เหล็กกล้าแห่งมิตรภาพ

“ถ้านายยังจับค้อนด้วยท่วงท่าแบบนั้น อีกสิบปีดาบเล่มนี้ก็ไม่มีวันสมบูรณ์หรอก เซธ” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันที่ดังก้องกังวานอยู่ในโรงตีเหล็กส่วนตัว แสงสีส้มจากเตาหลอมสะท้อนเข้ากับดวงตาของเซธ—นักล่าอันดับหนึ่งผู้หยิ่งผยองที่บัดนี้ยืนเหงื่อกาฬไหลซึมอยู่หน้าทั่งเหล็ก เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ที่บ่งบอกว่าเขากำลังพยายามควบคุม ‘ออร่า’ ของตัวเองไม่ให้ทำลายชิ้นงานที่กำลังขึ้นรูป เซธวางค้อนลงบนโต๊ะด้วยท่าทีหงุดหงิด ก่อนจะหันมาสบตาผมด้วยสายตาที่ท้าทายตามนิสัย “งั้นก็แสดงให้ดูสิเรย์ นายบอกว่าฉันใช้ทักษะดิบเกินไป แต่ผลลัพธ์ของดาบที่นายตีให้ฉันรอบก่อน มันก็แค่... ของที่พอดูได้ ไม่ได้มีดีพอจะทำให้อันดับหนึ่งอย่างฉันสะเทือนใจหรอกนะ” ผมยิ้มบางๆ มือขวาเอื้อมไปหยิบเศษเหล็กกล้าคาร์บอนต่ำที่ผ่านการคัดสรรมาอย่างดี ไม่ใช่เหล็กธรรมดาที่หาได้ตามตลาดมืด แต่มันคือแร่ที่ผมยอมควักเงินก้อนสุดท้ายของตัวละครในเกมไปประมูลมา เพื่อจุดประสงค์เดียว... เพื่อลบคำสบประมาทของคนที่ผมเคยคิดว่าไม่มีวันร่วมงานกันได้ “ดาบไม่ใช่แค่เครื่องมือฆ่าฟัน แต่มันคือส่วนขยายของจิตวิญญาณ” ผมก้าวเข้าไปใกล้เตาหลอม จังหวะการหายใจของผมเริ่มประสานเข้ากับเสียงฟู่ของเปลวไฟ “ถ้ามือนายมันสั่นเพราะความกระหายแต้ม ดาบที่ออกมาก็จะเป็นได้แค่เศษเหล็กที่ไม่มีวันรับใช้เจ้าของได้อย่างแท้จริง” ผมยกค้อนขึ้น น้ำหนักของมันเหมาะมืออย่างประหลาด ทุกครั้งที่ผมเหวี่ยงค้อนลงไปบนเนื้อเหล็กที่แดงฉาน มันไม่ใช่การตีเพื่อขึ้นรูป แต่มันคือการ ‘จูน’ พลังงานผ่านค้อนลงไปในโครงสร้างโมเลกุลของโลหะ เสียงโลหะที่กระทบกันในครั้งนี้ต่างออกไป มันไม่มีเสียงแหลมกรีดหู แต่เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและหนักแน่นราวกับเสียงเต้นของหัวใจ เซธนิ่งเงียบไป ดวงตาของเขาจับจ้องการเคลื่อนไหวของผมอย่างไม่วางตา ความเย่อหยิ่งค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความสับสนและความตื่นตะลึง เขาเริ่มสัมผัสได้ว่าในทุกจังหวะที่ผมฟาดค้อน มีละอองมานาสีฟ้าจางๆ กระจายตัวออกมา มันไม่ใช่การใช้ทักษะสกิลของระบบ แต่มันคือการใช้ ‘เทคนิคการตีเหล็กขั้นสูง’ ที่ต้องอาศัยสมาธิและประสบการณ์ล้วนๆ “นาย...” เซธพึมพำ “นายไม่ได้แค่ตีมัน นายกำลัง... ใส่ชีวิตเข้าไปในนั้นเหรอ?” ผมไม่ตอบ แต่เร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ความร้อนในห้องพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ผมไม่ได้มองที่ชิ้นงานด้วยสายตาปกติ แต่ผมมองผ่าน ‘สัมผัสแห่งช่าง’ ที่ทำให้ผมเห็นจุดอ่อนของเหล็กแต่ละอณู ผมบรรจงม้วนพับเหล็กกล้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดลวดลายคล้ายคลื่นน้ำที่สวยงามและดุดันในเวลาเดียวกัน ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ ในที่สุดผมก็ยกดาบเล่มนั้นขึ้นจากถังน้ำมันเย็นจัด เสียงไอน้ำพุ่งกระจายไปทั่วห้องราวกับเสียงคำรามของมังกร ดาบเล่มนั้น... ดาบที่ไม่มีชื่อ—จนกว่าเจ้าของจะมอบให้—ปรากฏโฉมออกมา มันมีความยาวพอเหมาะ ใบดาบเรียวบางแต่ทิ้งน้ำหนักลงที่ปลายอย่างสมดุล ลวดลายบนใบดาบเรืองแสงสีม่วงอ่อนๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงหัวใจของผม ผมยื่นดาบไปตรงหน้าเซธที่ยืนนิ่งค้างไปแล้ว “นี่คือเหล็กกล้าแห่งมิตรภาพที่ฉันตั้งใจตีให้... ไม่ใช่ในฐานะคู่ค้า แต่มันคือบทพิสูจน์ว่า หากนายยอมปล่อยวางความหยิ่งผยองและหันมาฟังเสียงของคมดาบ ดาบเล่มนี้จะไม่มีวันหักกลางสมรภูมิเด็ดขาด” เซธยื่นมือที่สั่นเทาออกมารับดาบ ทันทีที่ปลายนิ้วเขาสัมผัสกับด้ามจับ หน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมาตรงกลางอากาศระหว่างเราทั้งคู่ แสงไฟสีทองสว่างวาบไปทั่วโรงตีเหล็กจนมองไม่เห็นสิ่งอื่น [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น ‘เซธ’ ได้รับไอเทมระดับตำนาน: “เงาคลั่งคำราม (Whispering Void Blade)”] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: พันธสัญญาแห่งช่างและนักล่าระดับ SSS ถูกเปิดใช้งาน!] [เงื่อนไขลับ: เมื่อผู้ถือครองดาบและผู้สร้างดาบยืนอยู่ด้วยกัน ระยะเวลาคูลดาวน์ของทักษะทั้งหมดจะลดลง 50% และพลังโจมตีจะเพิ่มขึ้นตามความผูกพันของทั้งคู่...] ยังไม่ทันที่เซธจะกล่าวคำใด เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ผิดปกติ มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจทั่วไป แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยือกและสั่นสะเทือนไปทั้งเซิร์ฟเวอร์ [ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบความผิดปกติของข้อมูลระดับวิกฤต! บอสลับ ‘ผู้เฝ้าประตูแห่งรอยแยก’ ตื่นขึ้นจากการหลับใหลถาวรและกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดโรงตีเหล็กของท่าน... ภายใน 60 วินาที!] เซธเงยหน้าขึ้นมองผม สายตาของเขาไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความกังวลระคนตื่นเต้นที่ฉายชัด “เรย์... ดาบเล่มนี้... มันกำลังสั่น!” ปลายทางของคมดาบในมือเซธชี้ไปที่ประตูโรงตีเหล็กที่พังทลายลงพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้พื้นดินใต้เท้าเราทั้งคู่เริ่มแตกร้าว... การทดสอบครั้งแรกของมิตรภาพที่เพิ่งก่อตัวขึ้น ได้เริ่มขึ้นแล้วในวินาทีนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในก้าวแรกของการสร้างตำนานบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ!