การตัดสินใจครั้งแรก

"หากคุณก้าวออกไปตอนนี้ วิญญาณของเด็กคนนั้นจะไม่เพียงแค่สลาย... แต่อัตลักษณ์ทั้งหมดที่เคยหล่อหลอมเป็นตัวตนของเขา จะถูกบดขยี้จนกลายเป็นเชื้อเพลิงให้เขตอาคมนี้สมบูรณ์แบบ" น้ำเสียงของอินทิราเรียบนิ่งจนน่ากลัว ทว่าปลายนิ้วเรียวที่กำลังสะบัดยันต์คาถาอาคมสีชาดลงบนพื้นไม้สักโบราณกลับสั่นระริกเล็กน้อย—ความจริงข้อนั้นศิลาล่วงรู้ดีอยู่แล้วตั้งแต่เขายกมือขึ้นสัมผัสกับกรอบรูปเก่าคร่ำครึชิ้นนั้น ปลายนิ้วของชายหนุ่มยังคงชาหนึบจากพลังงานตกค้าง แรงสั่นสะเทือนจาก 'จิตสัมผัสวัตถุ' (Psychometry) ยังคงกรีดลึกอยู่ในกระแสเลือด ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดของเด็กชายผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกกักขังไว้ในมิติซ้อนทับกำลังกรีดร้องโหยหวนอยู่ในโสตประสาท ศิลาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นธูปจีนราคาถูกลอยอบอวลอยู่ในห้องสมุดลับใต้ดินแห่งนี้ บรรยากาศรอบกายกดทับจนหน้าอกไหววูบ เขาปรายตามองนาฬิกาโบราณบนผนัง เข็มยาวกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้เส้นตายที่เขตอาคมมืดจะปิดตายอย่างถาวร "อาจารย์คะ..." ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคงอย่างยิ่ง ผิดกับแววตาที่ฉายประกายความเด็ดเดี่ยวระคนกังวล "ฉันรู้ว่ากฎของหอสมุดวิญญาณเคร่งครัดแค่ไหน และการดึงดันยื้อแย่งวิญญาณจากเขตอาคมระดับนี้มันเสี่ยงต่อการย้อนกลับของพลังไสยเวทมากแค่ไหน แต่ถ้าฉันเลือกที่จะเพิกเฉย... ฉันก็คงไม่ต่างอะไรกับบรรณารักษ์รุ่นก่อนที่เลือกจะปิดตาข้างหนึ่งปล่อยให้ความมืดกลืนกินตัวตนของพวกเขาไปจนหมดสิ้น" อินทิราหยุดมือที่กำลังเขียนอักขระโบราณ นางเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มนัยน์ตาคมกริบ คล้ายจะค้นหาความลังเลใจสักนิดจากก้นบึ้งของดวงตาคู่นั้น แต่สิ่งที่นางพบมีเพียงความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามวิกาล—ความนิ่งที่ผ่านการขัดเกลาจากความสูญเสียนานัปการ และเติบโตขึ้นจนกลายเป็นความกล้าหาญที่น่าประหลาดใจ "นายรู้ตัวไหมว่ากำลังเอาวิญญาณของตัวเองไปวางเดิมพันบนตาชั่งที่ไม่มีวันสมดุล" อินทิราผ่อนลมหายใจยาวเหยียด น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย ทว่ายังคงแฝงไว้ด้วยความดุดันตามวิสัยของอาจารย์ผู้เข้มงวด "ถ้าพลังจิตของนายเกิดสะท้อนกลับขณะที่ดึงตัวเด็กคนนั้นออกมา ร่างกายนี้อาจรอด แต่จิตวิญญาณของนายจะติดอยู่ในห้วงมิิติกระจกเงาไปตลอดกาล" "ฉันรู้ค่ะ" ศิลาตอบรับสั้นๆ มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดูผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย "แต่อย่างน้อย... ฉันก็เคยให้สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ยอมให้ใครต้องสูญเสียครอบครัวไปต่อหน้าต่อตาอีกเป็นครั้งที่สอง" สิ้นคำพูดนั้น ศิลาก็ก้าวเท้าออกไปข้างหน้า ทะลุผ่านแนวเขตป้องกันที่อินทิราเพิ่งวาดขึ้นด้วยเลือดอาคม แรงกระแทกมหาศาลราวกับกำแพงเหล็กพุ่งเข้าปะทะร่างจนชายหนุ่มเซถลา เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากทันที ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปตามเส้นประสาทราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่ขั้วหัวใจ แต่มือทั้งสองข้างของเขากลับยื่นออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้ความลังเล "ระบบบูรณาการพลังจิต... ขอเปิดใช้งานโหมด 'เชื่อมโยงข้ามภพ' เต็มรูปแบบ!" เสียงแจ้งเตือนจากระบบลึกลับที่สลักลึกอยู่ในจิตใต้สำดังขึ้นก้องในหัว สมองของศิลาพร่ามัวชั่วขณะ โลกทั้งใบหมุนคว่ำคะมำหงาย แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นจากฝ่ามือ แผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนกลืนกินร่างของเขาและดวงวิญญาณเด็กน้อยที่กำลังกรีดร้องในความมืดเข้าด้วยกัน อินทิรากัดฟันกรอด นางรู้ดีว่าไม่อาจหยุดยั้งการตัดสินใจครั้งนี้ได้อีกแล้ว ร่างระหงของอาจารย์สาวรีบพลิกมือวาดคัมภีร์คาถาโบราณกลางอากาศเพื่อตรึงแนวเขตไม่ให้พลังงานย้อนกลับมาทำลายศิลาจนแหลกสลาย นางต้องปกป้องเขา... แม้จะต้องแลกด้วยพลังตบะครึ่งหนึ่งของตนเองก็ตาม ภายในห้วงมิติที่บิดเบี้ยว ศิลาพยายามประคองสติที่กำลังจะหลุดลอย ดวงตาของเขาพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด นอกเหนือจากแสงสว่างริบหรี่จากตัวของเด็กชายที่กำลังจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด ชายหนุ่มกัดฟันกรวด ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าคว้าข้อมือเล็กๆ นั้นไว้แน่น—สัมผัสที่เย็นเยียบราดรดลงมาถึงกระดูก ทว่าในขณะเดียวกัน เสียงกระซิบประหลาดจากความมืดมิดเบื้องล่างก็ดังขึ้นข้างหู เป็นเสียงหัวoเราะแหברי้วที่ไม่ได้มาจากเด็กน้อยผู้นั้น... แต่มาจากบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ลึกกว่านั้นมาก "เจ้ามนุษย์โง่... กล้าดียังไงถึงยื่นมือเข้ามาในเขตแดนของข้า" ทันทีที่เสียงนั้นสิ้นสุดลง ประตูมิติเบื้องหน้าก็พลันเปิดออกอย่างรุนแรง พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวทะลุกาลเวลาเข้ามาขวางกั้นระหว่างศิลากับทางออกอย่างกะทันหัน—บุคคลที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่ ณ ที่แห่งนี้... และมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของศิลาเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับศิลาและอินทิรานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!