คมดาบที่ไร้เจ้าของ

แรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้าไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาจากกราฟิกจำลอง ไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของแผ่นหินแกรนิตสีดำสนิทแผดเผาจนออกซิเจนในห้องโถงใต้ดินเบาบางลง เรย์ขยับตัวถอยหลังสามก้าวอย่างเงียบเชเชียบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกหล่อหลอมจากประสบการณ์นับพันชั่วโมงในโลกเสมือนจริงกรีดร้องเตือนภัย สีหน้าของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกเจือปน มีเพียงความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของช่างตีดาบผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน "ถอยออกมาก่อน เซธ" เรย์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของนักล่าอันดับหนึ่งได้ เซธแค่นAเสียงหึในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้มกึ่งดูแคลน เขายังคงยืนหยัดอยู่ใจกลางห้องโถง ดาบยาวเคลือบสารเรืองแสงในมือสั่นระริกตามแรงสั่นสะเทือน "กลัวอะไรกัน เรย์? มันก็แค่มอนสเตอร์ระดับอีลีทที่ระบบสุ่มขึ้นมาขัดขวางพวกเราเท่านั้นแหละ ดูสิ... ค่าสถานะความต้านทานธาตุไฟของฉันสูงถึงเจ็ดร้อยหน่วย ต่อให้มันพ่นไฟใส่ตรงๆ ก็ทำอะไรเกราะระดับแรร์นี้ไม่ได้หรอก" เรย์ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด สายตาคมกริบกวาดมองลึกลงไปในรอยแตกของพื้นดินที่กำลังขยายวงกว้าง ความร้อนระดับนี้ไม่ใช่ความร้อนจากเวทมนตร์ธาตุไฟทั่วไป แต่มันคือแรงดันมหาศาลจากแกนกลางของดันเจี้ยนที่ถูกบีอัดมาเป็นเวลานานนับร้อยปี โครงสร้างของข้อมูล (Data) บริเวณนั้นกำลังผันผวนอย่างรุนแรง บ่งบอกถึงการตื่นขึ้นของตัวตนที่อยู่นอกเหนือขอบเขตของระบบปกติ *โฮกกกกกกกก—!* เสียงคำรามทุ้มต่ำดังก้องกังวานจนแก้วหูแทบแตก คลื่นกระแทกทางเสียงซัดเอาเศษหินและฝุ่นผงกระจาย เงาร่างขนาดมหึมาผุดขึ้นมาจากรอยแยก มันคือ "อัคนีอสูรเหล็กไหล" (Magma Juggernaut) มอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูกลืมเลือนไปจากสารบบของเกม ร่างกายของมันประกอบขึ้นจากหินหนืดร้อนจัดและแผ่นเหล็กกล้าโบราณที่หลอมรวมกัน ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยทั้งสองเบื้องล่างด้วยความกระหายเลือด ในเสี้ยววินาทีนั้น เซธพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูง ทักษะ "พายุคลั่งเงาจันทรา" ถูกเรียกใช้อย่างเต็มรูปแบบ ร่างของนักล่าอันดับหนึ่งกลายเป็นเส้น แสงสีเงินพาดผ่านอากาศเข้าประชิดลำตัวของบอสในพริบตา คมดาบฟันเฉือนลงบนเกราะหินหนืดอย่างแม่นยำ *เคร้ง!* ประกายไฟสว่างวาบ แต่สิ่งที่สร้างความประหลาดใจคือ รอยแผลที่เกิดขึ้นกลับตื้นเขินเสียจนแทบมองไม่เห็น เนื้อหินหนืดรอบรอยแผลสมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วด้วยความร้อนระอุ "บ้าจริง! พลังป้องกันสูงขนาดนี้เชียวรึ?" เซธกัดฟันกรอด ความมั่นใจเริ่มสั่นคลอนเล็กน้อย แต่ความหยิ่งทะนงยังคงผลักดันให้เขาเร่งพลังเวทเข้าสู่ดาบในมือจนเกิดเสียงหวีดหิวของอากาศ "อย่ามาดูถูกกันนะ!" เซธระդกระหน่ำโจมตีเข้าใส่จุดเดิมซ้ำๆ ด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว การเคลื่อนไหวของเขาดุดันและงดงามสมกับฉายานักล่าอันดับหนึ่ง ทว่า เรย์ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ กลับส่ายหน้าช้าๆ ภายในใจ *นั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุด...* เรย์คิดในใจ เซธใช้ "ปริมาณ" ของพลังโจมตีหักล้างกับความหนาแน่นของเกราะบอส โดยปราศจากการวิเคราะห์ "โครงสร้างความเค้น" (Stress Structure) ของวัสดุ ดาบเคลือบสารเรืองแสงราคาแพงที่เซธภาคภูมิใจนักหนานั้น แท้จริงแล้วถูกออกแบบมาเพื่อการโจมตีแบบฉับพลันและตัดเฉือนเนื้อเยื่ออ่อน ไม่ใช่การทุบทำลายแผ่นเหล็กกล้าผสมหินหนืดที่สะสมความร้อนไว้ภายใน ทุกครั้งที่ดาบกระทบกับเกราะของอัคนีอสูรเหล็กไหล อุณหภูมิที่สูงเกินขีดจำกัดของใบดาบจะค่อยๆ ทำลายโครงสร้างโมเลกุลภายในของโลหะทีละน้อย เรย์มองเห็นรอยร้าวระดับไมโครที่ปรากฏขึ้นบนคมดาบของเซธผ่านดวงตาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน "เซธ ถอยออกมากดดันจากระยะไกลเดี๋ยวนี้! ดาบของนายกำลังจะ—" "หุบปากไปซะ เรย์! ดูผลงานนี่ซะก่อน!" เซธตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยความฮึกเหิม เขาง้างดาบขึ้นสุดแขนแล้วทุ่มแรงทั้งหมดลงไปในท่าไม้ตาย "ศรวารีผ่าปฐพี!" แม้จะเป็นธาตุน้ำที่แพ้ทางความร้อน แต่ด้วยพลังเวทมหาศาลก็ทำให้เกิดไอน้ำพวยพุ่งระเบิดใส่ร่างของบอสจนมันชะงักไปชั่วครู่ ทว่า ในจังหวะนั้นเอง... *แกร๊ก... เพล้ง!* เสียงโลหะแตกหักดังสนั่นแข่งกับเสียงคำรามของบอส ดาบยาวเลื่องชื่อราคาหลายล้านเหรียญในมือของเซธระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษโลหะชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระเด็นกระดอนไปทั่วบริเวณ แรงสะท้อนจากการแตกหักซัดร่างของเซธจนกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร ล้มกลิ้งไม่เป็นท่าบนพื้นหินร้อนระอุ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ เซธเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด เขาก้มมองมือเปล่าที่สั่นเทาของตนเองสลับกับเศษดาบที่ละลายกลายเป็นไอความร้อนบนพื้น สมองของเขาขาวโพลนราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น อัคนีอสูรเหล็กไหลคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกรบกวน มันยกขาหน้าอันทรงพลังขึ้นสูง หมายจะเหทียบร่างของนักล่าผู้ไร้ อาวุธให้แหลکสลายคาที เงาร่างของเรย์พุ่งวาบผ่านหน้าเซธไปราวกับสายลม ไร้ซึ่งเสียงเตือน ไร้ซึ่งความลังเล... ในมือของช่างตีดาบผู้เงียบขรึมปรากฏค้อนเหล็กสีดำสนิทที่ดูเรียบง่ายเล่มหนึ่งขึ้นมาแทนที่ เรย์ยืนขวางหน้าเซธไว้ ประจันหน้ากับมอนสเตอร์ยักษ์ที่สูงใหญ่กว่าตนเองหลายเท่า ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนอย่างสงบนิ่ง เขาไม่ได้ถืออาวุธระดับตำนานหรือดาบเวทมนตร์ราคาแพง มีเพียงค้อนเหล็กธรรมดาๆ ที่ผ่านการตีขึ้นรูปด้วยมือของตนเองเท่านั้น มอนสเตอร์ฟาดอุ้งเท้าลงมาดั่งภูเขาถล่ม เรย์สูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิทั้งหมดเข้าที่จุดศูนย์ถ่วงของร่างกาย ปมในอดีตที่เคยสูญเสียเพื่อนร่วมทีมเพราะความสะินใจและขาดความเข้าใจในกลไกของไอเทมผุดขึ้นมาในหัว แต่นั่นไม่ใช่เวลาที่จะมาจมดิ่ง... เรย์ตวัดค้อนในมือสวนขึ้นไปตรงข้อต่อที่เปราะบางที่สุดของอัคนีอสูรเหล็กไหล ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่เขาคำนวณไว้แล้วตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนี้ *เปร้งกกกกกกก—!* คลื่นกระแทกจากการปะทะสะท้อนก้องจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ร่างของอัคนีอสูรเหล็กไหลชะงักงันค้างเติ่งกลางอากาศ ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ขณะที่รอยร้าวขนาดใหญ่ลามเลียไปทั่วทั้งร่างของมันอย่างรวดเร็ว เซธที่นั่งพิงผนังอยู่ด้านหลังมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก สายตาจับจ้องแผ่นหลังของเรย์ที่ยืนหยัดต้านทานพลังอันมหาศาลไว้อย่างมั่นคง ทันใดนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่มีลวดลายอักขระโบราณแปลกประหลาดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทั้งคู่ พร้อมกับเสียงก้องกังวานจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของเรย์และเซธพร้อมกัน... [ระบบตรวจพบการทำลายโครงสร้างระดับแกนกลาง... เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก] [คำเตือน: ผู้เล่น "เรย์" และ "เซธ" ได้กระตุ้นดันเจี้ยนลับระดับ SSS: "สุสานแห่งศาสตราวธที่ถูกลืม" สำเร็จ] [ประตูมิติแห่งการทดสอบที่แท้จริงกำลังจะเปิดออกในอีก... 3... 2... 1...] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปพร้อมกับคมดาบและค้อนเหล็กเล่มนี้ด้วยกันนะครับ