ดีลแลกเปลี่ยนที่ไร้เสียง

เศษซากโลหะสีนิลกาฬที่กระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้า ส่งเสียงครางต่ำในคลื่นความถี่ต่ำที่มนุษย์แทบไม่ได้ยิน ทว่าเรย์กลับสัมผัสแรงสั่นสะเทือนนั้นได้ผ่านฝ่ามือที่แนบอยู่กับพื้นดิน ไอร้อนระอุที่ยังหลงเหลือจากการระเบิดของแกนกลางดันเจี้ยนระดับ SSS ลอยอวลอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของหินโบราณและกลิ่นสนิมเหล็กที่คุ้นเคย เซธยืนค้ำเสาหินที่หักโคั่น ลมหายใจของนักล่าอันดับหนึ่งหอบถี่ ความมั่นใจที่เคยฉายชัดในแววตาเมื่อไม่กี่นาาทีก่อน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความระแวงระวัง ดาบยาวในมือขวาของเขา ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นศาสตราวตรีวิวรณ์ที่สร้างความฮือฮาไปทั่วเซิร์ฟเวอร์ บัดนี้ปรากฏรอยร้าวลึกราйใยแมงมุมลากยาวจากโคนคมจรดปลายด้าม ทุกครั้งที่เซธพยายามรวบรวมพลังเวทเพื่อเตรียมตั้งรับ ละอองแสงสีฟ้าครามจะรั่วไหลออกจากรอยแตกนั้นราวกับเลือดที่ไหลรินจากบาดแผลฉกรรจ์ "แกทำอะไรลงไป..." เสียงทุ้มต่ำของเซธลอดไรฟัน ดวงตากวาดมองความเสียหายรอบตัวสลับกับร่างของเรย์ที่ยังคงยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหิน "ดันเจี้ยนระดับ SSS 'สุสานแห่งศาสตราวธที่ถูกลืม' ถูกปลดล็อกโดยสมบูรณ์... ระบบประกาศก้องไปทั่วเซิร์ฟเวอร์แล้ว รู้ตัวบ้างไหมว่าพวกเรากำลังตกเป็นเป้าของกิลด์ใหญ่ทั่วโลก?" เรย์ชำเลืองมองชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นยอดฝีมือ แววตาของช่างตีดาบไร้เงาเรียบนิ่ง ปราศจากความตื่นตระหนกที่ควรจะมี เขาค่อยๆ ปลดถุงมือหนังสีดำออกทีละข้าง วางมันลงบนแท่นหินอย่างเบามือ ราวกับกำลังปฏิบัติพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ "ความสนใจของผู้คนไม่ได้ทำให้เหล็กกล้าคมขึ้นหรอกครับ คุณเซธ" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังพอที่จะกดดันให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลง "สิ่งที่พวกเขากำลังมองหาคือชื่อเสียงและอันดับ แต่สิ่งที่ผมมองหา... คือเสียงร้องของเนื้อโลหะที่กำลังร่ำไห้ต่างหาก" ก้าวเท้าสั้นๆ ของเรย์พาเขาเข้าไปใกล้ร่างของเซธ ระยะห่างที่ลดลงทำให้เซธเผลอกระชับดาบในมือโดยสัญชาตญาณ แม้ปากจะบอกว่าเป็นนักล่าอันดับหนึ่ง แต่สัญชาตญาณดิบภายในกายกำลังส่งเสียงเตือนภัยสีแดงฉาน ว่าช่างตีดาบผู้ไร้ชื่อเสียงคนนี้อันตรายยิ่งกว่ามอนสเตอร์ระดับบอสที่เพิ่งโค่นไปเสียอีก "ดาบเล่มนั้น..." เรย์หยุดยืนห่างออกไปเพียงช่วงศอก สายตาคมกริบกวาดมองรอยร้าวบนตัวดาบอย่างพินิจพิเคราะห์ "บลัดฟอร์จ เดสทินี (Bloodforge Destiny) ศาสตราวธเกรดเอ็กซ์คลูซีฟที่ได้จากการสังหารมังกรโบราณเมื่อแพทช์ที่แล้ว การตีขึ้นรูปยอดเยี่ยม โครงสร้างโลหะผสมไทเทเนียมและเกล็ดมังกรบริสุทธิ์... น่าเสียดายที่มือขวาของคุณใช้มันผิดวิธี" "แกหมายความว่ายังไง?" เซธขมวดคิ้วแน่น ความหยิ่งผยองถูกความสงสัยเข้าครอบงำ "ดาบเล่มนี้คือที่สุดแห่งพลังโจมตีทางกายภาพ ไม่มีใครในเซิร์ฟเวอร์รีดดาเมจจากมันได้มากกว่าฉันอีกแล้ว" "นั่นคือความเข้าใจที่ตื้นเขินของคนที่ไม่เคยฟังเสียงของเหล็กครับ" เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความเยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของช่างฝีมือผู้กำลังมองดูเด็กน้อยเล่นของมีคม "คุณใช้มันฟาดฟัน ดุดัน และไร้ความปรานี... แต่นั่นทำให้พลังงานความร้อนสะสมเกินพิกัดที่แกนกลางรับไหว รอยร้าวพวกนี้ไม่ได้เกิดจากการโจมตีของมอนสเตอร์ แต่เกิดจากความดื้อรั้นของคุณเองที่ฝืนบังคับให้มันคายพลังงานออกมาเกินขีดจำกัด" เซธนิ่งอึ้ง เขาอ้าปากจะเถียง แต่เมื่อก้มลงมองรอยร้าวบนตัวดาบอย่างละเอียด ลวดลายการแตกร้าวเหล่านั้นกลับสอดคล้องกับวิถีการเหวี่ยงดาบที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาอย่างไร้ที่ติ ราวกับตัวดาบกำลังฟ้องร้องความผิดพลาดของเจ้านายด้วยตัวมันเอง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของละอองเวทมนตร์จากประตูมิติเบื้องหลังที่กำลังหมุนวนช้าๆ "ถ้าปล่อยทิ้งไว้อีกไม่เกินสามครั้งที่คุณใช้สกิล 'คลื่นเพลิงมังกรคลั่ง' ดาบเล่มนี้จะแตกสลายกลายเป็นผงถ่าน และค่าประสบการณ์ที่คุณสะสมมาตลอดสามปีก็จะสูญสลายไปพร้อมกับเศษเหล็กพวกนั้นด้วย" เรย์กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเร่งรีบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นราศิลาที่ถูกตอกลงบนพื้นดิน เซธเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือที่กำด้ามดาบสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความจริงอันโหดร้ายที่ถูกเปิดเผยต่อหน้า นักล่าอันดับหนึ่งผู้ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใคร บัดนี้กลับจนมุมด้วยคำวินิจฉัยของช่างตีดาบโนเนมคนหนึ่ง "แกต้องการอะไร?" เซธเค้นเสียงถามในที่สุด ศักดิ์ศรีถูกพับเก็บไว้ชั่วคราวเมื่อแลกกับอาวุธคู่ใจที่เปรียบเสมือนชีวิตในเกมนี้ เรย์ไม่ตอบในทันที เขาหันหลังเดินกลับไปยังกองซากโลหะ นั่งลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือเรียวยาวหยิบเศษแร่สีดำสนิทชิ้นหนึ่งขึ้นมาพลิกดู แสงสลัวจากผนังถ้ำสะท้อนบนแว่นตาคู่นั้น เผยให้เห็นประกายความคิดที่ล้ำลึกเกินกว่าใครจะคาดเดา "เงื่อนไขของผมเรียบง่ายมากครับ" เรย์หันกลับมาสบตา พร้อมกับโยนแร่ชิ้นนั้นข้ามอากาศไปเบื้องหน้า เซธรับมันไว้ด้วยมือซ้ายได้อย่างแม่นยำ สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วคือความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้าสู่กระดูก [ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่น "เรย์" ได้เสนอสัญญาแลกเปลี่ยนลับ] [ไอเทมเป้าหมาย: "เขี้ยวแห่งราชันย์พายุ (Wind King's Fang)" - ไอเทมดรอปหายากระดับ SSS จากดันเจี้ยนลับ] [เงื่อนไขการแลกเปลี่ยน: ซ่อมแซมและอัปเกรดโครงสร้างดาบ "Bloodforge Destiny" สู่ระดับตำนาน (Legendary Grade)] ดวงตาของเซธเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านหน้าต่างระบบสีทองที่เด้งขึ้นตรงหน้า 'เขี้ยวแห่งราชันย์พายุ' คือไอเทมที่เขายากลำบากในการตามหาและต่อสู้แย่งชิงกับกิลด์ใหญ่นานนับเดือน เพื่อจะนำไปใช้เป็นวัตถุดิบในการทำเควสต์เปลี่ยนอาชีพขั้นสูงสุด แต่วันนี้... ช่างตีดาบตรงหน้ากลับเอ่ยปากขอสิ่งนี้เพื่อแลกกับการซ่อมดาบ "แกบ้าไปแล้วหรือไง!" เซธเผลอตะคอกออกมา เสียงสะท้อนก้องกังวานไปทั่วโถงถ้ำ "เขี้ยวแห่งราชันย์พายุนั่นมีมูลค่ามากกว่ากิลด์ฮอลล์ครึ่งหนึ่งในเมืองหลวงเสียอีก! แค่ค่าซ่อมดาบ ทำไมฉันต้องแลกด้วยไอเทมระดับนั้นด้วย!" "เพราะคุณกำลังมองมันเป็น 'ค่าซ่อม' ไงครับคุณเซธ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามกางเกงเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวจนได้กลิ่นไอความเย็นจากตัวของนักล่าหนุ่ม "แต่นี่ไม่ใช่การซ่อมแซม... นี่คือการ 'เกิดใหม่'" เรย์ยื่นมือขวาออกไป นิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ ที่คมดาบที่ร้าวราย ทันทีที่สัมผัส ละอองแสงสีทองจางๆ ก็พลันส่องประกายขับไล่รอยร้าวสีฟ้าครามให้ถอยร่นลงไปชั่วขณะ เสียงครางต่ำของโลหะเปลี่ยนเป็นเสียงประสานที่ก้องกังวานราวกับเสียงดนตรี "ผมจะเปลี่ยนดาบที่ใกล้พังเล่มนี้ ให้กลายเป็นศาสตราวตรีวิวรณ์ที่ผสานธาตุสายลมและเพลิงเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีแรงสะท้อน ไม่มีพลังงานรั่วไหล และที่สำคัญ... มันจะตอบสนองต่อสัญชาตญาณการต่อสู้ดิบๆ ของคุณได้ดีกว่าเดิมสามเท่า" เรย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซธ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เต็มไปด้วยอำนาจแห่งความมั่นใจถูกส่งผ่านออกมาอย่างชัดเจน "ไอเทมหายากหาใหม่ได้ครับคุณเซธ แต่โอกาสที่จะได้ถือครองอาบที่สะท้อนจิตวิญญาณของตัวเองอย่างแท้จริง... มีเพียงครั้งเดียวในชีวิต คุณจะยอมจ่าย หรือจะยืนมองมันแตกสลายคามือ... เลือกเอาครับ" เซธนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ นิ้วมือที่กำแร่ในมือซ้ายกำแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ความลังเลใจประเดประดังเข้ามาในหัวสมองราวกับพายุหมุน ด้านหนึ่งคือไอเทมระดับตำนานที่เขาไขว่คว้า แต่อีกด้านคือโอกาสที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดที่ตนติดอยู่มานานนับปี เวลาในระบบนับถอยหลังอย่างโหดร้าย เสียงติ๊กต่อกของหน้าต่างภารกิจดังขึ้นในห้วงความคิด สาม... สอง... หนึ่ง... "ตกลง..." เซธเค้นเสียงลอดไรฟัน พร้อมกับกดปุ่มยืนยันการแลกเปลี่ยนบนหน้าต่างระบบอย่างเด็ดเดี่ยว "ฉันยอมแลก... แต่ถ้าดาบของฉันใช้งานไม่ได้อย่างที่แกโม้ หัวของแกจะต้องหลุดจากบ่าในสนามประลองแน่ เรย์!" เรย์ยิ้มรับ รอยยิ้มที่สงบเยือกเย็นราวน้ำนิ่งไหลลึก เขารับเขี้ยวแห่งราชันย์พายุมาถือไว้ในมือ น้ำหนักของมันพอดีมือ ช่างตีดาบหนุ่มหันหลังให้เซธ ก้าวเท้าเดินตรงไปยังเตาหลอมโบราณที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล "ยินดีต้อนรับสู่กระบวนการตีเหล็กที่แท้จริงครับ..." **[ระบบแจ้งเตือน: ดันเจี้ยนลับระดับ SSS: "สุสานแห่งศาสตราวธที่ถูกลืม" เริ่มต้นกระบวนการรีเซ็ตอัตโนมัติ]** **[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นปริศนาภายนอกดันเจี้ยน... ตัวตนที่ไม่ได้รับเชิญกำลังก้าวผ่านประตูมิติเข้ามาในพื้นที่]** **[เงื่อนไขการทดสอบถูกบิดเบือน... บอสลับแท้จริงที่แท้จริงของสุสาน "ราชันย์มังกรอมตะ" ได้ลืมตาตื่นขึ้นก่อนกำหนด!]** --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ค้อนเล่มนี้ตอกย้ำความมันส์ไปด้วยกันเสมอนะครับ