ตบหน้าผู้อาวุโสกลางลานสำนัก

"สวะเช่นเจ้า... รนหาที่ตายเอง!" เสียงคำรามดั่งสายฟ้าฟาดของผู้อาวุโสไป๋สิงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งลานกว้างสำนักกระบี่เมฆา แรงกดดันระดับขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดแผ่ซ่านออกมาราวกับภูเขาน้ำแข็งถล่มทับลงมา เหล่าศิษย์สายในรอบบริเวณต่างหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ปราณกดดันนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมรวมลมปราณจะทานทนไหว ทว่า... ท่ามกลางพายุอารมณ์และจิตสังหารที่ถาโถม เย่เฉินกลับยืนหยัดอยู่ ณ ใจกลางพายุอย่างมั่นคง ดั่งสนทนากลางหน้าผาสูงชันที่แม้ลมพายุจะโหมกระหน่ำเพียงใดก็มิอาจสั่นคลอนรากเหง้าของมันได้ มุมปากของเย่เฉินยกย่องขึ้นเล็กน้อย แววตาดำขลับคู่นั้นฉายแววเย้ยหยันและสมเพชเวทนาอย่างปิดไม่มิด ร่างของมู่หรงเฟิงที่นอนสลบเหมือดจมกองเลือดอยู่เบื้องหลังเขาคือหลักฐานชั้นดีว่า "ยอดฝีมืออันดับหนึ่ง" ของสำนักนี้ เป็นเพียงกระดาษที่ถูกฉีกกระชากได้อย่างง่ายดายด้วยกระบี่เดียว "ผู้อาวุโสไป๋... ท่านใช้วิธีรังแกเด็กเช่นนี้ ไม่รู้สึกละอายแก่ใจบ้างหรือครับ?" เย่เฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องไปถึงโสตประสาทของทุกคน "สามหาว! ศิษย์พี่เจ้าทำร้ายศิษย์พี่ใหญ่จนบาดเจ็บสาหัส ความผิดนี้มีโทษถึงตาย! วันนี้ต่อให้เจ้ามีเก้าชีวิต ก็อย่าหวังว่าจะเดินออกไปจากลานสำนักแห่งนี้ได้!" ไป๋สิงแผดเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยว ฝ่ามือหยาบกร้านตบลงกลางอากาศ เกิดเป็นคลื่นพลังปราณรูปฝ่ามือขนาดมหึมาพุ่งเข้ากดทับร่างของเย่เฉินหมายจะบดขยี้ให้แหลกเป็นจุลในคราเดียว "ระวัง!" หลิวชิงหลันที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตางามวาวโรจน์ด้วยความตื่นตระหนก ไอเย็นยะเยือกจากวังน้ำแข็งเก้าสวรรค์ระเบิดออกมาจากร่างนางโดยไม่รู้ตัว นางกำลังจะเคลื่อนไหวเพื่อเข้าขัดขวางการโจมตีนั้น ทว่า เย่เฉินกลับยกมือขึ้นห้ามปราม ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองฝ่ามือปราณที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับมันเป็นเพียงแค่ใบไม้ร่วงหล่น ในเสี้ยววินาทีเป็นตายนั้นเอง เย่เฉินไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว เขายื่นมือเข้าไปในอกเสื้อแล้วดึงวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา *วูบ!* ป้ายคำสั่งสีทองเข้มสลักลวดลายมังกรห้าเล็บและอักษรโบราณอันทรงพลังปรากฏขึ้นกลางอากาศ ทันทีที่ป้ายคำสั่งนั้นถูกชูขึ้น กลิ่นอายความกดดันระดับบรรพกาลที่สะกดข่มฟ้าดินก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงยิ่งกว่าภูเขาไฟระเบิด! *ตึง!* แรงกดดันจากป้ายคำสั่งจักรพรรดิเก่ามิได้พุ่งเข้าโจมตีไป๋สิงโดยตรง แต่มันคือ "กฎแห่งฟ้าดิน" ที่บังคับให้ทุกสรรพสิ่งต้องก้มหัว คลื่นพลังมหาศาลกดทับลงบนบ่าของผู้อาวุโสไป๋สิงทันทีราวกับมีมหาสมุทรทั้งสัปตมหาสมุทรเทลงมาบนศีรษะ *กรอบ! แกรบ!* เสียงกระดูกหัวเข่าและข้อต่อทั่วร่างของไป๋สิงดังลั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ใบหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายที่เคยตั้งตรงสง่างาม บัดนี้กลับทรุดฮวบลงคุกเข่ากระแทกพื้นศิลาจนแตกละเอียดเป็นรอยร้าววงกว้าง! "อ๊ากกก... พลังบ้าอะไรกัน!" ไป๋สิงกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถล่น หลอดเลือดปูดโปนทั่วลำคอ เขาพยายามจะเค้นพลังปราณทั้งหมดที่มีเพื่อลุกขึ้นยืน แต่ยิ่งขัดขืน แรงกดดันมหาศาลนั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงราวกับจะบดขยี้วิญญาณของเขาให้แตกสลายเป็นจุล ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งลานสำนัก เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสที่แอบซุ่มดูอยู่ตามระเบียงต่างอ้าปากค้างจนแทบกลืนกินกำปั้นเข้าไปได้ พวกเขาไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองว่า ผู้อาวุโสผู้ทรงเกียรติแห่งสำนักกระบี่เมฆา จะต้องมาคุกเข่าต่อหน้าศิษย์สายในขั้นต่ำด้วยสภาพที่น่าอนาถปานนี้ เย่เฉินก้าวเดินเข้าไปหาผู้อาวุโสไป๋ที่กำลังหอบหายใจรดพื้นศิลาอย่างยากลำบาก เงาร่างของชายหนุ่มทาบทับลงบนตัวอีกฝ่าย ชายหนุ่มก้มมองลงมาด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งและเมตตาประดุจเทพเซียนมองดูมดปลวก "ผู้อาวุโส... เมื่อครู่ท่านว่ากระไรนะ? ใครกันแน่ที่รนหาที่ตาย?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างเยnชา เย่เฉินสะบัดชายเสื้อเบาๆ ป้ายคำสั่งในมือยังคงเปล่งแสงเรืองรองกดทับร่างของอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน ไป๋สิงใบซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬไหลพรั่งพรูอาบใบหน้า เขาเงยหน้าขึ้นมองป้ายคำสั่งในมือของเย่เฉินด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด สัญชาตญาณดิบของเตือนภัยเขาว่า หากเอ่ยปากพูดจาไม่เข้าหูเพียงครึ่งคำ ชีวิตของเขาคงดับสูญ ณ ที่แห่งนี้อย่างแน่นอน ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง ท้องน้ายเหนือสำนักกระบี่เมฆากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ สายฟ้าสีครามขนาดมหาสมุทรฟาดผ่าลงมาจากสรวงสวรรค์ฉีกกระชากเมฆหมอกจนกระจาย! *เปรี้ยงงงง!* พร้อมกันนั้น ร่างของบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ผู้หนึ่งก็ปรากฏกายขึ้นบนยอดกระบี่เหล็กกล้ากลางสำนักอย่างไร้ซุ่มเสียง กลิ่นอายกระบี่ที่หลุดออกมาจากร่างของเขาสามารถตัดผ่านมิติอากาศจนเกิดเป็นรอยแยกสีดำมืด! "กล้าดีนี่ เจ้าหนู... บังجอาจถือดีนำของสิ่งนั้นมาเหยียบย่ำสำนักกระบี่เมฆาของข้า ดูท่าเจ้าคงคิดว่าตัวเองมีชีวิตยืนยาวเกินไปแล้วกระมัง?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่เส้นทางเซียนไปกับ "เซียนสุราเมามาย" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!