วัตถุดิบที่ต้องเดิมพัน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหินผาเก่าแก่คละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของเหมืองร้างโซนตะวันตก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของโกเล็มหินอัคนีสะท้อนก้องกังวานทุกจังหวะที่มันก้าวเดิน ผิวเนื้อของมันเปล่งแสงสีส้มวาบราวกับลาวาที่ถูกอัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ขณะที่เรย์ซ่อนตัวอยู่หลังเสาค้ำยันเหมืองที่ผุกร่อน ดวงตาคมกริบใต้ฮู้ดสีเข้มจับจ้องไปยังเศษแร่ "สตีลไทต์บริสุทธิ์" ขนาดเท่ากำปั้นที่ฝังอยู่ใจกลางผนังถ้ำ แร่หายากระดับตำนานชิ้นนี้คือหัวใจสำคัญในการตีขึ้นรูปดาบเล่มใหม่—ดาบที่จะพิสูจน์ว่าทักษะช่างตีดาบของเขานั้นเหนือกว่าระบบสเตตดิบๆ ที่ผู้เล่นส่วนใหญ่หลงใหล "นายคิดจะเอามือกากๆ ไปขุดแร่นั่นด้วยวิธีโบราณจริงๆ น่ะเรย์?" เสียงกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดด้านซ้าย เซธก้าวออกมาจากเงาไม้ด้วยรอยยิ้มหยิ่งผยองตามแบบฉบับ มือขวาของนักล่าอันดับหนึ่งคนนี้ควงกริชเคลือบพิษสีม่วงเข้มเล่นอย่างไม่ยศยิ่ง ดวงตาของเซธมองเรย์ด้วยความรู้สึกกึ่งดูแคลนกึ่งท้าทาย "เลิกทำตัวเป็นพวกอนุรักษ์นิยมเสียทีเถอะน่า แร่ระดับนี้ถ้าไม่ได้ค่าความเสียหายคริติคอลระดับแปดร้อยขึ้นไปฟันให้ตาย นายก็ไม่มีวันเอาออกมาได้หรอก... หลบไปซะ ฉันจะแสดงให้ดูเองว่าการล่าของจริงมันทำกันยังไง" เรย์ไม่แม้แต่จะชายตามองคู่สนทนา เขาเพียงแต่ยกนิ้วขึ้นแตะสันจมูกเบาๆ เป็นสัญญาณเตือน ขณะที่สมองคำนวณอัตราการทนทานของหินรอบข้างและรูปแบบการโจมตีของโกเล็มอัคนี "ความเสียหายคริติคอลแปดร้อยไม่ได้มีความหมายอะไรเลย เซธ ถ้ามุมองศาการตกกระทบของดาบมันทำลายโครงสร้างผลึกแร่" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น สุ้มเสียงของชายหนุ่มสะท้อนความใจเย็นที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความหงุดหงิดในแววตาของอีกฝ่าย "นายพกดาบระดับ S มาก็จริง แต่ถ้ายังใช้มันฟันดะอย่างไร้หัวคิด อีกสามวินาทีข้างหน้า แรงสะท้อนจากเกราะของโกเล็มตัวนั้นจะทำลายแขนขวาของนายจนสลายกลายเป็นแสงสีขาวไปเสียก่อน" "เพ้อเจ้อ!" เซธแค่น "ฉันคือนักล่าอันดับหนึ่งนะเว้ย!" สิ้นคำประกาศกร้าว เซธก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง พลังออร่าสีแดงฉานระเบิดออกจากร่างจนหินรอบข้างสั่นสะเทือน เขายกดาบใหญ่คู่ใจขึ้นเหนือศีรษะเตรียมฟันลงไปยังจุดอ่อนกลางอกของโกเล็มอัคนีโดยไม่ฟังคำเตือนใดๆ ทั้งสิ้น ภาพตรงหน้าสะท้อนลงในดวงตาของเรย์ราวกับภาพสโลโมชัน... *ผิดพลาด... นายประเมินความหนาแน่นของชั้นแร่ต่ำไป* เรย์พึมพำในใจ นิ้วมือเรียวยาวดึงค้อนตีเหล็กเล่มเล็กประจำตัวออกจากกระเป๋าคาดเอวอย่างรวดเร็ว ในฐานะช่างตีดาบ เขาไม่ได้มองเห็นแค่ค่าพลังโจมตีและพลังป้องกันบนหน้าต่างระบบเหมือนผู้เล่นทั่วไป แต่มองเห็น "โครงสร้างภายใน" และ "จังหวะการหายใจ" ของทุกสรรพสิ่งในโลก VRMMO แห่งนี้ *เปรี้ยง!* เสียงดาบกระทบเกราะหินดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบแตก แรงระเบิดจากการปะทะส่งคลื่นกระแทกมหาศาลซัดสาดจนฝุ่นตลบอบول เซธเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อแรงสะท้อนมหาศาลที่เรย์เตือนไว้พุ่งย้อนกลับมาจริงอย่างที่คาด แขนขวาของเขาชาดิกจนเกือบทำหลุดมือ ดาบเล่มโปรดสั่นกระพือเสียงแหลมสูง บ่งบอกว่าความทนทานลดฮวบลงจนถึงขีดวิกฤตในชั่วพริบตาเดียว "บ้าเอ้ย... ทำไมมัน..." เซธกัดฟันกรอด ถอยหลังกรูดด้วยความเสียหลัก โกเล็มอัคนีคำรามลั่น เงื้อมือมหึมาเตรียมฟาดลงมาหมายบดขยี้ร่างของนักล่าผู้หยิ่งยศให้แหลกเป็นจุล ทว่า เรย์กลับไม่ปล่อยให้เพื่อนร่วมทาง (หรือคู่ปรับ) ต้องจบชีวิตลงตรงนั้น ร่างของช่างตีดาบหนุ่มพุ่งเข้าประชิดด้วยเทคนิคการเคลื่อนไหวที่ไร้เสียง ฝีเท้าเหยียดยันไปตามผนังถ้ำก่อนจะดีดตัวกลางอากาศ ค้อนตีเหล็กในมือไม่ได้ถูกใช้เพื่อทุบทำลายศัตรู แต่ปลายค้อนกลับกระทบเข้ากับ "จุดหมุน" บนข้อต่อหัวไหล่ของโกเล็มอัคนีอย่างแม่นยำราوกับจับวาง *กริ๊ง... แกร็ก!* เสียงกลไกภายในร่างของสัตว์อสูรระดับสูงหยุดชะงักลงชั่วเสี้ยววินาที ราวกับฟันเฟืองที่ถูกขัดด้วยตะปูถูกจุด ร่างมหึมาของโกเล็มชะงักงัน เปิดช่องว่างเพียงพอให้เรย์คว้าเศษแร่สตีลไทต์บริสุทธิ์ออกมาจากผนังได้อย่างงดงามโดยที่มันยังไม่ทันได้เหวี่ยงหมัดลงมา เซธหอบหายใจโยนตัวพิงผนังถ้ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและสับสนระคนทึ่ง "นาย... ทำได้ยังไงวะ? นั่นมันโกเล็มป้องกันเวทมนตร์นะ ทำไมการสะกิดเบาๆ ตรงหัวไหล่ถึงทำให้มันหยุดทำงานได้?" เรย์เก็บแร่สีเงินยวงเข้าสู่ช่องเก็บของอย่างทะนุถนอม เขาหันกลับมามองเซธด้วยแววตาสงบนิ่งเช่นเดิม สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยด้วยความสุภาพตามวิสัย "อาวุธที่ทรงพลังที่สุดไม่ใช่ตัวเลขความเสียหายบนหน้าต่างสเตตหรอกเซธ แต่มันคือความเข้าใจในสิ่งที่นายกำลังถืออยู่ต่างหาก... เหมือนกับที่นายยังไม่เข้าใจว่าทำไมดาบของนายถึงใกล้จะพังเต็มที" เซธสะดุ้งเฮือก ก้มลงมองดาบในมือที่ตอนนี้มีรอยร้าวรานสายฟ้าแลบกระจายตัวอยู่ทั่วคมดาบ ก่อนที่มันจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำไปต่อหน้าต่อตา ในความเงียบงันที่เข้าปกคลุมเหมืองร้าง ทันใดนั้นเอง เสียงระฆังเตือนภัยโทนต่ำแปลกประหลาดก็ดังขึ้นก้องกังวานจากส่วนลึกที่สุดของอุโมงค์—เสียงที่ระบบไม่เคยบันทึกไว้ในแผนที่ และไม่เคยมีผู้เล่นคนใดเคยได้ยินมาก่อน ดวงตาของเรย์หรี่แคบลงทันทีเมื่อผนังหินเบื้องหน้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับกลิ่นอายอันกดดันที่ทำให้ลมหายใจแทบสะดุด ขณะที่ทั้งสองกำลังตั้งท่าระวังตัว แสงสีทองเจิดจ้าก็สาดส่องทะลุผ่านความมืด พร้อมกับหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่เด้งขึ้นตรงหน้าของเรย์และเซธพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน [แจ้งเตือนระบบระดับ SSS: ตรวจพบ "บรรพบุรุษแห่งเตาหลอมโบราณ" ตื่นจากการหลับใหล... เงื่อนไขการปลดล็อก: ผู้ถือครองแร่สตีลไทต์บริสุทธิ์ต้องยอมรับการทดสอบแห่งทั่งเหล็ก หรือสูญเสียสิทธิ์ในการเข้าถึงโซนทั้งหมดตลอดกาล] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ!