การลอบสังหารในยามวิกาล

"ความเงียบงันในยามวิกาล... หาใช่ความสงบสุขไม่ หากแต่เป็นเสียงฝีเท้าของความตายที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ต่างหากล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องพักศิษย์สายใน เย่เฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนฟูกนอน ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอดั่งห้วงมหาสมุทรที่สงบนิ่ง แต่ทว่า... สัมผัสวิญญาณระดับมหาจักรพรรดิเซียนของเขากลับตื่นตัวเต็มพิกัดมาเนิ่นนานแล้ว รอบกายของเขา ปรากฏละอองปราณสีครามจางๆ หมุนวนปกป้องร่างดั่งเกราะแก้ว ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากอย่างคนรู้ทัน แคว่ก! เสียงกระดาษสาหน้าต่างห้องถูกกรีดผ่านด้วยคมมีดบางเฉียบ ไร้ซึ่งสุ้มเสียง แหวกอากาศเข้ามาอย่างแนบเนียน ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตผสานวิญญาณทั่วไป ก็ยากที่จะสังเกตเห็นการลอบเร้นระดับนี้ได้ ทว่า... มันใช้ไม่ได้ผลกับคนเช่นเย่เฉิน *“เจ้านาย ระวังตัวด้วย! เจ้าพวกสุนัขรับใช้จากตระกูลมู่หรงพวกนี้ เล่นไม่ซื่อเอาเสียเลย ลอบกัดในยามวิกาลเช่นนี้ ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก!”* เสียงกะโหลกหนาของเต่าทมิฬบรรพกาลดังขึ้นในห้วงจิตด้วยความหงุดหงิด พร้อมกับเตรียมดึงพลังปราณทมิฬมารองรับการโจมตี เย่เฉินไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตา เขาเพียงส่งกระแสจิตกลับไปอย่างใจเย็น *“ปล่อยให้พวกมันเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิด... ข้ากำลังอยากดูอยู่ว่า สุนัขที่ถูกฝึกมาอย่างดีจากสำนักมารเงา จะมีฝีมือสัก 3 ไพเบี้ยเชียวหรือ”* วูบ! เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาอย่างไร้เงาและไร้ลมหายใจ ความเร็วดั่งสายฟ้าฟาด ประกายแสงสีเขียวมรกตจากมีดสั้นอาบยาพิษพุ่งตรงไปยังจุดตายบริเวณลำคอของเย่เฉินในทันทีอย่างไร้ความปรานี เป้าหมายคือการปลิดชีพในดาบเดียว! ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คมมีดกำลังจะสัมผัสผิวเนื้อ เย่เฉินกลับลืมตาโพรงขึ้น ประกายแสงสีทองอร่ามพุ่งวาบออกจากนัยน์ตาคู่นั้น รัศมีพลังกดดันระดับมหาจักรพรรดิถูกปลดปล่อยออกมาในรัศมีสามเชือกอย่างฉับพลัน! เปรี้ยง! แรงปะทะอันรุนแรงทำให้มือสังหารชุดดำถึงกับชะงักงัน ดวงตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันสัมผัสได้ราวกับว่าตนไม่ได้กำลังแทงศิษย์สายในขั้นต่ำ แต่กำลังเอาดาบไปฟันใส่ภูเขาผาเหล็กกล้าที่ตั้งตระหง่านค้ำฟ้า! "ช้าไป..." เสียงกระซิบเยือกเย็นดังขึ้นข้างหูของมือสังหาร ช้ง! ยังไม่ทันที่มือสังหารจะทันได้ถอยร่น ร่างของเย่เฉินก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเบื้องหลังมัน ฝ่ามือเรียวยาวดั่งหยกขาวประทับลงบนแผ่นหลังของมือสังหารอย่างแผ่วเบา "อั๊ก..." มือสังหารกระอักเลือดสีดำออกมาคำโต ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ วิญญาณภายในกายสั่นสะท้านราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่ตับไตไส้พุง มันพยายามจะกัดแคปซูลยาพิษที่ซ่อนไว้ในฟันกรามเพื่อปลิดชีพตนเอง แต่เย่เฉินเร็วกว่า พลังปราณสายหนึ่งพุ่งทะลวงเข้าจุดชีพจร ทำให้กรามของมันค้างแข็งในทันที "คิดจะตายง่ายๆ เช่นนั้นหรือ? เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยนะว่า... ใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามา" เย่เฉินเอ่ยด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยจิตสังหารอันหนทับจนมือสังหารขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ในขณะเดียวกันนั้นเอง ที่นอกหน้าต่าง... บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน ละอองหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาทั้งๆ ที่เป็นยามวิกาลที่ไร้เมฆฝน ร่างระหงของสตรีในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพเซียนปรากฏขึ้นบนหลังคา กระบี่น้ำแข็งในมือเรียวยาวเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเย็นเยียบ นางคือหลิวชิงหลัน... ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งวังน้ำแข็งเก้าสวรรค์ ดวงตาคู่งามไร้ซึ่งความรู้สึก ทอดมองไปยังเงาดำอีกสามสายที่กำลังซุ่มอยู่รอบเรือนพักของเย่เฉิน นางไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงจิตสังหารอันบริสุทธิ์ที่แช่แข็งอากาศรอบตัวให้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคม "ชิงหลัน... เจ้ามาช้าไปก้าวหนึ่งนะ" เย่เฉินเหลือบสายตาออกไปมองนอกหน้าต่าง พร้อมกับแย้มยิ้มบางเบาให้พรรณไม้น้ำแข็งที่กำลังเบ่งบาน "ข้าแค่จัดการพวกสวะรอบนอกเสียก่อน..." หลิวชิงหลันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งพันปี แต่แววตาที่มองมายังเย่เฉินนั้นกลับมีความห่วงใยซ่อนอยู่ลึกซึ้งอย่างที่ไม่มีผู้ใดเคยได้เห็น ฉับพลัน! มือสังหารที่ถูกเย่เฉินจับกุมไว้ กลับส่งเสียงหัวเราะเยาะหยันออกมาทางลำคอที่ถูกกดทับ มันแค่นเสียงแหบพร่ากล่าวว่า "ฮ่าๆๆ... เย่เฉิน เจ้าคิดว่าจัดการข้าแล้วจะปลอดภัยอย่างนั้นหรือ? จงเงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าซะ... ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ตระกูลมู่หรงมอบให้เจ้าในคืนนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก!" เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองทะลุหลังคาเรือนออกไป บนท้องฟ้าอันมืดมิดยามวิกาล เมฆดำทะมึนกลุ่มใหญ่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งภูตผี อาคมต้องห้ามระดับสูงกำลังแผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งสำนักกระบี่เมฆา แรงกดดันจากมหาอักขระโบราณพุ่งตรงลงมาทับถมเรือนพักของเขาจนคานไม้ลั่นเอี๊ยดอ้าดราวกับจะพังทลาย และสิ่งที่ทำให้แม้แต่สีหน้าของเย่เฉินต้องเปลี่ยนไปเล็กน้อย... คือเงาร่างมหึมาของผู้ฝึกยุต1 ในขอบเขตราชันย์เพลิงโลกันตร์ ที่กำลังเหยียบย่างเข้ามาในเขตสำนัก พร้อมกับเพลิงสีดำที่แผดเผาทุกสิ่งให้กลายเป็นจุล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่เส้นทางเซียนไปกับ "เซียนสุราเมามาย" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!