ป่าต้องสาปที่ไร้แผนที่

คราบเขม่าสีเทาบนหน้าผากของเรย์ไม่ได้เกิดจากเตาหลอมในโรงตีเหล็กอีกต่อไป แต่มันคือเศษผงของไอหมอกพิษที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัว ระหว่างที่เขากำลังใช้สันดาบเล่มหนาปัดป้องกิ่งไม้แห้งที่พุ่งเข้าใส่ดั่งมีชีวิต เสียงฝีเท้าของเซธเหยียบย่ำลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยซากใบไม้เน่าเปื่อย ดังกรอบแกรบเป็นจังหวะที่แสดงถึงความหงุดหงิด นักล่าอันดับหนึ่งผู้นี้กำลังกัดฟันกรอด ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบด้านด้วยความระแวง สัญชาตญาณนักล่าบอกเขาว่าพวกมันกำลังมา—ไม่ใช่สัตว์อสูรระดับต่ำในเขตชายขอบ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อการเก็บกวาดโดยเฉพาะ "นายเดินช้าเกินไปแล้ว, เรย์" เซธเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ พลางกระชับกริชคู่มือในความมืด "ถ้ายังยึดติดกับอัตราความทนทานของเกราะนายอยู่แบบนี้ เราคงไม่รอดพ้นเขตสามกิโลเมตรแรกหรอก" เรย์ไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่หยุดฝีเท้าลงชั่วพริกตา ปล่อยให้สายตาคมกริบกวาดสำรวจความลาดชันของพื้นดินและทิศทางของรากไม้ที่บิดเบี้ยว "ถ้าผมเดินเร็วกว่านี้ สติปัญญาในการคำนวณระยะทางของคุณคงตามไม่ทันร่องรอยการซุ่มโจมตีบนต้นไม้พวกนั้น... มองขึ้นไปสิครับ เซธ" นักล่าหนุ่มชะงัก ชำเลืองสายตาขึ้นตามคำเตือน บนกิ่งไม้สูงเหนือหัวขึ้นไปสี่เมตร เงาดำทะมึนสามร่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ พวกมันไม่ได้ใช้ระบบเดินของเกม แต่ใช้สกิลการพรางตัวระดับสูงที่บิดเบือนค่าความโปร่งใสจนกลืนไปกับเปลือกไม้ *ระบบตรวจพบ: ผู้เล่นระดับท็อป 10 อีกสามคนกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้... และเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่การช่วยเหลือ แต่เป็นการกวาดล้างพยานทั้งหมดให้สิ้นซาก* หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบวาบขึ้นในห้วงความคิดของเรย์ มันไม่ใช่ระบบภารกิจปกติของเกม แต่เป็นระบบพิเศษที่ตอบสนองต่อการกระทำของผู้เล่นในเขตหวงห้าม ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากบรรยากาศรอบตัว จนรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่ไต่ขึ้นมาตามสันหลัง "หึ... พวกสุนัขรับจ้างของกิลด์ใหญ่งั้นสินะ" เซธแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยิ่งยโสผุดขึ้นที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยความกระหายการต่อสู้ "นายคิดว่าอาวุธขึ้นสนิมของนาย จะรับมือกับพวกมันไหวสักกี่วินาทีกันเชียว, ช่างตีดาบ?" "ดาบเล่มนี้ไม่ได้ขึ้นสนิมครับ มันแค่กำลังซึมซับความตายของคนที่ดูถูกมันอยู่ต่างหาก" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่งและสุภาพเช่นเคย แต่กลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้เซธถึงกับหุบยิ้มลงชั่วขณะ มือเรียวยาวของช่างตีดาบเอื้อมไปแตะที่ด้ามดาบพับขึ้นรูป—ผลงานชิ้นเอกที่ยังไม่ได้ผ่านการลงอักขระเวทมนตร์สมบูรณ์ แต่โครงสร้างเหล็กกล้าภายในถูกออกแบบมาให้รองรับแรงกระแทกได้มากกว่าเกราะมาตรฐานถึงสามเท่า ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่ววินาทีก่อนที่พายุแห่งการปะทุจะเริ่มต้นขึ้น เงาดำบนต้นไม้พุ่งดิ่งลงมาพร้อมกับประกายแสงสีม่วงเข้มของคมมีดที่เคลือบยาพิษไร้เสียง ราวกับห้วงเวลาถูกดึงให้ช้าลง เรย์ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างแม่นยำ ปลายดาบในมือตวัดขึ้นรับแรงกระแทกแรกได้อย่างพพอดีจนเกิดประกายไฟสว่างวาบในความมืดของป่าทึบ "เซธ ทางซ้ายสามสิบองศา... จัดการซะ" เรย์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เซธกัดฟันกรอด ร่างกายพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง แม้เขาจะไม่ชอบให้ใครมาออกคำสั่ง แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ความแม่นยำของช่างตีดาบผู้นี้คือสิ่งเดียวที่จะทำให้เขารอดชีวิตไปได้ การปะทะกันอย่างดุเดือดกลางป่าต้องสาปจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างไร้ทางถอย ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบของทั้งสองฝ่ายกำลังจะเข้าปะทะกันอย่างเต็มรูปแบบ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รากไม้โบราณที่เคยนิ่งสนิทพลંતมีชีวิตขึ้นมา มันพุ่งขึ้นจากใต้ดินราวกับหนวดปลาหมึกยักษ์ ตรึงร่างของหนึ่งในผู้เล่นฝ่ายศัตรูไว้กลางอากาศ ก่อนที่เสียงคำรามต่ำทุ้มจากความมืดเบื้องลึกจะดังสะท้อนก้องกังวาน ไม่ใช่เสียงของมนุษย์... และไม่ใช่เสียงของสัตว์อสูรทั่วไป เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อระบบแจ้งเตือนตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความใหม่ที่ทำให้ลมหายใจสะดุด *[คำเตือน: ท่านได้รุกล้ำอาณาเขตชั้นในของ 'สุสานดาบโบราณ' — บอสลับ: ผู้พิทักษ์ไร้เงา ได้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว]* เซธเบิกตากว้างเมื่อหันไปมองใจกลางป่า เงาร่างมหึมาที่สูงตระหง่านกว่าแปดเมตร ปรากฏขึ้นพร้อมกับดาบยักษ์ขึ้นสนิมที่ลากไปกับพื้นจนเกิดรอยแยกสีแดงฉาน และที่น่ากลัวที่สุดคือ ดวงตาสีแดงคู่จ้องมองตรงมายังพวกเขา เปรียบเสมือนความตายที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับคมดาบและมิตรภาพครั้งนี้นะครับ