มือที่มองไม่เห็น

เสียงก้านโลหะกระทบวงกบประตูดังลั่นสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ ราวกับเสียงฆ้อนตีเหล็กจากเตาหลอมที่กระแทกลงบนทั่งเหล็กกล้าอย่างไรอย่างนั้น คิมหันต์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกจนแทบจะกระンดกระเด็นออกมานอกอก สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แต่ทว่าสายตาคมกริบดั่งใบมีดของภูวดลที่ยังคงจ้องมองมาด้วยรอยยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น กลับตรึงร่างของเขาไว้กับที่อย่างมั่นคง ปัง! ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างสูงโปรดของธามเพื่อนสนิทก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน แต่ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของธามชะงักกึก เมื่อเห็นคิมหันต์ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ใกล้ชิดกับท่านประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจ ในขณะที่บนโต๊ะทำงานเบื้องหน้า เอกสารข้อเสนอโปรเจกต์ลับมูลค่าหลายพันล้านที่ควรจะวางอยู่ตรงนั้น... กลับว่างเปล่า "คิม! เกิดอะไรขึ้นวะ เสียงเอะอะข้างนอก... แล้วทำไมหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น" ธามเอ่ยถามเสียงเครเครียด กวาดสายตามองสลับระหว่างเพื่อนสนิทกับประธานหนุ่มที่ยังคงตีหน้านิ่งสนิท ภูวดลค่อยๆ เคลื่อนกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวคิมหันต์อย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความกดดันอันหนักอึ้งแผ่ซ่านจนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองไปที่โต๊ะโล่งเตียน ก่อนจะหันมาสบตากับนายเอกปากเก่งที่ตอนนี้เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง "นั่นสินะครับคุณคิมหันต์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงที่เยือกเย็นจนน่ากลัว "เอกสารสำคัญฉบับจริงที่ผมเพิ่งอนุมัติให้คุณตรวจสอบเมื่อสิบนาทีที่แล้ว... ตอนนี้มันหายไปไหนเสียล่ะครับ" คำพูดนั้นพุ่งตรงราวดอกศรอาบยาพิษ คิมหันต์รู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกระชากลากเขาลงไปในหลุมพรางที่ถูกขุดไว้อย่างแนบเนียน สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความซับซ้อนของเกมการเมืองในบริษัทแห่งนี้เริ่มเผยเขี้ยวเล็บออกมาแล้ว มีเพียงเขากับภูวดลที่อยู่ในห้องนี้ก่อนที่ธามจะผลักประตูเข้ามา แล้วเอกสารที่หายไป... มันหายไปได้อย่างไรในเมื่อเขายังไม่ได้ขยับไปไหนเลยแม้แต่น้อย? "คุณภูวดลกำลังจะกล่าวหาว่าผม..." คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นทันที แม้ในใจจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล แต่ศักดิ์ศรีและทิฐิไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ สั่งให้เขาจ้องตอบนัยน์ตาคู่คมนั้นอย่างไม่เกรงกลัว "คุณก็นั่งอยู่ตรงนี้ เห็นอยู่คาตาว่าผมยังยืนอยู่ที่เดิม แล้วผมจะเอาเอกสารพันล้านนั่นไปซ่อนไว้ตรงไหนได้ หรือว่าสายตาของท่านประธานจะฝ้าฟางจนมองไม่เห็นความจริงกันแน่ครับ" ความกล้าหาญที่เจือด้วยน้ำเสียงประชดประชันทำเอาธามถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อก รีบขยับเข้ามาดึงแขนเพื่อนสนิทเบาๆ "เฮ้ย คิม ตั้งสติก่อน อย่าเพิ่งไปพูดจาท้าทายท่านประธานแบบนั้น..." "ปล่อยให้เขาพูดเถอะครับคุณธาม..." ภูวดลปรายตามองมือของธามที่แตะอยู่บนแขนของคิมหันต์ แววตาคมกริบฉายประกายความหึงหวงและกรุ่นโกรธขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างรวดเร็วจนแทบจับสังเกตไม่ได้ ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "คนเรามักจะใช้ความปากเก่งกลบเกลื่อนความผิดเสมอ... จริงไหมครับ คนเก่ง" "ผมไม่ได้ทำ!" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่น ดวงตาสองคู่ประสานกันราวกับมีประกายไฟปะทะกันกลางอากาศ ความคับแค้นใจพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก เขาไม่กลัวอำนาจ ไม่กลัวคำขู่ แต่สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการตกเป็น 'แพะรับบาป' ในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อ ทว่าบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด กลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างสุภาพ แต่ทว่าหนักแน่น ก๊อก ก๊อก ก๊อก ยังไม่ทันที่ใครจะได้เออนุญาต ประตูบานเดิมก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง ร่างเพรียวระหงในชุดสูทแฟชั่นราคาแพงของมีนารา คู่หมั้นทางธุรกิจที่ผู้ใหญ่จัดเตรียมไว้ให้ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มระรื่น รอยยิ้มนั้นช่างดูงดงามและสมบูรณ์แบบ แต่กลับทำให้คิมหันต์รู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด มีนาราปรายตามองบรรยากาศมาคุในห้อง ก่อนจะยกแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่ถืออยู่ในมือขึ้นมาเล็กน้อย แล้วส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ภูวดล "อ้าว... บรรยากาศดูเคร่งเครียดกันจังเลยนะคะภู" มีนาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใส ราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำในห้องประชุมนี้เลยแม้แต่น้อย "พอดีมีนบังเอิญเดินไปเจอเอกสารสำคัญชิ้นนี้ตกอยู่ที่หน้าห้องรับรองแขกวีไอพีโซนโน้นค่ะ เกรงว่ามันจะเป็นเอกสารสำคัญของโปรเจกต์คุณคิมหันต์ มีนก็เลยถือวิสาสะเอามาคืนให้... เอ๊ะ หรือว่ามันไม่ได้หายไปไหนคะ?" สิ้นคำพูดนั้น... ทุกสายตาในห้องประชุมหันขวับกลับมาที่คิมหันต์ทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ภูวดลหันกลับมามองหน้าคิมหันต์ด้วยสายตาที่ลึกล้ำและอ่านไม่ออก ในขณะที่คิมหันต์รู้สึกราวกับถูกตบเข้าที่หน้าฉาดใหญ่ เอกสารที่หายไป... ไปโผล่อยู่ที่โซนวีไอพีที่เขาไม่เคยเดินไปเหยียบด้วยซ้ำในวันนี้! นี่คือเกมการเมืองที่สกปรกที่สุด และมีนาราคือผู้เล่นอีกคนที่เข้ามาเติมเชื้อไฟให้มันลุกโชนยิ่งกว่าเดิม คิมหันต์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งทะยานถึงขีดสุดเมื่อเขาหันไปสบตากับรอยยิ้มเยาะหยันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าแสนหวานของมีนารา ก่อนที่สายตาคมกริบของเขาจะเลื่อนกลับมาสบเข้ากับดวงตาคู่คมของภูวดลที่จ้องมองมาอย่างรอคอยคำแก้ตัว และในวินาทีที่ความเงียบกำลังจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลکสลาย ภูวดลก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวคิมหันต์อีกครั้ง ก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของนายเอกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันเพียงสองคน แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจของคิมหันต์กระตุกวูบ "เกมสนุกกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้วนะครับคนเก่ง... ทีนี้คุณจะแก้ตัวว่าอย่างไร เมื่อหลักฐานทั้งหมดมันชี้ชัดว่า 'คนของคุณ' หรือแม้แต่ตัวคุณเอง... กำลังเล่นตลกหลังฉากกับผมกันแน่?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความระอุจากเตาหลอมในตอนนี้นะครับ