ตีเหล็กกลางพายุ

"ถ้าอาชีพช่างตีดาบมันทำเงินได้จริง ป่านนี้พวกกิลด์ใหญ่คงไม่ปล่อยให้มันกลายเป็นแค่ฝุ่นใต้รองเท้าของสายอาชีพต่อสู้อย่างพวกเราหรอกครับคุณเรย์" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังลอดผ่านหน้ากากโลหะเคลือบเงินของเซธ นักล่าแต้มอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมของโรงตีเหล็กทรุดโทรมย่านสลัมประจำเมืองเริ่มต้น ‘อาร์เคเดีย’ กลิ่นอับชื้นของถ่านหินผสมผสานกับละอองฝนที่สาดซัดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดผุพัง สะท้อนความจริงอันโหดร้ายของโลก VRMMO ยุคใหม่ ที่ซึ่งผู้คนต่างวิ่งไล่คว้าความแข็งแกร่งด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ แต่กลับมองไม่เห็นคุณค่าของมือคู่หนึ่งที่คอยสร้างสรรค์รากฐานให้พวกเขา เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเตาหลอม ประกายไฟสีส้มแดงที่สะท้อนในดวงตาคู่คมของเขาไร้ซึ่งความหวั่นไหว นิ้วเรียวยาวที่ห่อหุ้มด้วยถุงมือหนังเก่าคร่ำคร่าคีบแท่งเหล็กกล้าคาร์บอนสูงขึ้นมาจากเบ้าหลอมอย่างระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ตัดกับความกระวนกระวายใจของเซธที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้ ความเงียบงันภายในห้องทำงานคับแคบดำเนินอยู่ครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะหนักแน่นและเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของช่างตีดาบหนุ่ม เรย์วางค้อนเหล็กน้ำหนักสิบปอนด์ลงบนทั่งด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะใช้ผ้าผืนเก่าเช็ดคราบเขม่าบนใบหน้า แล้วจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักล่ามือหนึ่ง "คุณเซธครับ... ดาบเล่มที่หักคาซากโบราณสถานเมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่ได้พังเพราะมอนสเตอร์ระดับบอสมีความแข็งแกร่งเกินไปหรอกนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มั่นคงและเจือด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "แต่มันพังเพราะโครงสร้างภายในของโลหะไม่สามารถรองรับแรงกระแทกจากทักษะ 'พายุคลั่งดาบ' ที่คุณฝืนใช้ติดต่อกันสามครั้งซ้อนต่างหากล่ะครับ" เซธชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาใต้หน้ากากหรี่แคบลงด้วยความไม่พอใจ แม้เขาจะไม่อยากยอมรับ แต่คำพูดของเรย์ก็ตรงกับความจริงอย่างน่าหงุดหงิด ในเกมนี้ ผู้เล่นส่วนใหญ่สนใจเพียงตัวเลขความเสียหาย ค่าประสบการณ์ และอันดับบนกระดานผู้นำ น้อยคนนักที่จะใส่ใจว่าอาวุธในมือประกอบด้วยธาตุอะไร หรือมีการกระจายตัวของโมเลกุลเหล็กสมบูรณ์แค่ไหน และนั่นคือเหตุผลที่เซธต้องมาเยือนสถานที่อัปยศแห่งนี้—สถานที่ที่คนมองว่าเป็นจุดจบของเส้นทางนักผจญภัย แต่สำหรับเรย์ มันคือจุดเริ่มต้นของการแก้แค้นความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต ปมในใจจากการสูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปอย่างไร้ค่าในเกมก่อนหน้า เนื่องจากความไร้เดียงสาต่อระบบไอเทมและการคำนวณสเตตัสที่ผิดพลาด ยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ เรย์สาบานกับตัวเองแล้วว่า บนโลกเสมือนจริงใบใหม่นี้ เขาจะไม่ยอมให้ความประมาทคร่าชีวิตใครไปอีก และการจะเป็นช่างตีดาบที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จทั้งหมด คือทางเลือกเดียวที่เขาจะควบคุมกระดานหมากรุกนี้ได้จากในเงา "พูดจาเข้าทีดีนี่..." เซธแค่น2เสียงในลำคอ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เตาหลอม กลิ่นอายกดดันระดับสูงแผ่ออกมาจากตัวของนักล่าแต้ม "ถ้าแน่จริง นายก็ช่วยตีดาบที่จะไม่หักคามือฉันเวลาเจอศึกหนักให้ดูหน่อยสิ ฉันจ่ายไม่อั้นอยู่แล้ว... ขอแค่ให้มันทรงพลังพอกที่จะเหยียบย่ำพวกกิลด์ราชันย์มังกรให้จมดินได้ก็พอ" เรย์มองชายตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขาหยิบแร่เหล็กบริสุทธิ์สีดำสนิทชิ้นหนึ่งขึ้นมา พิจารณาร่องรอยและโครงสร้างภายในผ่านหน้าต่างระบบที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา แร่ชนิดนี้หาได้ยากยิ่งในเขตเริ่มต้น และโดยปกติแล้วมันไม่ควรจะมาอยู่ในมือของคนระดับเซธได้ เว้นเสียแต่ว่า... มีใครบางคนจงใจโยนมันเข้ามาในเส้นทางของเขาเพื่อทดสอบบางอย่าง ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือรับคำท้า เสียงเตือนทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบเกมก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาทันที พร้อมกับหน้าต่างสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเขากว่าครึ่งห้อง *[ระบบตรวจพบเงื่อนไขลับ: หลอมรวมแร่ "โลหิตมังกรทมิฬ" ร่วมกับจิตวิญญาณแห่งการแก้แค้น]* *[คำเตือน: นี่คือภารกิจระดับ SSS ที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของเซิร์ฟเวอร์อาร์เคเดียไปตลอดกาล]* *[ผู้เล่น เรย์ ได้รับคำเชิญจาก "บรรพชนแห่งเตาหลอมโบราณ" — ท่านจะยอมรับข้อเสนอเพื่อปลุกชีพศาสตราวาสแห่งหายนะ หรือจะปล่อยให้มันหลับใหลต่อไป?]* ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ หายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด ขณะที่เซธเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของบรรยากาศรอบตัว เมื่ออุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันจนน่ากลัว และเสียงคำรามต่ำๆ คล้ายเสียงลมหายใจของสัตว์ยักษ์ดังสะเทือนขึ้นมาจากใต้พื้นดิน... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านประกายไฟแห่งโชคชะตาไปด้วยกันนะครับ