ช่างตีดาบมือหนึ่ง

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและน้ำมันหล่อลื่นเกรดสูงคละคลุ้งอยู่ในโรงตีเหล็กขนาดกะทัดรัด แสงสีส้มแดงจากเตาหลอมสะท้อนกับลูกตาสีเข้มของเรย์ ชายหนุ่มยืนนิ่งสงััด มือข้างหนึ่งคีบลิ่มโลหะสีแดงฉานขึ้นมาจากความร้อนระดับพันองศา ก่อนจะวางมันลงบนทั่งเหล็กชั้นดี เสียงค้อนกระทบโลหะดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่นและแม่นยำ ทุกครั้งที่หัวค้อนเหล็กกล้าตกลงไป ละอองประกายไฟสีทองจะแตกกระจายราวกับหมู่ดาวที่ร่วงหล่น มันคือจังหวะชีวิตที่เรย์ควบคุมด้วยสัญชาตญาณและประสบการณ์อันยาวนาน "ดูเหมือนว่าแผนการยึดครองโซนของพวกมัน... จะต้องมีตัวแปรที่อยู่นอกเหนือการควบคุมเสียแล้วล่ะครับ เซธ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของร้าน เรย์ไม่ได้หยุดมือ จังหวะค้อนยังคงดำเนินต่อไปอีกสามครั้งติดต่อกันจนกระทั่งเนื้อโลหะแบนราบได้รูปทรงตามที่ต้องการ เขาจึงค่อย ๆ วางค้อนลงบนแท่น พ่นลมหายใจยาวออกทางจมูกอย่างช้า ๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน เงาร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะหนังชั้นดีประดับลวดลายสิงห์เพลิงก้าวพ้นความมืดออกมา เซธ นักล่าอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ ยืนกอดอก รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงเปี่ยมด้วยความมั่นใจและเย่อหยิ่งตามเคย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบโรงตีเหล็กที่มีเพียงอาวุธเกรดต่ำถึงปานกลางวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทว่ากลับมีร่องรอยของวัตถุดิบหายากบางชนิดวางกองไว้ในมุมห้อง "นายยังคงเก็บตัวอยู่ในรูหนูแห่งนี้เหมือนเดิมสินะ เรย์" เซธเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกแกแกมเยาะหยัน "ข้างนอกนั่น... โลกของ VRMMO กำลังเปลี่ยนไป กลุ่มกิลด์ใหญ่กำลังจัดระเบียบเขตแดนใหม่ทั้งหมด และไอเทมระดับตำนานที่นายเพิ่งซ่อมแซมให้กิลด์หมาป่าทมิฬเมื่อวานนี้ มันสร้างแรงกระเพื่อมไปทั่วทั้งกระดานการค้าแล้วรู้ไหม?" เรย์หยิบผ้าผืนเก่าขึ้นมาเช็ดคราบเหงื่อบนหน้าผาก แววตาของเขาไม่มีความตื่นตระหนกหรือยินดีไปกับคำชมเชยนั้นเลยแม้แต่น้อย เขากลับมองเซธด้วยสายตาที่วิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินคุณภาพของเศษเหล็กไร้ค่า "ถ้าคุณมาเพื่อชวนผมคุยเรื่องไร้สาระพวกนี้ ผมเกรงว่าเวลาของผมมีค่าเกินกว่าจะเสียไปกับมันนะครับ เซธ" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ เซธหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของช่างตีเหล็กมากขึ้น เขายื่นมือไปแตะดาบสั้นเล่มหนึ่งที่เพิ่งขึ้นรูปเสร็จ ทว่าเรย์กลับใช้ด้ามค้อนเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ ในระยะประชิด เป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจนว่าอย่าล้ำเส้น "ของซื้อของขาย... หรือแม้แต่ความจงรักภักดี มันมีราคาของมันเสมอ เรย์" เซธหดมือกลับโดยไม่มีท่าทีโกรธเคือง เขายังคงรอยยิ้มไว้ "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อซื้อดาบเล่มละไม่กี่เหรียญทองหรอกนะ แต่ฉันมาในนามของ 'สภาอัศวินโลหิต' กิลด์อันดับหนึ่งที่ทรงอิทธิพลที่สุดในตอนนี้" โรงตีเหล็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามแผ่วเบาจากเตาหลอมด้านหลัง "เราต้องการนาย" เซธกล่าวต่อ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังในชัยชนะ "เข้าร่วมกับเรา ในฐานะหัวหน้าฝ่ายช่างตีเหล็กและผู้ควบคุมคลังแสงระดับสูง นายจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ ทั้งวัตถุดิบหายากระดับ SSS พื้นที่ส่วนตัวในเขตปลอดภัยชั้นยอด และเงินเดือนที่เปลี่ยนชีวิตนายในโลกความเป็นจริงได้เลย ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับจุดอ่อนของบอสลับในโซนเหนือ... ฉันจะมอบให้ช่างฝีมืออย่างนายเป็นคนแรก"ข้อเสนอที่เซธพ่นออกมานั้นทรงพลังและเย้ายวนใจมากพอที่จะทำให้ผู้เล่นธรรมดาล้มลงไปกราบกรานได้ทันที ทว่าสำหรับเรย์ มันกลับเป็นเพียงแค่เสียงลมที่พัดผ่านหน้าต่าง เรย์เงียบไปครู่ใหญ่ เขายกกาชาเขียวขึ้นจิบช้า ๆ รสชาติขมฝาดช่วยให้สมองปลอดโปร่ง ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้ เสียงถ้วยกระทบไม้ดังชัดเจนในความเงียบ "ฟังดูน่าสนใจดีนะครับ..." เรย์เอ่ยขึ้น ดวงตาส่อประกายคมปลาบ "แต่ผมเกรงว่าผมคงต้องปฏิเสธ" รอยยิ้มบนใบหน้าของเซธแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยพราวระยับด้วยความมั่นใจหรี่แคบลง บรรยากาศรอบตัวของนักล่าอันดับหนึ่งแผ่รังสีความกดดันระดับสูงออกมาโดยอัตโนมัติ แรงกดดันจากจิตสังหารที่ผ่านการสังหารผู้เล่นมานับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่เรย์อย่างจัง ทว่าชายหนุ่มเจ้าของโรงตีเหล็กกลับยืนนิ่งราวกับภูเขาหิน ไม่แม้แต่จะกะพริบตา "ปฏิเสธงั้นเหรอ?" เซธทวนคำ น้ำเสียงเย็นเยียบลง "นายรู้ตัวไหมว่ากำลังปฏิเสธใคร และกำลังปฏิเสธโอกาสอะไรอยู่? กิลด์อื่น ๆ พยายามส่งคนมาเจรจารอบแล้วรอบเล่า แต่ฉันมาด้วยตัวเอง นั่นคือเกียรติสูงสุดที่นายควรจะได้รับแล้วนะ เรย์" "เกียรติเหรอครับ?" เรย์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "สำหรับผม เกียรติไม่ได้มาจากการไปยืนอยู่ใต้ร่มเงาของใคร หรือการเป็นเครื่องมือผลิตอาวุธให้พวกคุณใช้ไปทำสงครามแย่งชิงอำนาจไร้สาระหรอกนะครับ เซธ" "นายคิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหน ถึงกล้าปฏิเสธพลังและอำนาจ?" เซธก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะ ใบหน้าถมึงทึงด้วยความไม่พอใจที่ถูกหักหน้า "ลำพังฝีมือตีเหล็กของนาย มันก็เป็นแค่ฟันเฟืองตัวเล็ก ๆ ในเกมนี้เท่านั้น ถ้านายไม่มีเราคุ้ม วันหนึ่งกิลด์อื่นก็จะมากวาดล้างโรงนี้ทิ้งอยู่ดี!" "ถ้าวันนั้นมาถึงจริง ๆ..." เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาเซธตรง ๆ แววตาสีเข้มคู่นั้นนิ่งสงบดั่งห้วงสมุทรลึก แต่กลับอัดแน่นไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่แม้แต่เซธยังต้องรู้สึกหนสันหลังวาบ "ผมก็แค่จะสร้างคมดาบที่คมพอจะตัดหัวคนที่มาเหยียบร้านนี้ทิ้งเสียก็เท่านั้นเองครับ" คำพูดนั้นทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ตกลงกลางใจห้อง เซธขบกรามแน่น มือข้างที่สวมถุงมือหนังกำหมัดจนเกิดเสียงดังกรอบ เขาจ้องมองเรย์ด้วยความรู้สึกที่ผสม The Mixed ระหว่างความโกรธและความประหลาดใจ ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่แค่นักตีเหล็กฝีมือดี แต่มีจิตใจที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะถูกครอบงำด้วยผลประโยชน์ "แกจะเสียใจที่เลือกเส้นทางนี้ เรย์" เซธกล่าวลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำเตือนขั้นเด็ดขาด ก่อนจะสะบัดผ้าคลุมเตรียมหันหลังเดินออกจากร้าน "เดี๋ยวก่อนครับ เซธ" เสียงเรียกของเรย์ทำให้ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกนอกประตูดักชะงัก เซธหันกลับมามองด้วยความสงสัยระคนคาดหวังว่าอีกฝ่ายอาจจะเปลี่ยนใจ เรย์หยิบก้อนโลหะสีดำสนิทชิ้นหนึ่งขึ้นมา มันคือแร่ที่หลงเหลือจากการซ่อมแซมไอเทมในภารกิจลับเมื่อวานนี้ ผิวของมันดูดกลืนแสงรอบตัวจนมืดสนิท และที่สำคัญที่สุด... มันมีรอยสลักสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่เซธไม่เคยเห็นมาก่อนในสารบบของเกม "ก่อนที่คุณจะออกจากร้านของผม..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทิ้งน้ำหนักในทุกคำพูด "ช่วยตอบคำถามผมสักข้อสิครับ... ว่าทำไมรอยสลักรูป 'ตาข่ายกรงเล็บ' บนโลหะชิ้นนี้ ถึงมีกลิ่นอายพลังเวทมนตร์เดียวกับไอเทมที่อยู่ในคลังแสงลับของสภาอัศวินโลหิต... ทั้งที่พวกคุณอ้างว่ามันสูญหายไปตั้งแต่เบต้าเทสแล้วล่ะครับ?" ร่างของเซธชะงักกึกทันที รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปจากใบหน้า สีหน้าของนักล่าอันดับหนึ่งเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดและซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดในชั่วพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตีเหล็กไปพร้อมกับคมดาบแห่งความจริงนี้นะครับ