การเยือนของวังน้ำแข็ง

"หึ... เจ้าสำนักซือเหยา สำนักกระบี่รกร장의ของท่าน ช่างต้อนรับขับสู้แขกบ้านแขกเมืองได้อบอุ่นเสียจริง ถึงกับเอาหัวสุนัขเฝ้าประตูมานอนต้อนรับข้าที่หน้าลานฝึกยุทธ์เช่นนี้เชียวหรือ?" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ลมปราณกดดันระดับวิญญาณแท้จริงแผ่พุ่งออกมาราวกับคลื่นคลั่ง จนเหล่าศิษย์สำนักกระบี่รกร้างต่างพากันกระอักเลือด เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นอย่างไม่อาจต้านทาน ณ ใจกลางลานกว้าง ร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะแรกแย้มปรากฏขึ้น นางยืนสง่างามอยู่บนยอดกระบี่บินที่เปล่งประกายแสงสีฟ้าคราม ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อย丈 เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวไปตามกระแสลมปราณที่หมุนวนรอบตัว ใบหน้างดงามล่มเมืองราวนางพญาเซียนผู้สูงส่ง แต่แววตากลับว่างเปล่าและเย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ต่อสรรพชีวิต นางคือ "หลิวชิงหลัน" ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งวังน้ำแข็งเก้าสวรรค์! ซือเหยา เจ้าสำนักกระบี่รกร้างผู้มีหนวดเคราเฟื่องฟูและอยู่ในขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ ถึงกับใบหน้าเผือดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก เขารีบก้าวเท้าออกมาประสานมือคำนับด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง รัศมีอำนาจของสตรีตรงหน้านี้ แม้แต่ยอดฝีมือเช่นเขาก็ยังรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่ปากเหวแห่งความตาย "ทะ... ท่านธิดาศักดิ์สิทธิ์หลิว ลมหอบอันใดจึงพัดท่านมาเยือนสำนักเล็กๆ ของพวกเราในครั้งนี้เล่า? หากสำนักกระบี่รกร้างเคยล่วงเกินอันใด โปรดชี้แนะด้วย อย่าได้ถือสาหาความเลย..." ซือเหยาเอ่ยเสียงสั่น พยายามควบคุมลมปราณในกายที่ปั่นป่วนจากการกดดันของอีกฝ่าย หลิวชิงหลันไม่แม้แต่จะชายตามองเจ้าสำนักชรา นางกวาดสายตาคมปลาบดั่งกระบี่น้ำแข็งสำรวจไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะขยับเอ่ยคำพูดที่ทำให้ทั่วทั้งลานฝึกยุทธ์ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ "ข้าไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องสำนักสวะของเจ้า..." น้ำเสียงของนางราบเรียบดั่งน้ำในบึงลึก ไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ "ข้ามาตามหาคนคนหนึ่ง... เย่เฉิน อยู่ที่ไหน?" สิ้นนาม "เย่เฉิน" เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์สายในที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์อยู่รอบลาน ต่างพากันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที หลายคนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงันงงระคนริษยา *เย่เฉิน? เจ้าศิษย์สายในขั้นต่ำผู้ใช้วิชากระบี่พิสดารคนนั้นนะหรือ? เหตุใดสตรีระดับสูงส่งเช่นธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งวังน้ำแข็ง จึงเจาะจงมาตามหาตัวมันถึงที่นี่?* ในขณะเดียวกัน มู่หรงเฟิง ศิษย์พี่ใหญ่ผู้เย่อหยิ่งและพ่ายแพ้ให้กับเย่เฉินไปก่อนหน้านี้ ยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผดเผา *มันมีดีอันใดกัน! นอกจากการกวนประสาทและใช้เล่ห์กลต่ำช้า เหตุใดทั้งศิษย์น้องมู่หรงและบัดนี้... แม้กระทั่งธิดาศักดิ์สิทธิ์วังน้ำแข็ง ก็ยังเดินทางมาหาถึงถิ่น?* มู่หรงเฟิงกัดฟันกรอด ความอิจฉาริษยาแปรเปลี่ยนเป็นไฟสุมอก ซือเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบประสานมือกล่าวตอบด้วยความระมัดระวัง "เอ่อ... แม่นางหลิว เย่เฉินผู้นั้น แม้จะเคยสร้างความวุ่นวายในสำนัก แต่ตอนนี้เขาได้เดินทางออกไปยังหุบเขาอัสนีทมิฬเพื่อทำภารกิจส่วนตัว เกรงว่า..." "หุบเขาอัสนีทมิฬ?" หลิวชิงหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย เป็นปฏิกิริยาเพียงน้อยนิดที่แสดงออกทางสีหน้า ไอเย็นรอบตัวนางพลันทวีความรุนแรงขึ้นจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "หึ... สถานที่อันตรายเช่นนั้น แม้แต่ยอดฝีมือขั้นวิญญาณแท้จริงยังต้องไว้ตัวสามส่วน เขากล้าดียังไง..." นางพึมพำกับตนเองเบาๆ แต่ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของยอดฝีมือ ทุกคนรอบบริเวณย่อมได้ยินชัดเจน ความเป็นห่วงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา แม้เจ้าตัวจะไม่ยอมรับ แต่มันก็สะท้อนออกมาผ่านแววตาที่ไหววูบชั่วขณะ "โฮ่ง!/แฮ่! นินทาเจ้านายข้าลับหลังเช่นนี้ ระวังจะโดนหางเต่าฟาดหน้าจนฟันร่วงไม่รู้ตัวนะแม่นางน้อยน้ำแข็งก้อน!" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังแทรกขึ้นมาจากพุ่มไม้ข้างลานฝึกยุทธ์ ร่างของเต่าสีดำสนิทตัวเท่าลูกโค ค่อยๆ เดินย่างสามขุมออกมา กระดองของมันสลักลวดลายอักขระบรรพกาลเรืองแสงจางๆ มันอ้าปากหาวหวอดอย่างไม่เกรงกลัวบรรยากาศอันกดดันรอบตัวเลยแม้แต่น้อย หลิวชิงหลันหันขวับไปมองเจ้าเต่าทมิฬบรรพกาลทันที แววตาคมกริบดั่งคมกระบี่พุ่งตรงไปที่มัน "เต่าปากเสีย... นายของเจ้าอยู่ที่ไหนกันแน่?" เต่าทมิฬยักไหล่ (หากเต่าทำได้) มันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ผู้ใดจะไปรู้เล่า นายท่านของข้าชอบไปทำตัวลับๆ ล่อๆ แถวเขตหวงห้ามอยู่เรื่อย แต่ถ้าเจ้าอยากเจอเขานัก ทำไมไม่ลองส่งเสียงเรียกเขาด้วย 'หัวใจ' ของเจ้าดูเล่า เผื่อบางที... เขาอาจจะโผล่หัวออกมาจากมิติเร้นลับพอดี" คำพูดของเต่าทมิฬทำให้ซือเหยาและเหล่าผู้อาวุโสถึงกับงุนงง ว่าสัตว์อสูรตัวนี้กำลังพูดจาเพ้อเจ้ออันใด แต่สำหรับหลิวชิงหลัน คำพูดนั้นกลับมีความหมายลึกซึ้งที่กระตุกหัวใจนางอย่างรุนแรง นางสูดลมหายใจเข้าลึก Luminous ปราณน้ำแข็งในกายโคจรหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องบนที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาดำ เมฆฝนทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีผู้ใดกำลังชักนำฟ้าฝนด้วยพลังจิต *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีครามเส้นใหญ่ผ่าลงมากลางลานฝึกห่างจากจุดที่หลิวชิงหลันยืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว แรงระเบิดทำให้ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่า ท่ามกลางควันสีขาวที่ค่อยๆ จางลง กลับปรากฏเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งยืนไขว่ห้างอยู่บนกิ่งไม้สูง เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากอันแสนกวนประสาท เส้นผมสีดำยาวสลวยสะบัดไหวตามแรงลม มือข้างหนึ่งถือไหสุรากระดกขึ้นดื่มอย่างสำราญใจ "โอ๊ะโอ... ลมหนาวจากที่ใดกันหนอ ถึงพัดพานางเซียนน้ำแข็งผู้สูงส่ง ให้มาเยือนสำนักกระบี่รกร้างอันแร้นแค้นนี้ได้? หรือว่า... คิดถึงรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ของข้าจนทนไม่ไหวแล้วล่ะแม่นาง?" เสียงทุ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้น เย่เฉินปรากฏตัวอย่างไม่ทันตั้งตัว เขากระโดดลงมาจากกิ่งไม้ ร่างกายลงสู่พื้นอย่างไร้ซุ่มเสียง ราวกับขนนกที่ลอยละล่อง ทว่าแววตาที่ทอดมองหลิวชิงหลันกลับแฝงประกายล้ำลึกที่ยากจะหยั่งถึง หลิวชิงหลันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นางจ้องมองบุรุษตรงหน้า รอยยิ้มกวนประสาทนั้น... เป็นภาพเดียวกับที่นางเฝ้ารอมาตลอดหลายวัน ทว่า ก่อนที่นางจะได้กล่าวสิ่งใด ท้องฟ้าเบื้องบนที่เพิ่งผ่าสายฟ้าลงมา กลับส่งเสียงคำรามกึกก้องยิ่งกว่าเดิม เมฆฝนสีดำสนิทหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นมหึมา ใจกลางพายุหมุนนั้น... ปรากฏอักขระโบราณสีทองอร่ามส่องแสงเจิดจ้า แผ่แรงกดดันระดับมหาจักรพรรดิที่กดทับลงมาจนทุกคนในสำนักทรุดฮวบลงกับพื้นโดยพร้อมเพรียง! "นี่มัน... ทัณฑ์สวรรค์... หรือว่า..." ซือเหยาเบิกตากว้างด้วยความตกใจขีดสุด เย่เฉินหุบยิ้มลงทันที ดวงตาคมกริบฉายแววเย้ยหยันขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาก้าวเข้าไปยืนขวางหน้าหลิวชิงหลันไว้ พร้อมกับชักกระบี่ขึ้นจากฝักอย่างช้าๆ เสียงโลหะกระทบฝักดังกังวานเสียดแทงฟ้าดิน "ดูท่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริง เพิ่งจะมาถึงแล้วสินะ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่เส้นทางเซียนไปกับ "เซียนสุราเมามาย" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!