แผนลวงกลางสมรภูมิ

"นายกำลังจะบอกว่า... ชื่อเสียงที่ฉันสะสมมาสามปี เป็นเพียงแค่เศษเหล็กขึ้นสนิมในสายตานายอย่างนั้นหรือ เรย์?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความเคียดแค้นของเซธดังขึ้น ก้องสะท้อนอยู่ภายในห้องโถงกิลด์อันเงียบสงบ แสงไฟจากคบเพลิงสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของชายหนุ่มผู้เคยถูกขนานนามว่าเป็น ‘นักล่าอันดับหนึ่ง’ ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่นั้นจ้องมองตรงมายังร่างที่สวมฮู้ดสีดำสนิท ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างขัดเกลาคมดาบเล่มหนึ่งด้วยหินลับมีดอย่างใจเย็น เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาในทันที เสียง 'สวบ... สวบ...' ของเหล็กกล้าที่เสียดสีกับหินยังคงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับโลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าความคมของศาสตราวตรงหน้า "ชื่อเสียงเหรอครับ, เซธ" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายชะงักไป "สิ่งที่นายเรียกว่าชื่อเสียง มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นจากเศษซากของมอนสเตอร์เลเวลต่ำในเขตปลอดภัย... นายชนะการประลองมานับร้อยครั้ง แต่นายเคยสังเกตไหมว่า ทำไมในบันทึกสงครามกิลด์สัปดาห์ก่อน กิลด์ของนายถึงพ่ายแพ้ให้กับแนวหน้าเพียงแค่การปะทะกันไม่ถึงสามนาที?" เซธเม้มปากแน่น หมัดทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ความจริงอันเจ็บปวดนั้นถููกจี้ใจดำอย่างแม่นยำ การพ่ายแพ้ต่อหน้าผู้เล่นนับหมื่นในศึกชิงเมืองครั้งล่าสุด ทำให้ฉายาอันน่าเกรงขามของเขากลายเป็นเรื่องตลกในบอร์ดสนิท และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้เขายอมก้าวเข้ามาในโรงตีดาบมุมอับแห่งนี้ เพื่อขอความช่วยเหลือจากช่างตีดาบผู้สันโดษที่เขาเคยดูถูก "แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง..." เซธเค้นเสียงลอดไรฟัน "ก้มหัวขอร้องพวกมันงั้นเหรอ? ไม่มีทาง!" "ไม่มีใครขอให้นายต้องลดตัวลงไปทำเรื่องน่าสมเพชแบบนั้นหรอกครับ" เรย์วางหินลับมีดลงบนโต๊ะไม้ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบภายใต้เงาฮู้ดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนักล่าผู้หยิ่งผยอง "สิ่งที่นายต้องทำ ไม่ใช่การวิ่งไล่ล่าหาศัตรูเพื่อพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง... แต่เป็นการทำให้พวกเขาเห็นว่า อาวุธที่นายถืออยู่ต่างหาก ที่เป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ของสนามรบ" เรย์เลื่อนดาบยาวเล่มสีดำสนิทที่เพิ่งปรับแต่งเสร็จเรียบร้อยไปตรงหน้าเซธ ตัวดาบไม่ได้มีความระยิบระยับของอัญมณีราคาแพง แต่มันกลับแผ่ไอความเย็นยะเยือกและลวดลายการพับโลหะที่ซับซ้อนราวกับเส้นเลือดของปีศาจ เซธขมวดคิ้ว มือหนายื่นออกไปหยิบด้ามดาบขึ้นมาสัมผัส ทันทีที่ปลายนิ้วแตะโดนกระแสข้อมูลสถานะของระบบก็พุ่งทะยานเข้าสู่สายตาของเขา *[ไอเทม: ดาบมารโลหิตทมิฬ (ปรับแต่งพิเศษโดย เรย์)]* *[ประเภท: อาวุธเฉพาะตัวระดับ S]* *[ความสามารถพิเศษ: ดูดซับความเสียหาย 15% เพื่อแปลงเป็นเกราะป้องกัน, และทักษะติดตัว 'เสียงคำรามแห่งเงา' ที่จะสร้างความเสียหายสะสมเมื่อโจมตีต่อเนื่องครบ 5 ครั้ง]* ดวงตาของเซธเบิกกว้างขึ้นอย่างลืมตัว ตัวเลขสถานะที่ปรากฏนั้นเหนือกว่าดาบเลเวลสูงสุดที่เขาสวมใส่อยู่เดิมถึงสามเท่า! ที่สำคัญที่สุดคือ มันถูกออกแบบมาเพื่อแก้ไขจุดอ่อนเรื่องความอืดอาดในการออกอาวุธหนักของเขาโดยเฉพาะ "นี่มัน..." เซธพึมพำด้วยความทึ่ง ความมั่นใจที่เคยสูญเสียไปเริ่มไหลกลับเข้ามาในกระแสเลือดอีกครั้ง "นี่คือแผนการกู้ชื่อเสียงของนายครับ, เซธ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่เต็มไปด้วยกลยุทธ์ที่วางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยล "พรุ่งนี้ ในช่วงเวลากลายคืนที่สนามประลองกลางเมืองหลวง จะมีการแข่งขันจัดอันดับแบบเดิมพันไอเทม... นายจะต้องเป็นฝ่ายท้าชิงกับ 'โครว' ผู้นำกิลด์เพลิงทมิฬ" เซธเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย "โครว? เจ้าหมอนั่นมีสถิติไร้พ่ายในอารีน่ามาหเดือนแล้วนะ แถมเขายังใช้โล่เวทมนตร์ที่หนาที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ ดาบเล่มนี้ต่อให้คมแค่ไหน ก็เจาะเกราะของมันไม่เข้าในครั้งเดียวหรอก!" "ใครบอกว่าเราจะใช้ดาบเล่มนี้ฟันทะลุโล่ของมันตั้งแต่แรกกันล่ะครับ?" เรย์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นชั่วพริบตา "สิ่งที่เราจะทำ คือการใช้ 'จังหวะก้าวที่สอง' ของนาย ล่อให้มันทุ่มพลังโจมตีทั้งหมดมาที่โล่ จากนั้น..." เรย์หยิบเศษแร่ชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาโยนเล่นในมือ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท ราวกับกำลังมองเห็นภาพอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น "เราจะทำให้มันอับอายต่อหน้าผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์ ด้วยการทำลายความมั่นใจของมันจากจุดที่มันคิดว่าแข็งแกร่งที่สุด" ตลอดคืนนั้น แสงไฟจากเตาหลอมในห้องใต้ดินยังคงส่องสว่าง เสียงค้อนกระทบเหล็กดังขึ้นเป็นจังหวะประสานไปกับเสียงอธิบายกลยุทธ์อันละเอียดอ่อนของเรย์ เซธนั่งฟังอย่างตั้งใจ ความเย่อหยิ่งทระนงตนค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความเคารพอย่างลึกซึ้งต่อชายผู้เป็นทั้งช่างตีดาบและมันสมองเบื้องหลังสนามรบ รุ่งอรุณแห่งวันใหม่มาถึงอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในลานประลองกลางเมืองหลวงหนาแน่นไปด้วยผู้เล่นนับพันคนที่มารวมตัวกันเพื่อรอดูความพ่ายแพ้ครั้งใหม่ของเซธ เสียงซุบซิบนินทาและเสียงหัวเราะเยาะดังระงมไปทั่วอัฒจันทร์ โครว ร่างยักษ์ในชุดเกราะเหล็กสีเพลิงยืนกอดอกรออยู่กลางลานประลอง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เขากล่าวทักทายด้วยเสียงอันดังเพื่อเรียกเสียงฮือฮาจากผู้ชม "โอ้! นึกว่าไอ้นักล่าตกอับอย่างแกจะปอดแห้งหนีไปซะแล้ว เซธ! วันนี้แกเตรียมใจมาเสียดาบประจำตัวเล่มสุดท้ายแล้วหรือยัง?" เซธสูดหายใจเข้าลึกๆ ด้ามดาบ 'มารโลหิตทมิฬ' ในมืออุ่นวาบ เขาสบตากับเงาร่างของเรย์ที่ยืนกอดอกอยู่ตรงมุมมืดของอัฒจันทร์ ชายหนุ่มพยักหน้ารับเบาๆ เป็นสัญญาณว่าทุกอย่างพร้อมแล้ว "ฉันไม่ได้มาเพื่อเสียดาบ... แต่ฉันมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่พวกแกเคยแย่งไปต่างหาก" เซธประกาศกร้าว เสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลังจนเสียงรอบข้างเงียบลงไปถนัดตา การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นทันทีด้วยเสียงคำรามกึกก้อง โครวพุ่งเข้าใส่ด้วยโล่เวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่แผ่เปลวเพลิงร้อนระอุ เซธขยับตัวหลบตามมุมองศาที่เรย์คำนวณไว้ได้อย่างแม่นยำราวกับจับวาง การปะทะกันระຫວ่างเหล็กกล้าและเวทมนตร์สร้างประกายไฟสว่างวาบทั่วสนาม ผ่านไปสามนาทีเต็ม รูปเกมเป็นไปตามที่เรย์คาดการณ์ไว้ทุกประการ โครวเริ่มประมาทและงัดท่าไม้ตายก้นก้นหีบออกมาใช้เพื่อเผด็จศึกในคราวเดียว โล่เพลิงถูกยกขึ้นสูงพร้อมกับพลังเวทที่ระเบิดออกรอบทิศทาง "จบแค่นี้แหละ, เซธ!" โครวคำรามลั่น พุ่งกระแทกโล่เข้าใส่ร่างของเซธด้วยความเร็วสูงสุด ในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่เซธใช้ทักษะ 'ก้าวเงา' ที่ถูกเสริมพลังด้วยดาบพิเศษ เบี่ยงตัวหลบคมโล่ในระยะประชิดอย่างเฉียดฉิว พร้อมกับตวัดดาบ 'มารโลหิตทมิฬ' ฟันสวนเข้าใส่จุดอับบริเวณข้อต่อเกราะด้านหลังของโครวอย่างรุนแรง *เปรี้ยง! แคร้ง—!* เสียงโลหะแตกหักดังสนั่นหวั่นไหว โล่เพลิงเวทมนตร์ในมือของโครวเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ลามไปทั่วทั้งอัน ก่อนที่ตัวเกราะจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีแดงท่ามกลางความตกตะลึงของผู้ชมทั้งสนาม ทว่า ในขณะที่เซธกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปเผด็จศึกเพื่อปิดฉากการประลองตามแผนที่วางไว้ จู่ๆ หน้าจอระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าของเขากะทันหัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ไม่มีใครคาดคิด— *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นภายนอก]* *[ภารกิจลับระดับ SSS: 'เงาแห่งผู้สร้าง' ปรากฏขึ้นในสนามรบ... และเป้าหมายของมันคือชีวิตของเรย์]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตีเหล็กไปพร้อมกับคมดาบแห่งความจริงนี้นะครับ