นักล่าผู้พ่ายแพ้ให้กับความร้อน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกของคมดาบอาบพิษที่จ่ออยู่ตรงหน้า ไม่ได้ทำให้เรย์ก้าวถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว ชายหนุ่มในชุดช่างตีดาบเนื้อหยาบยังคงยืนนิ่งสงบ สองมือถือค้อนเหล็กเล่มเก่าที่ปลายด้ามสลักรอยบิ่นจากการใช้งานมาอย่างยาวนาน ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย สายตาของเรย์กลับไม่ได้มองไปยังเงาดำปริศนาที่ขวางประตู แต่ทอดมองไปยัง "ประกายสีม่วงคล้ำ" บนคมดาบเล่มนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ "ช้าไปสามวินาที... และเลือกใช้วัตถุดิบพิษเกรดต่ำเกินไป" เรย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียบเรื่อยรากับกำลังวิจารณ์ผลงานของเด็กฝึกหัด "พิษรากอัคคีทมิฬ หากผสมกับน้ำค้างยามเช้าในสัดส่วนที่ถูกต้อง มันควรจะส่งผลให้กล้ามเนื้ออัมพาตภายในพริบตา ไม่ใช่แค่ทำให้ชาที่ปลายประสาทแบบนี้... นายเป็นนักฆ่าฝึกหัดที่เพิ่งสอบตกมาใช่ไหมครับ?" ร่างเงาในชุดคลุมชะงักไปชั่วขณะ ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทส่งเสียงแค่นหัวเราะลอดไรฟันอย่างดูแคลน "ปากดีนักนะไอ้ช่างตีดาบกระจอก! แกคิดว่าตัวเอง... อะ!?" ยังไม่ทันที่คมดาบจะพุ่งทะลวงเข้าใส่ ร่างของนักฆ่าปริศนาก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อไอความร้อนมหาศาลระอุขึ้นจากพื้นเบื้องล่าง พื้นหินแกรนิตที่เคยเย็นเฉียบกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเตาถ่าน แรงดันอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดคลื่นความร้อนระยิบระยับ และต้นเหตุของความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ได้มาจากเวทมนตร์อลังการใดๆ หากแต่มาจากไอเทมชิ้นเล็กๆ ที่เซธกำลังถืออยู่ เซธ นักล่าอันดับหนึ่งผู้หยิ่งยอง บัดนี้ใบหน้าชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เม็ดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย กรามขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือข้างที่ถือมีดสั้นระดับตำนานสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อศัตรูตรงหน้า แต่เป็นเพราะความร้อนมหาศาลจากตัวมีดที่กำลังแผดเผาผิวหนังของเขาจนเกิดควันจางๆ "บ้าเอ๊ย... นี่มันอะไรกันวะ!" เซธสบถออกมาด้วยความเจ็บปวดและหงุดหงิด "ทำไม... ทำไมไอเทมระดับนี้ถึงสะสมความร้อนจนมือฉันจะไหม้อยู่แล้วล่ะ! มันคือบั๊กของระบบใช่ไหม!" "ไม่ใช่บั๊กครับ... แต่มันคือความจริงของอาวุธที่ผ่านการตีขึ้นรูปอย่างไร้ความเข้าใจต่างหาก" เรย์หันไปมองเซธด้วยแววตานิ่งสงบ แฝงความเห็นอกเห็นใจอยู่ลึกๆ "นายใช้มันฟันศัตรูติดต่อกันแปดสิบครั้งในเวลาไม่ถึงสองนาทีใช่ไหมครับ? พลังโจมตีรุนแรงจริง แต่นายละเลย 'ค่าความล้าทางความร้อน' ของเนื้อเหล็กไปอย่างสิ้นเชิง" ในระบบเกม VRMMO นี้ อาวุธประเภทดาบหรือมีดไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวเลขค่าพลังโจมตีบนหน้าต่างสเตตัส แต่มันมี 'ชีวิต' และ 'ลมหายใจ' ที่สะท้อนผ่านโครงสร้างผลึกเหล็กภายใน เรย์ก้าวเข้าไปใกล้เซธอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของนักฆ่าปริศนาที่ยังไม่กล้าขยับตัวทำอะไรบุ่มบ่าม "ยื่นมือขวามาครับ" เรย์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเชื่อถือ "หา? แกจะทำบ้าอะไร..." เซธลังเล แต่ด้วยความร้อนที่แผดเผาจนเนื้อเริ่มพอง เขาจึงจำใจยื่นมือสั่นเทาออกไป เรย์ไม่รอช้า ใช้มือข้างหนึ่งจับด้ามมีดของเซธไว้มั่น แม้ไอความร้อนจะสูงจนถุงมือหนังส่งกลิ่นไหม้ แต่สีหน้าของช่างหนุ่มกลับไม่แสดงความเจ็บปวดออกมาเลยแม้แต่น้อย อีกมือหนึ่งดึงค้อนตีเหล็กประจำตัวออกมาเคาะลงที่โคนใบมีดสามครั้งด้วยจังหวะที่แม่นยำรากับเสียงนาฬิกา *กริ๊ง... กริ๊ง... ฉ่าาาาา—!* เสียงโลหะกระทบกันดังใสวาน กลิ่นไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นเป็นควันสีขาวโพลนทันที คลื่นความร้อนระอุที่แผดเผาเมื่อครู่พลันมลายหายไปในพริบตา ราวกับพายุที่สงบลงอย่างไร้ร่องรอย ใบมีดที่เคยแดงฉานกลับคืนสู่สีเงินยวงประกายรุ้งอันงดงามอีกครั้ง น้ำหนักที่เคยถ่วงมือจนผิดธรรมชาติกลับสมดุลอย่างน่าอัศจรรย์ เซธเบิกตากว้าง มองมีดในมือสลับกับใบหน้าของเรย์ด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอก ความหยิ่งทะนงที่เคยมีมาตลอดชีวิตนักล่าอันดับหนึ่งถูกสั่นคลอนจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่าชัยชนะเกิดจากฝีมือและความเร็วของตนเองเท่านั้น ไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังชัยชนะเหล่านั้นคือขีดจำกัดของอุปกรณ์ที่ต้องอาศัย 'ความเข้าใจ' มากกว่าแค่การกระหน่ําโจมตี "ทำไม..." เซธเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกขัด and เย่อหยิ่งในใจถูกแทนที่ด้วยความเคารพอย่างไม่รู้ตัว "ทำไมแกถึง... รู้จักอาวุธเล่มนี้ดีกว่าตัวฉันที่เป็นเจ้าของเสียอีก?" "เพราะผมไม่ได้มองมันเป็นแค่ 'เครื่องมือฆ่าฟัน' ครับ" เรย์ตอบสั้นๆ ก่อนจะเบนสายตาคมกริบกลับไปยังเงาดำปริศนาที่ขวางประตู "อาวุธทุกชิ้นมีเรื่องราว มีอุณหภูมิ และมีขีดจำกัด... เช่นเดียวกับความอดทนของผมที่ตอนนี้ใกล้จะหมดลงแล้วเหมือนกัน" เงาดำปริศนาสะท้านเฮือกเมื่อสบเข้ากับดวงตาของเรย์ แม้จะอยู่ในชุดคลุมอำพรางตัว แต่มันสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่เยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ายามที่เซธโกรธเกรี้ยวเสียอีก "ถอยไปซะ หรือจะให้ผมช่วยปรับอุณหภูมิร่างกายของนาย... ให้ร้อนยิ่งกว่ามีดเล่มนี้ดีล่ะครับ?" เซธที่ยืนหอบหายใจอยู่ข้างๆ มองแผ่นหลังของช่างตีดาบผู้เงียบขรึมคนนี้เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า... การมีสหายร่วมรบที่รู้ใจ สักคน อาจจะไม่ใช่เรื่องแย่บนโลกออนไลน์ที่โหดร้ายใบนี้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะพลิกกลับมาได้เปรียบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะดุดกึก *[ระบบตรวจพบ: ผู้เล่นระดับท็อป 10 อีกสามคนกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้... และเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่การช่วยเหลือ แต่เป็นการกวาดล้างพยานทั้งหมดให้สิ้นซาก]* ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม" เสมอมานะครับ