ความเชื่อใจจากคนปากร้าย

“ถ้าจะเอาหลักฐานมาฟาดหน้ากันเพื่อความสะใจ ผมว่าคุณเสียเวลาเปล่าครับท่านประธาน เพราะต่อให้คุณจะขุดรากถอนโคนใคร หรือจะลากตัวผมไปประจานที่ไหน ผมก็ไม่มีวันยอมรับในสิ่งที่ผมไม่ได้ทำ” คิมหันต์ยืนเผชิญหน้าอยู่กลางห้องทำงานกว้างขวางของภูวดล แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ในมืออีกฝ่ายจะถือเอกสารที่ชี้ชัดว่าคนใกล้ตัวของเขาคือ ‘หนอนบ่อนไส้’ ที่แอบส่งข้อมูลบริษัทให้กับคู่แข่ง ภูวดลกระตุกยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นเจือปน แต่มันคือยิ้มของผู้คุมเกมที่กำลังมองเหยื่อดิ้นรน เขาขยับกายลุกจากเก้าอี้หนังราคาแพง เดินเข้ามาหาคิมหันต์ด้วยท่วงท่าคุกคาม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขากระจายตัวอยู่รอบกายคนตัวเล็กกว่าจนเหมือนอากาศจะเบาบางลง “ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งเถอะครับ” ภูวดลโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นเยียบ “ธาม... เพื่อนสนิทที่คุณไว้ใจนักหนา มีหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่เชื่อมโยงกับโครงการของคุณโดยตรง คุณจะบอกว่านั่นก็เป็นความผิดพลาดของระบบงั้นหรือ?” คิมหันต์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง หัวใจเต้นแรงด้วยความโกรธปนสับสน แต่เขาเลือกที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมา “ถ้ามันเป็นเรื่องจริง ผมจะจัดการมันเอง ไม่ใช่เพราะผมโง่ แต่เพราะผมเชื่อใจคนของผม... จนกว่าจะเห็นความจริงด้วยตาตัวเอง” “เชื่อใจ?” ภูวดลหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกระชากแขนคิมหันต์ให้หันมาประจันหน้ากัน “โลกธุรกิจไม่มีคำว่าเชื่อใจหรอกคิมหันต์ มีแต่คำว่ารอดกับตาย คุณกำลังจะตายเพราะความซื่อบื้อของคุณเอง” คิมหันต์ผลักอกอีกฝ่ายออกเต็มแรง แรงพอที่จะทำให้ภูวดลชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้าคุณตัดสินผมจากแค่เศษกระดาษพวกนี้ งั้นคุณก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่เก่งแต่ทฤษฎีแต่ไม่เคยเข้าใจความเป็นจริงเลยสักนิด! ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าสิ่งที่อยู่หลังฉากนี้มันไม่ใช่แค่ความโลภ แต่มันคือการป้ายสี... และผมจะลากไอ้คนทำออกมาให้ได้ ไม่ต้องอาศัยมือคุณ!” ภูวดลมองคนตรงหน้าที่แผ่รังสีแห่งความทระนงออกมาอย่างชัดเจน ยิ่งเห็นความดื้อรั้นนั่น เขายิ่งหงุดหงิดจนแทบบ้า แต่ในขณะเดียวกัน... ความรู้สึกบางอย่างที่เขาสั่งให้ตัวเองเพิกเฉยมาตลอดกลับทำงานหนักขึ้น เขากำลังหึงหวง ไม่ใช่แค่เพราะมีคนเข้ามาปั่นป่วนงานเขา แต่เพราะเขากลัว... กลัวว่าคนตัวเล็กๆ คนนี้จะพังทลายลงภายใต้เกมสกปรกที่เขายังมองไม่เห็นจุดจบ “คุณมันบ้า” ภูวดลสบถ “ประกาศตัวเป็นศัตรูกับคนทั้งบริษัทเพื่อปกป้องคนที่คุณก็ยังไม่มั่นใจเนี่ยนะ?” “ไม่ใช่เพื่อปกป้องธาม แต่ผมปกป้องความเชื่อใจของผม” คิมหันต์ตอกกลับ “ถ้าสุดท้ายแล้วมันทรยศผมจริงๆ ผมจะเป็นคนลงมือจัดการมันด้วยตัวเอง... ไม่ใช่ด้วยอารมณ์หึงหวงไร้สาระแบบที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้!” ภูวดลชะงักไปจริงๆ กับคำว่า ‘หึงหวง’ แววตาเข้มจัดของเขาวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันที่ยากจะคาดเดา เขาดึงร่างของคิมหันต์เข้ามาประชิดจนหน้าอกชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดใบหน้าของอีกฝ่ายจนคิมหันต์ใจสั่นไหว “งั้นลองพิสูจน์ดู” ภูวดลเอ่ยเสียงพร่า “แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าความจริงมันหักหน้าคุณ... คนที่จะเป็นคนจัดการ ‘ทำโทษ’ คุณ ก็คือผมนี่แหละ” เขากดจูบลงไปอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน ไม่ใช่การจูบเพื่อบอกรัก แต่เป็นการตีตราความเป็นเจ้าของ ท่ามกลางความกดดันในห้องทำงานที่ดูเหมือนจะเดือดพล่านขึ้นมาในฉับพลัน ทว่าในจังหวะที่คิมหันต์กำลังจะผลักไสหรือยอมจำนน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงอารมณ์ดั่งเสียงฟ้าผ่า “ภูคะ... มินมาหาตามนัดเรื่องมื้อค่ำวันนี้ค่ะ” เสียงหวานแหลมของมีนาราที่แทรกผ่านบานประตูเข้ามา ทำให้ร่างของภูวดลแข็งค้าง คิมหันต์รีบผลักอกเขาออกทันที สายตาของคิมหันต์ฉายแววตัดพ้อปนขบขันอย่างสมเพชในโชคชะตา ภูวดลยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากห้าม มีนาราก็ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ต้องหยุดชะงักลงทันทีเมื่อเห็นสภาพของคนสองคนภายในห้อง โดยเฉพาะสายตาของคิมหันต์ที่มองตรงมายังเธอด้วยความนิ่งสงบผิดปกติ ทว่าความตึงเครียดไม่ได้จบลงแค่นั้น เมื่อมีนาราก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับซองเอกสารในมือ และโยนมันลงบนโต๊ะทำงานของภูวดลต่อหน้าต่อตาคนทั้งคู่ “ภูคะ ก่อนจะไปดินเนอร์... มินว่าคุณควรดูนี่ก่อน” เธอเว้นวรรคด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เพราะคนที่คุณกำลังปกป้อง... เพิ่งจะส่งข้อมูลบัญชีการเงินส่วนตัวของคุณออกไปเมื่อห้านาทีที่แล้วค่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ภูวดลหันมองคิมหันต์สลับกับซองเอกสารนั้น ในขณะที่คิมหันต์เองก็เบิกตากว้างกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน... นี่ไม่ใช่แค่เกมการเมือง แต่มันคือการ ‘ฆ่ากันให้ตาย’ ในชั่วพริบตาเดียว! หวังว่าตอนที่ 20 นี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจนะครับ แบล็กสมิธในตำนานขอบคุณทุกการสนับสนุนครับผม