อาวุธที่ไม่ได้มีไว้แค่ฆ่า

เสียงโลหะเนื้อดีเสียดสีกันเบาหู—กริ๊ก ครอด—เป็นทำนองเดียวที่ดังแว่วอยู่ในโรงตีเหล็กใต้ดินอันอับชื้น เรย์กวาดนิ้วสวมถุงมือหนังมังกรไฟไปตามร่องแกะสลักบนสันดาบยาวเล่มใหม่ เนื้อเหล็กสีนิลกาฬสะท้อนแสงไฟจากเตาหลอมวับววมราวกับมีชีวิต ความเย็นเยียบของมันตัดกับไอความร้อนที่คุกรุ่นอยู่ในบรรยากาศได้อย่างลงตัว "นายกำลังเสียสติไปแล้วหรือไง เรย์" เสียงทุ้มห้วนของเซธดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงโปร่งในชุดเกราะนักล่าสีเงินยวงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าทั่งตีเหล็ก ดวงตาคมกริบกวาดมองดาบประหลาดในมือของช่างตีดาบหนุ่มด้วยแววตาสสมเพชแกมฉงน "ฉันเป็นนักล่าแต้มอันดับหนึ่ง ท่าทางที่นายออกแบบให้... มันไม่มีแม้กระทั่งคมสำหรับตัดเฉือน นี่มันไม่ใช่ดาบ มันคือแผ่นเหล็กไร้ค่าที่ถ่วงมือชัดๆ" เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาในทันที เขายังคงใช้ตะไบละเอียดขัดแต่งผิวโลหะตรงส่วนโคนดาบอย่างใจเย็น เสียง 'แกรก แกรก' ดังกังวานเป็นจังหวะสะท้อนความสุขุมที่อยู่ภายในจิตใจ "ดาบที่มีไว้เพื่อฆ่าอย่างเดียว มักจะมีอายุสั้นที่สุดในโลกของ VRMMO นะครับ เซธ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ดวงตาสสีนิลเงີบขึ้นสบตากับนักล่าหนุ่ม "นายรู้จักแต่การพุ่งทะยานเข้าใส่ การใช้พลังทำลายล้างเพื่อแลกกับการเปิดช่องว่าง แต่นายเคยตระหนักไหมว่า... ทุกครั้งที่ดาบของนายฟันออกไป นายกำลังเอาชีวิตของตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้ายแห่งความประมาท" เซธแค่นหัวเราะในลำคอ กอดอกมองอีกฝ่ายด้วยความหยิ่งยศ "โลกนี้มีไว้สำหรับผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ใครเร็วกว่า ใครรุนแรงกว่า คนนั้นคือผู้ชนะ การตั้งรับมันเป็นเรื่องของพวกขี้ขลาดที่ไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับความตาย" "ความตายในเกมนี้ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการสูญเสียคนที่นายรักไปต่อหน้าต่อตาหรอกครับ" เรย์ตอบกลับด้วยประโยคสั้นๆ ที่แฝงไปด้วยรอยแผลเป็นในอดีต บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา เซธชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาไหววูบในดวงตาของช่างตีดาบหนุ่ม แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ความมั่นใจอันเปี่ยมล้นของนักล่าอันดับหนึ่งสะดุดกึก เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายื่นดาบเล่มหนาหนักและแปลกตาให้เซธรับไป "ลองถือมันดูสิครับ... อย่าใช้มันฟัน จงใช้มัน 'รับ'" เซธรับดาบเล่มนั้นมาด้วยความไม่เต็มใจ แต่วินาทีที่น้ำหนักของตัวดาบถ่ายเทลงสู่อุ้งมือ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ได้หนักอึ้งอย่างที่คิด แต่จุดศูนย์ถ่วงถูกออกแบบมาให้อยู่ใกล้กับข้อมืออย่างสมบูรณ์แบบ แผ่นโลหะกว้างที่ไร้คมนั้นมีร่องกลไกซับซ้อนส L-Shape เรียงตัวกันอยู่ด้านใน "นี่คือเทคนิคการใช้ดาบแบบใหม่... 'โล่เงาอัคคี' (Aegis of the Eclipse)" เรย์อธิบายพลางหยิบดาบสั้นของตนขึ้นมาตั้งท่า "ดาบเล่มนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อดูดซับและกระจายแรงกระแทก ไม่ใช่เพื่อตัดผ่านกระดูก เมื่อศัตรูโจมตีเข้ามา ร่องกลไกภายในจะทำหน้าที่หมุนวนพลังงานกลับคืนสู่ผู้ใช้ และเปลี่ยนมันเป็นเกราะสะท้อนพลังจิตในเสี้ยววินาที ลองโจมตีผมเข้ามาสิครับ ด้วยพลังทั้งหมดที่นายมี" เซธขมวดคิ้วแน่น ความทิฐิถูกกระตุ้นจนเลือดในกายสูบฉีด "ถ้านายอยากเจ็บตัวนัก ฉันก็จะจัดให้!" พริบตานั้น ร่างของเซธก็หายวับไปกับตาด้วยทักษะ 'ก้าวพริบตาเงา' พุ่งเข้าประชิดตัวเรย์พร้อมกับดาบใหญ่ในมือที่เงื้อขึ้นสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศแหลมคม แรงกดดันระดับแรงก์ S แผ่ซ่านไปทั่วห้องตีเหล็กจนคบเพลิงสั่นไหว *เปรี้ยง!* เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า ประกายไฟสีฟ้าสาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง เซธใช้แรงทั้งหมดฟันลงมาหมายจะบดขยี้ร่างของเรย์ให้แหลกเป็น ทว่า... เรย์ไม่ได้หลบหนี เขายกดาบไร้คมขึ้นมารับการโจมตีนั้นไว้อย่างมั่นคง ชั่วพริบตาที่คมดาบของเซธปะทะเข้ากับแผ่นโลหะ ร่องกลไกรูปตัว L ภายในดาบก็ส่งเสียง 'คลิก' รัวเร็วดั่งกลไกนาฬิกา แรงกระแทกมหาศาลที่ควรจะส่งผลให้เรย์กระเด็น กลับถูกดูดซับเข้าไปในตัวดาบจนหมดสิ้น ก่อนที่พลังงานเหล่านั้นจะถูกตีกลับด้วยแรงที่เหนือกว่าเป็นเท่าตัว! *ตูม!* ร่างของเซธกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว รองเท้าบูทไถลไปกับพื้นหินจนเกิดรอยขูดขีดลึก เขาฝืนทรงตัวด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง มือที่ถือดาบสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงสะท้อนที่ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง "นี่มัน... อะไรกัน..." เซธพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง "แรงโจมตีของฉัน... ถูกสะท้อนกลับมาได้อย่างไรในเมื่อนายไม่ได้ใช้เวทมนตร์ป้องกัน?" เรย์ลดดาบลงช้าๆ ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ แววตาเต็มไปด้วยความสุขุมลุ่มลึก "ฟิสิกส์และตรรกะของกลไกไงครับ เซธ ดาบเล่มนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่า แต่มันมีไว้เพื่อ 'ควบคุมจังหวะ' ของการต่อสู้ เมื่อนายเรียนรู้ที่จะรับ แรงกระแทกของโลกใบนี้ก็จะทำร้ายนายไม่ได้อีกต่อไป" เซธนิ่งเงียบไป สนับสนุนความจริงที่เพิ่งประจักษ์ต่อหน้า ความหยิ่งผยองในฐานะนักล่าอันดับหนึ่งสั่นคลอนอย่างรุนแรง เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า โลกใบนี้ยังมีมิติที่ลึกซึ้งกว่าการอัปเลเวลและความรุนแรงที่เขายึดถือมาตลอดชีวิต ทว่า ในขณะที่บรรยากาศในโรงตีเหล็กกำลังตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าทึ่งนั้นเอง... *กริ๊งงงงงง!* เสียงระฆังเตือนภัยเวทมนตร์จากภายนอกโรงตีเหล็กดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาสะท้อนใบหน้าของทั้งสองคน พร้อมกันนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบหลักของเกมก็ดีดเด้งขึ้นกลางอากาศต่อหน้าเรย์และเซธโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับโลก:] [ตรวจพบการตื่น ภัยของ 'ราชันมังกรโบราณ บาลาริค' ณ เขตแดนต้องห้ามชั้นที่ 7] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ผู้เล่น 'เรย์' และ 'เซธ' ได้รับสิทธิ์ในการเผชิญหน้าเป็นกลุ่มแรกก่อนการเปิดเซิร์ฟเวอร์...] [ประตูมิติแห่งความตายกำลังเปิดออกใน... 3... 2... 1...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตีเหล็กไปพร้อมกับคมดาบแห่งความจริงนี้นะครับ