่ง ท่ามกลางแสงจันทร์สาดส่อง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ความตึงเครียดจากการห้ำหั่นในยุทธภพถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นลึกล้ำที่ทั้งสองต่างฝ่ายต่างมอบให้กันเพื่อเยียวยารอยแผลในจิตใจ ในขณะที่บรรยากาศกำลังผสานเป็นหนึ่งเดียวด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง เสียงกระซิบกระซาบจากเต่าทมิฬบรรพกาลที่แอบซ่อนอยู่หลังโขดหินใกล้ๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศ "ฮรึ่ม... เจ้าเด็กนี่ ได้คืบจะเอาศอก ไวจริงๆ น้า... เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน!" ฉับพลัน! รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่เฉินและแววตาอ่อนโยนของหลิวชิงหลันก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบในพริบตา ปราณกระบี่อันเกรี้ยวกราดสายหนึ่งพุ่งแหกม่านอากาศยามค่ำคืนเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง เป้าหมายมิใช่ใครอื่น—คือจุดตายระหว่างคิ้วของเย่เฉิน! เงาร่างมหึมาของผู้มาใหม่ปรากฏขึ้นบนยอดไม้สูง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... น่าเสียดายที่พวกเจ้าคงไม่มีโอกาสได้ใช้เวลาหวานชื่นเช่นนี้ในปรโลก!" มู่หรงเฟิงก้าวออกมาพร้อมกระบี่โบราณที่ส่องประกายแสงสีครามอำมหิต ดวงตาของเขากวาดมองเย่เฉินและหลิวชิงหลันด้วยความริษยาและจิตสังหารอันเปี่ยมล้น และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น... เบื้องหลังของมู่หรงเฟิงยังมีเงาร่างชราภาพอีกสามร่างสวมชุดคลุมสีดำสนิท ปราณพลังที่แผ่ออกมาจากร่างทั้งสามนั้นกดทับมิติรอบด้านจนบิดเบี้ยว—นั่นคือผู้วินิจฉัยกฎแห่งสำนักกระบี่เมฆาผู้ปิดด่านฝึกตนมานับร้อยปี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่เส้นทางเซียนไปกับ "เซียนสุราเมามาย" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!