ร่องรอยขององค์กรลับ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณตีตลบขึ้นมาในโพรงจมูกทันทีที่เงาร่างนั้นก้าวผ่านม่านหมอกแห่งกาลเวลาเข้ามา ปลายเท้าของบุคคลปริศนาหยุดลงห่างจากศิลาไม่ถึงสามก้าว ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาเข้มกลมกลืนกับความมืดมิดของหอสมุดใต้ดิน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบไม่ใช่ความน่ากลัวของบรรยากาศ หากแต่เป็นรอยแผลเป็นรูปกากบาทที่ปรากฏเด่นชัดอยู่บนหลังมือข้างขวา—สัญลักษณ์เดียวกันกับที่เขาตามหามาตลอดสิบปีเต็ม "ไม่คิดเลยว่าทายาทคนสุดท้ายของตระกูลศิลา จะมีความสามารถพอที่จะแกะรอยเศษเสี้ยวความทรงจำนี้มาได้ไกลถึงเพียงนี้... น่าสนใจจริงๆ ค่ะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว แต่ประโยคสุดท้ายที่จงใจเลียนแบบสำนวนประจำตัวของเธอ ทำให้อินทิราที่ยืนอยู่เบื้องหลังถึงกับชักกระบี่โบราณออกจากฝักเสียงดัง *กริ๊ง* ประกายคมกริบของโลหะสะท้อนกับแสงสีฟ้าจากอักขระเวทบนผนัง เผยให้เห็นใบหน้าเรียบตึงที่ฉายแววระแวดระวังถึงขีดสุด "ถอยไป ศิลา" อินทิราเอ่ยเสียงเย็นเยียบ สายตาคมปลาบจับจ้องไปยังเงาลึกลับ "คนผู้นี้ไม่ได้ก้าวเข้ามาด้วยเจตนาดี... พลังไสยเวทรอบตัวเขาถูกบิดเบือนด้วยอาคมระดับปรมาจารย์ มันไม่ใช่คน แต่เป็นภาพสะท้อนจากอดีตที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเจตจำนงบางอย่าง" ศิลาไม่ได้ขยับถอยตามคำเตือน แม้ว่าลมหายใจของเขาจะเริ่มติดขัดจากแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างเบื้องหน้า ดวงตาคมกวาดมองสำรวจทุกรายละเอียดอย่างรวดเร็วตามวิสัยของบรรยากาศห้องสมุดลับ ปลายนิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยแต่ยังคงมั่นคงพอที่จะใช้พลัง 'จิตสัมผัสวัตถุ' กวาดคลื่นพลังงานรอบตัวเพื่อหาจุดอ่อน เขารู้ดีว่าความกลัวในตอนนี้จะรังแต่จะทำให้เกมนี้จบลง ความสูญเสียในอديตสอนให้เขารู้จักการควบคุมสติท่ามกลางพายุอารมณ์ ศิลากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ก่อนจะเอ่ยสวนขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด "ถ้าหากคุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ไฟไหม้ห้องสมุดตระกูลศิลาเมื่อสิบปีก่อน... ทำไมถึงต้องทิ้ง 'คัมภีร์บทที่เจ็ด' เอาไว้ให้ผมตามหาล่ะครับ... อ้อ ขออภัย... ให้ผมตามหา 'นะคะ'?" ศิลาจงใจเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงเพื่อยั่วโมโห พร้อมกับแอบส่งสัญญาณมือลับให้อินทิราเตรียมพร้อมรับมือกับการโจมตีรอบทิศทาง เงาร่างนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แหברי้วรากระดาษเก่าถูกฉีกขาด "เจ้าหนู... เจ้าฉลาดกว่าบรรพบุรุษหลายรุ่นนัก รอยยิ้มแบบนั้น แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นแต่ซ่อนความสุขุมไว้ภายใต้กรอบของเหตุผล... ช่างน่าประทับใจเสียจริง" บุคคลปริศนาค่อยๆ เอื้อมมือเปิดฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ดวงตาสองข้างกลาย เป็นสีดำสนิทไร้แววตา "แต่ความรู้อันน้อยนิดในห้องสมุดแคบๆ นี้ จะปกป้องพวกเจ้าจาก 'องค์กร' ที่คอยชักใยประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้ได้อย่างไร" สิ้นคำพูด ร่างนั้นก็สะบัดมือขวาออกอย่างแรง คลื่นพลังงานสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาเป็นรูปโซ่ตรวนวิญญาณ พุ่งตรงเข้าใส่ศิลาและอินทิราด้วยความเร็วสูงราวกับสายอב "ระวัง!" อินทิราพุ่งตัวเข้าไปขวางพร้อมกับวาดกระบี่โบราณสร้างม่านพลังอักขระสีทองอร่ามเข้าปะทะกับโซ่ตรวนสีดำ เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้ชั้นหนังสือโบราณสั่นสะเทือน ฝุ่นผงละอองหนาทึบร่วงหล่นลงมาปกคลุมทั่วบริเวณ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ฝุ่นควันตลบอบอวลนั้นเอง ศิลากลับสังเกตเห็นบางสิ่งตกลงมาจากมือของเงาลึกลับ—วัตถุรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กที่ปกคลุมด้วยผนึกเวทสีแดงฉาน ด้วยสัญชาตญาณและความรวดเร็ว ศิลาไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้าวัตถุก้อนนั้นขึ้นมาทันทีโดยไม่สนว่าฝ่ามือจะถูกบาดด้วยไอคมของอาคม *ติ๊ง! ตรวจพบวัตถุโบราณระดับ SSS: 'บันทึกชำระวิญญาณขององค์กรเงาโลหิต'* *ระบบกำลังซิงโครไนซ์ความทรงจำของบรรพบุรุษ... คำเตือน: ระดับจิตวิญญาณของคุณกำลังจะทะลุขีดจำกัด เตรียมรับแรงกระแทกจากอดีตที่ถูกลบเลือน!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบภายในจิตสำนึกดังขึ้นรัวเร็วจนน่าเวียนหัว ร่างกายของศิลาแข็งค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนเองหลั่งไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก ภาพของห้องทำงานเก่าแก่ กองเอกสารลับที่ระบุชื่อสมาชิกขององค์กรปริศนา และ... แผ่นหลังของบุคคลคุ้นเคยที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นในเอกสารเหล่านั้น "ศิลา! เป็นอะไรไป!" เสียงเรียกด้วยความตกใจของอินทิราดังขึ้นแว่วๆ อยู่ไกลลิบ ทว่าก่อนที่ศิลาจะได้ตั้งสติและเอ่ยปากบอกสิ่งที่พบ เงาร่างปริศนาก็หายวับไปกับสายลมแห่งความมืด ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่ากลัว และหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายของคัมภีร์ที่เปิดค้างไว้ ด้วยลายมือที่เขียนด้วยหมึกสีแดงสด ซึ่งสลักข้อความสั้นๆ เอาไว้ว่า... *“ยินดีต้อนรับสู่หมากกระดานจริง... ทายาทแห่งศิลา ผู้สืบทอดคนต่อไปคือใครกันแน่ ระหว่างเจ้า... กับคนใกล้ตัวที่เจ้าไว้ใจที่สุด”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ