สัญญาถอนหมั้นที่น่าขัน

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าศิษย์สำนักกระบี่เมฆายังไม่ทันจางหายจากโถงรับรอง กลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาก็ทำให้บรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง "โครม!" ประตูไม้สักทองหนาน้ำหนักนับร้อยชั่งถูกพลังปราณอันไร้รูปกระแทกจนเปิดผางออกอย่างไร้ความปรานี ฝุ่นผงควันธุลีม้วนตัวเป็นเกลียวกลางอากาศ ก่อนที่ร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายหงส์เหมันต์จะก้าวเข้ามาทีละก้าว ท่วงท่าของนางสง่างามราวกับเทพเซียนผู้สูงส่งเกินกว่าจะแตะต้อง ทว่ารัศมีรอบกายกลับเยียบเย็นเสียจนผู้อาวุโสหลายคนในโถงยังต้องแอบลอบกลืนน้ำลาย นางคือ หลิวชิงหลัน ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งวังน้ำแข็งเก้าสวรรค์ และเป็นคู่หมั้นหมายในนามของเย่เฉินตามคำสั่งเสียของผู้อาวุโสรุ่นก่อน สายตาของนางกวาดมองไปทั่วทั้งโถงรับรองด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึกยินดียินร้าย ราวกับสรรพชีวิตเบื้องหน้าเป็นเพียงธุลีดิน ไร้ค่าควรแก่การปะทะสายตาด้วยซ้ำ ทว่าเมื่อดวงตากลมโตคู่สวยนั้นหยุดลงที่ร่างของบุรุษหนุ่มผู้กำลังนั่งจิบชาอยู่อย่างสบายอารมณ์ มุมปากบางเฉียบของนางก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย น้อยเสียจนแทบสังเกตไม่เห็น "เย่เฉิน... เจ้ายังมีความกล้ามานั่งดื่มชาสำราญใจอยู่อีกหรือ?" เสียงหวานใสราวกับกระดิ่งเงินกังวาน ทว่าเย็นชาเสียดกระดูกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของทุกคนในที่นั้น มู่หรงเฟิง ศิษย์พี่ใหญ่ผู้เย่อหยิ่งรีบก้าวเท้าออกไปประสานมือคำนับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ท่าทีนอบน้อมแต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "คารวะคุณหนูหลิว สมกับที่เป็นยอดฝีมือจากวังน้ำแข็งเก้าสวรรค์จริงๆ ครับ การมาเยือนสำนักสวะของเราในวันนี้ คงมิใช่เพราะทรงเกียรติมาเยี่ยมเยียนศิษย์ชั้นต่ำผู้นี้กระมัง?" มู่หรงเฟิงจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ศิษย์ชั้นต่ำ' เพื่อตอกย้ำฐานะของเย่เฉินต่อหน้าหญิงสาว หลิวชิงหลันปรายตามองมู่หรงเฟิงเพียงแวบเดียว ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเบาๆ แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณก็แผ่ขยายออกไปจนมู่หรงเฟิงต้องถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าหล่อเหลาพลันซีดเผือดลงทันที นางหาได้สนใจสุนัขรับใช้ที่กระดิกหางเอาใจไม่ สายตาคู่คมกริบยังคงจดจ้องอยู่ที่เย่เฉิน เย่เฉินค่อยๆ วางถ้วยชาในมือลงอย่างใจเย็น เสียงกระทบกับโต๊ะไม้ดัง 'กริ๊ก' เบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน เขายกมือขึ้นลูบปลายจมูกเบาๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏแววกวนประสาทตามนิสัยเดิม "ชิงหลันเอ๋ยชิงหลัน เจ้าทำเช่นนี้มันเกินไปหน่อยกระมัง? สามีภรรยาแต่งงานกันได้ไม่นาน... อ้อ ไม่สิ เรายังไม่ได้เข้าหอกันนี่นะ เจ้าถึงได้รีบเร่งเดินทางมาหาข้าถึงที่นี่ด้วยความคิดถึงจนตัวสั่นเช่นนี้เชียวรึ? น่าปลื้มใจเสียจริง... แต่ก็นั่นแหละ ข้าเองก็รูปงามเกินห้ามใจจนแม่นางทนคิดถึงไม่ไหว ข้าเข้าใจๆ" สิ้นคำพูดหน้าไม่อายของเย่เฉิน เหล่าผู้อาวุโสถึงกับสำลักน้ำลายพรวดออกมาพร้อมกัน ส่วนมู่หรงเฟิงใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบระเบิด "บังอาจ! เย่เฉิน เจ้ามันเป็นแค่เศษสวะขั้นรวบรวมปราณระดับหนึ่ง กล้าดียังไงมาพูดจาลบหลู่คุณหนูหลิว!" มู่หรงเฟิงชี้หน้าตะคอก หลิวชิงหลันขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกรังเกียจฉายชัดขึ้นในแววตา นางหยิบม้วนกระดาษสีทองประทับตราหยกออกมาจากแหวนมิติ โยนมันตกลงบนโต๊ะเบื้องหน้าเย่เฉินด้วยท่าทีไร้เยื่อใย "เย่เฉิน เลิกพูดจาเหลวไหลไร้สาระได้แล้ว ตัวตนของเจ้ากับข้าในยามนี้เปรียบประดุจฟ้ากับเหว ข้า... หลิวชิงหลัน ได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตแดนสวรรค์ขั้นที่สามแล้ว อนาคตของข้าคือการขึ้นเป็นประมุขวังน้ำแข็งเก้าสวรรค์ ส่วนเจ้า... เป็นได้แค่ศิษย์สำนักตกอับที่แม้แต่ทรัพยากรบำเพ็ญเพียรยังไม่มีจะยาไส้ สัญญาหมั้นหมายระหว่างเราในอดีต เป็นเพียงความผิดพลาดของผู้ใหญ่ วันนี้ข้ามาที่นี่ เพื่อยกเลิกมันเสีย" สิ้นเสียงประกาศก้อง โถงรับรองพลันอื้ออึงด้วยเสียงซุบซิบนินทาของเหล่าศิษย์สำนักกระบี่เมฆา ทุกคนต่างมองเย่เฉินด้วยสายตาสสมน้ำหน้าและรอคอยการดู มู่หรงเฟิงลอบยิ้มเยาะในใจ คิดว่าเย่เฉินคงจะอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี หรือไม่ก็คงกราบกรานอ้อนวอนขอความเมตตาจากหญิงสาว ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมายของทุกคนสิ้นเชิง เย่เฉินมิได้มีสีหน้าตื่นตระหนก โกรธเกรี้ยว หรือเศร้าโศกเสียใจเลยแม้แต่น้อย เขากลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยสัจธรรมอันล้ำลึกและเย้ยหยันฟ้าดิน "ฮ่าๆๆ... ดี! ดีมาก!" เย่เฉินหยิบม้วนกระดาษสัญญาหมั้นหมายขึ้นมา ชายหนุ่มใช้นิ้วเรียวยาวพลิกดูมันด้วยสายตารังเกียจราวกับมันเป็นเศษกระดาษชำระ "เจ้าหัวเราะอะไร?" หลิวชิงหลันถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่อีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาตามที่นางคาดคิด "ข้าหัวเราะความโง่เขลาของเจ้าต่างหากเล่า หลิวชิงหลัน" เย่เฉินเงยหน้าขึ้นสบตาน้อยๆ กับนาง แววตาคู่นั้นล้ำลึกดั่งห้วงจักรวาล ทำให้นางเซียนผู้เย็นชาถึงกับสะท้านเฮือกในใจโดยไม่รู้ตัว "เจ้าว่ากระไรนะ!" "ข้าบอกว่า... เจ้ามันตาถั่วเสียยิ่งกว่าสุนัขข้างถนน!" เย่เฉินกล่าวเสียงดังฟังชัด ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างฉีกกระดาษสัญญาหมั้นหมายแผ่นนั้นออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าธารกำนัล! "แคว่ก! แคว่ก! แคว่ก!" เศษกระดาษสีทองปลิวว่อนไปตามแรงลม ราวกับเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาท่ามกลางสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของทุกคน "เจ้ากล้าฉีกสัญญา!?" มู่หรงเฟิงคำรามลั่น ชักกระบี่ออกจากฝักทันที พลังปราณพุ่งทะยาน "เย่เฉิน วันนี้เจ้าหาญกล้าลบหลู่คุณหนูหลิว ข้าจะตัดหัวเจ้ามาบูชายัญกระบี่เสียที่นี่!" เย่เฉินมิได้แม้แต่จะชายตามองมู่หรงเฟิง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่หลับใหลอยู่ภายในร่างกายพลันระเบิดออกมาราวกับมังกรบรรพกาลตื่นจากจำศีล ท้องฟ้าเหนืองสำนักกระบี่เมฆาที่เคยโปร่งใส พลันมืดครึ้มลงในพริบตา สายฟ้าสีครามผ่าฟาดลงมากลางลานกว้างจนพื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! หลิวชิงหลันถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว หัวใจของนางเต้นระรัวอย่างรุนแรงด้วยความหวาดกลัวที่ไร้ที่มา ภาพลักษณ์ของศิษย์สายในขั้นต่ำที่นางเคยดูแคลน บัดนี้กลับซ้อนทับกับเงาร่างของมหาจักรพรรดิผู้กุมชะตากรรมสวรรค์อย่างไร้ที่ติ เย่เฉินก้าวเข้าไปใกล้หูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเยnชาดุจน้ำแข็งที่แผดเผา "จงจำคำของข้าไว้ให้ดี หลิวชิงหลัน... วันนี้เจ้าเป็นคนขอถอนหมั้นข้า แต่อีกไม่นาน... เจ้าจะคุกเข่าอ้อนวอนขอให้ข้ากลับไปรับเจ้าเป็นนางบำเรอ ก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอ!" ในวินาทีนั้นเอง ก่อนที่มู่หรงเฟิงจะทันได้พุ่งกระบี่เข้ามาจ้วงแทง เสียงคำรามอันกึกก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวจากนอกสำนักก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพที่กดทับลงมาจนเหล่าผู้อาวุโสกระอักเลือดสดๆ ออกมาพร้อมกัน "ใครมันกล้าอาจหาญสังหารศิษย์เอกตระกูลจ้าวแห่งแดนบูรพา ออกมาตายเดี๋ยวนี้!" ร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำสนิท ปลดปล่อยจิตสังหารพวยพุ่งราวกับภูเขาไฟระเบิด ปรากฏตัวขึ้นเหนือท้องฟ้าของสำนักกระบี่เมฆาแล้ว! ขอขอบพระคุณท่านผู่อ่านทุกท่านที่ร่วมทะยานสู่เส้นทางฝืนลิขิตฟ้าไปกับเซียนสุราเมามายในตอนนี้นะครับ