การพบสมบัติลับโบราณ

"หากเจ้ายังก้าวเท้าซ้ายเข้ามาอีกเพียงกึ่งชุน ข้าจะถือว่าเจ้าปรารถนาจะฝากฝังกระดูกไว้ที่นี่แทนสมบัติล้ำค่า... เจ้าศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีใบหน้าดั่งสุนัขเฝ้าประตู" เสียงของเย่เฉินก้องกังวานท่ามกลางโถงโบราณที่ปกคลุมด้วยไอหมอกสีเลือด เขายืนพิงผนังหินที่สลักลวดลายอักขระโบราณ มือข้างหนึ่งกอดอก อีกข้างถือจอกสุราที่ได้มาจากมิติเก็บของ พลางกระดกขึ้นจิบอย่างไม่สะทกสะท้าน สายตาคมกริบดุจกระบี่หันไปมองมู่หรงเฟิงที่กำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับกลุ่มศิษย์สำนักกระบี่เมฆาที่ชักอาวุธออกมาเตรียมพร้อม "เย่เฉิน! อย่าได้ปากดีให้มากนัก" มู่หรงเฟิงคำราม ใบหน้าที่เคยสุขุมบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น "ซากปรักหักพังแห่งนี้คือสมบัติของสำนักเรา คนเช่นเจ้าที่ไร้หัวนอนปลายเท้า ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบย่างเข้ามาสัมผัสศิลาจารึกนั่น!" "ไร้หัวนอนปลายเท้า?" เย่เฉินแค่นยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นโค้งที่ดูเย้ยหยัน "ในสายตาของมดปลวก ย่อมมองไม่เห็นขุนเขาที่เสียดฟ้า เจ้าว่าข้าไม่มีสิทธิ์ แต่ไฉนข้าถึงเป็นผู้พบมันก่อนเจ้าเล่า?" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดสะบั้น หลิวชิงหลันซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังเย่เฉินขยับกายเล็กน้อย รัศมีปราณเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากร่างนางจนน้ำแข็งเกาะตัวตามพื้นหิน สายตาที่นางมองมู่หรงเฟิงไร้ซึ่งความอาวรณ์ มีเพียงความเย็นชาที่พร้อมจะสังหารผู้ที่บังอาจขวางทาง "เจ้าจะสู้ หรือจะถอย?" นางถามเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับกดดันจนศิษย์สำนักกระบี่เมฆาถึงกับหน้าซีด เย่เฉินไม่รอคำตอบ เขาหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับศิลาจารึกสีนิลที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า อักขระโบราณบนนั้นเริ่มส่องแสงสีทองเรืองรอง มันไม่ใช่แค่รอยสลัก แต่มันคือ "ชีพจรแห่งเซียน" ที่สาบสูญไปนับหมื่นปี ในฐานะอดีตมหาจักรพรรดิเซียน เขาจำมันได้ดี... นี่คือวิชา "เนตรดาราผ่าสวรรค์" เคล็ดวิชาที่แม้แต่เซียนระดับสูงในยุคปัจจุบันยังมิอาจหยั่งถึง "อย่าได้ส่งเสียงรบกวนข้า" เย่เฉินกระซิบเบาๆ ก่อนจะวางมือลงบนแผ่นศิลา ทันใดนั้นกระแสพลังปราณมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขาเหมือนน้ำป่าที่พังทลายเขื่อน ความเจ็บปวดจากการที่เส้นลมปราณถูกฉีกกระชากและหลอมรวมใหม่เล่นงานเขาอย่างหนักหน่วง แต่นัยน์ตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยความกระหายในอำนาจ "เจ้ามันบ้าไปแล้วเย่เฉิน! คิดจะดูดซับวิชาบรรพกาลเพียงลำพัง ร่างกายของเจ้าจะระเบิดออกเป็นจุณ!" มู่หรงเฟิงตวาดพร้อมพุ่งกระบี่เข้าใส่ *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง แต่ไม่ใช่ด้วยกระบี่ของเย่เฉิน เป็นหลิวชิงหลันที่ตวัดกระบี่น้ำแข็งเข้าปะทะกับมู่หรงเฟิงจนถอยกรูด นางยืนตระหง่านดั่งเทพธิดาแห่งหิมะ ปลายกระบี่จ่อคอหอยศิษย์พี่ใหญ่ "ใครก็ตามที่รบกวนการบำเพ็ญของเขา... ต้องตาย" ท่ามกลางเสียงการต่อสู้ที่ดุเดือด เย่เฉินกลับอยู่ในสภาวะว่างเปล่า เขาเห็นภาพนิมิตของยุคสมัยที่เหล่าทวยเทพทำสงครามกันจนดวงดาวดับแสง เขาสัมผัสได้ถึงสัจธรรมที่ว่า "ลิขิตฟ้าคือสิ่งที่มนุษย์วาดหวังไว้เพื่อปลอบใจตนเอง แต่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะเป็นผู้กุมลิขิตไว้ในกำมือ" เมื่ออักขระตัวสุดท้ายถูกจารึกไว้ในจิตวิญญาณของเขา เย่เฉินก็ลืมตาขึ้น นัยน์ตาของเขามีประกายดาวหมุนวนอยู่ภายใน "เต่าทมิฬ... ถึงเวลาทำความสะอาดขยะแล้ว" เขาเรียกสัตว์อสูรคู่สัญญาที่แอบหมอบอยู่ในเงามืด เจ้าเต่าตัวยักษ์คลานออกมาด้วยท่าทางกวนประสาท มันพ่นไอสีดำออกมาคลุมร่างศิษย์ทุกคนของสำนักกระบี่เมฆาจนพวกเขาทรุดลงกับพื้นด้วยอาการตัวชาไร้แรง "เจ้าพวกมนุษย์จอมปลอม คิดจะกินของอร่อยต้องหัดดูสภาพตัวเองเสียบ้างนะท่านมู่หรง" เย่เฉินก้าวออกมาข้างหน้า มือขวาประสานอินเพียงแผ่วเบา เกิดแรงกดดันมหาศาลจากฟากฟ้ากดทับลงมาบนซากปรักหักพัง ราวกับว่าสวรรค์กำลังโกรธเกรี้ยวที่วิชาลับถูกเปิดเผย "เจ้าทำอะไรลงไป!" มู่หรงเฟิงร้องลั่นขณะมองเห็นผนังหินเริ่มร้าว "ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย" เย่เฉินยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ พลางชักกระบี่คู่ใจที่สั่นระริก "ข้าเพียงแค่ประกาศศักดาว่า... ต่อจากนี้ไป ข้าคือผู้ครองเคล็ดวิชาที่พวกเจ้าเฝ้าฝันหามานับพันปี และบัดนี้ มันจะกลายเป็นสิ่งที่ใช้ปลิดชีพพวกเจ้าทุกคนในยามที่ข้าต้องการ" ขณะที่ดินถล่มลงมาปิดตายทางออก สายฟ้าสีม่วงเส้นมหึมาก็ฟาดเปรี้ยงลงมาที่กลางโถง เผยให้เห็นร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีเงินที่ยืนอยู่บนซากปรักหักพัง เขาไม่ได้มองมาที่เย่เฉิน แต่สายตาของเขาจับจ้องไปยังศิลาจารึกที่บัดนี้แตกสลายไปแล้ว พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "ในที่สุด... ข้าก็พบผู้ที่สืบทอดพันธุกรรมแห่งจักรพรรดิเสียที แต่ช่างน่าเสียดายที่วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า" เย่เฉินเลิกคิ้วขึ้น สายตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่เหนือกว่าระดับเซียนทั่วไป... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่เส้นทางเซียนไปกับ "เซียนสุราเมามาย" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!