วิญญาณที่ไร้ความทรงจำ

"ถ้าเธอยังไม่ยอมพูดความจริง เราคงต้องปล่อยให้เขาจมลงไปในกระแสธารแห่งความทรงจำสีเทานั่นจริงๆ นะคะ ศิลา" น้ำเสียงของอาจารย์อินทิราเรียบนิ่ง ทว่าแฝงความเฉียบขาดราวกับคมมีดที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องสมุดลับใต้ดิน กลิ่นอายของธูปหอมโบราณและกระดาษเก่าคละคลุ้งผสมผสานกันจนกลายเป็นบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของสถานที่แห่งนี้ ศิลาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสลงบนปกหนังสีดำเข้มของสมุดบันทึกโบราณที่สั่นระริกเบาๆ พลัง 'จิตสัมผัสวัตถุ' ของเขากำลังทำงานอย่างหนักหน่วง ภาพนิมิตสีเทาหม่นไหลวนอยู่ในหัวราวกับพายุหมุน เบื้องหน้าของคนทั้งสอง คือเงาร่างโปร่งแสงของเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่ง เขานั่งขดตัวอยู่มุมห้อง ใต้ชั้นหนังสือที่สูงตระหง่านจนลับสายตา ดวงตากลมโตคู่นั้นเหม่อลอยไร้ประกาย ราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกทิ้งไว้ท่ามกลางฝุ่นหนา เด็กน้อยคนนี้ไม่มีชื่อ ไม่มีอดีต และไม่มีแม้แต่ความทรงจำว่าตนเองคือใคร หรือก้าวเท้าเข้ามาสู่โลกหลังความตายแห่งนี้ได้อย่างไร "ไม่ใช่ว่าเขาไม่ยอมพูดหรอกค่ะอาจารย์อินทิรา... แต่เด็กคนนี้ 'ถูกลบ' ต่างหากล่ะคะ" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุม เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเด็กชายทีละน้อยอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้ภูตผีตัวน้อยตื่นกลัว ดวงตาคมกริบของบรรณารักษ์หนุ่มกวาดมองสำรวจร่องรอยพลังงานรอบตัวเด็กชายอย่างละเอียด ระบบระเบียบของโลกวิญญาณตกค้างแห่งนี้มีกฎเกณฑ์ชัดเจน ดวงวิญญาณทุกดวงย่อมทิ้งร่องรอยแห่งกรรมและตัวตนไว้เสมอ แต่สำหรับเด็กคนนี้... รอบตัวเขากลับว่างเปล่า ว่างเปล่าจนน่ากลัว ราวกับถูกลบออกไปจากสารบบของวัฏสงสารด้วยพลังไสยเวทระดับสูง อินทิราถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาบางปราบลงเล็กน้อยขณะมองลูกศิษย์หนุ่มจัดการสถานการณ์ "ฝีมือของพวกนอกรีตที่ใช้มนต์ดำลบความทรงจำวิญญาณก่อนกำหนดสินะคะ ช่างโหดร้ายเสียจริง..." เธอพึมพำพลางตวัดนิ้ววาดอักขระโบราณกลางอากาศ เกิดเป็นแสงสีทองจางๆ ล้อมรอบพื้นที่เพื่อป้องกันไม่ให้พลังงานรอบข้างรั่วไหลออกไป "เราต้องช่วยเขาก่อนที่เศษเสี้ยววิญญาณสุดท้ายจะสลายไปค่ะ" ศิลานั่งคุกเข่าลงให้ระดับสายตาเสมอกับเด็กชาย เขายื่นมือออกไปช้าๆ ฝ่ามืออบอุ่นแผ่ซ่านพลังแห่งความทรงจำที่เขาสสะสมไว้จากการอ่านบันทึกคดีต่างๆ ออกมาทีละน้อย "ไม่เป็นไรนะ... พี่ชายอยู่ตรงนี้แล้ว หนูจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ หรือคะ? แม้แต่ชื่อของตัวเอง... หรือเสียงของคนที่เคยรัก?" เด็กชายเงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าอันอ่อนโยนของศิลา เขากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าและเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม "ผม... ผมจำไม่ได้เลยครับ... รู้แค่ว่า... มีใครบางคนบอกให้ผม... วิ่ง..." สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิภายในห้องสมุดลับก็ลดฮวบลงทันที เปลวไฟจากตะเกียงไสยเวทกระพริบไหวรุนแรงจนเกือบดับลง เงาดำประหลาดนับร้อยสายเริ่มเลื้อยออกมาจากชั้นหนังสือ ราวกับพวกมันกำลังถูกดึงดูดเข้ามาด้วยความกลัวของเด็กน้อย "ศิลา! ระวัง!" อินทิราตวัดพัดกระดาษโบราณในมือ ปลดปล่อยยันต์คุ้ม กันพุ่งเข้าปะทะกับเงาดำเหล่านั้นจนเกิดเสียงระเบิดเบาๆ ประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบไปทั่วบริเวณ ศิลาไม่ได้ถอยหนี เขากลับตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงกว่านั้น เขาดึงตัวเด็กชายเข้าสู่อ้อมแขน แล้วใช้มืออีกข้างเปิดหน้ากระดาษของสมุดบันทึกคดีวิญญาณตกค้างออกอย่างไร้ความลังเล พลังจิตสัมผัสวัตถุถูกเร่งจนถึงขีดสุด เพื่อเชื่อมโยงจิตใจของเขากับความทรงจำที่หายไปของเด็กชาย ภาพในนิมิตหมุนคว้าง ความมืดมิดเข้าปกคลุม ก่อนที่ภาพเหตุการณ์ในอดีตจะปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน— ภาพของคฤหาสน์โบราณหลังใหญ่ เสียงกรีดร้อง และเงาร่างของใครบางคนกำลังขีดเขียนอักขระต้องห้ามลงบนแผ่นหลังของเด็กชายคนนี้! และก่อนที่ศิลาจะทันได้เห็นใบหน้าของบุคคลปริศนาในนิมิตนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบลึกลับที่เชื่อมต่อกับสมุดบันทึกก็ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบวิญญาณระดับภัยคุกคาม SSS "ผู้กลืนกินนาม" กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้าม] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษถูกกระตุ้น: ปกป้องเด็กชายผู้ไร้ชื่อ หรือสูญเสียความทรงจำทั้งหมดของท่านไปตลอดกาล] ศิลาเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนFบ่า ราวกับมีภูเขา ทั้งลูกตกลงมาทับ ขณะที่อินทิราหันมามองเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุดเมื่อสัมผัสได้ว่าประตูมิติเบื้องหลังชั้นหนังสือ กำลังถูกบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวงัดให้เปิดออกทีละน้อย... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับศิลาและอินทิรานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ