ข้อครหาในออฟฟิศ

“เด็กเส้นคนนี้ เก่งแค่ตอนอยู่บนเตียงท่านประธานหรือเปล่าถึงได้โปรเจกต์ใหญ่ไปครอง” เสียงซุบซิบที่ดังลอดออกมาจากห้องพักเบรกไม่ได้ทำให้คิมหันต์สะดุ้งตัวโยนเหมือนเด็กที่ทำความผิด แต่เขากลับวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่นิ่งสนิทจนเกิดเสียง ‘กริ๊ก’ ที่แหลมคมพอกันกับสายตาที่เขากวาดมองไปรอบห้อง คิมหันต์ยืนพิงกรอบประตู ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศทันทีที่กลุ่มพนักงานฝ่ายการตลาดเห็นว่าใครเป็นคนยืนอยู่ตรงนั้น เขาไม่ได้โกรธจนสั่น แต่เขากำลังขำ... ขำให้กับความกล้าหาญของคนพวกนี้ที่ใช้ปากทำงานมากกว่าใช้สมอง “พูดต่อสิครับ” คิมหันต์ขยับเข้าไปใกล้ ก้าวเดินแต่ละก้าวของเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ “เมื่อกี้ใครพูดว่าผมเก่งแค่บนเตียง ถ้ามีหลักฐานก็เอามาโชว์ให้ดูหน่อย ผมจะได้เอาไปเรียกค่าตัวเพิ่ม จะได้สมกับที่พวกคุณพยายามยัดเยียดตำแหน่ง ‘เด็กเส้น’ ให้ผมทุกเช้า” พนักงานสาวคนหนึ่งหน้าถอดสี เธอเม้มปากแน่นก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีไปอีกทาง “ไม่มีหลักฐานสินะครับ? งั้นก็กลับไปทำงานได้แล้ว โปรเจกต์ที่ผมถืออยู่มันต้องการผลงาน ไม่ได้ต้องการเสียงเห่าหอนจากคนขี้อิจฉา” คิมหันต์เดินออกมาจากตรงนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มเหมือนถูกราดด้วยน้ำมัน เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมให้ใครมาดูถูกศักดิ์ศรี โดยเฉพาะหลังจากที่เขาพยายามพิสูจน์ตัวเองอย่างหนักตลอดเดือนที่ผ่านมา เขากลับมาที่โต๊ะทำงาน เห็นข้อความจาก ‘ภูวดล’ ค้างอยู่ในหน้าจอโทรศัพท์ *‘เที่ยงนี้กินข้าวที่ห้องทำงานผม อย่าให้ต้องไปตาม’* คิมหันต์แค่นยิ้ม เขาพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ *‘มีงานด่วนครับ ประธานคงต้องกินข้าวกับคู่หมั้นไปก่อน’* เขากดส่งทันทีโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะหัวเสียแค่ไหน ที่ผ่านมาเขาเลือกที่จะถอยห่างจากภูวดลเพราะไม่อยากให้ข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่กลายเป็นเชื้อไฟที่เผาผลาญการทำงานของเขาให้มอดไหม้ แต่ยิ่งเขาถอย ภูวดลกลับยิ่งรุกหนักเหมือนคนบ้า ช่วงบ่าย... ห้องประชุมใหญ่เต็มไปด้วยความตึงเครียด คิมหันต์ยืนอยู่หน้าโปรเจกเตอร์ เขาเตรียมแผนงานมาอย่างดีเพื่อลบคำสบประมาทเหล่านั้น ภูวดลนั่งอยู่หัวโต๊ะ ใบหน้าของประธานหนุ่มเรียบเฉยดุจรูปปั้นน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่สไลด์งาน แต่มีบางจังหวะที่เขาลอบมองใบหน้าของคิมหันต์ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ยอดขายที่ประเมินไว้ดูจะเกินจริงไปหน่อยนะคุณคิมหันต์” เสียงทุ้มต่ำของภูวดลแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ “ในสภาวะตลาดแบบนี้ คุณคิดว่าบริษัทควรจะเสี่ยงขนาดนั้นเหรอ” “ถ้าเราไม่เสี่ยง เราก็ไม่มีวันเหนือกว่าคู่แข่งครับท่านประธาน” คิมหันต์ตอบโต้ทันควัน โดยไม่หลบสายตา “หรือว่าท่านประธานกลัวว่าถ้าผมทำสำเร็จ ข่าวลือที่ว่าผม ‘เก่งแค่บนเตียง’ จะกลายเป็นความจริงที่ไม่มีใครกล้าเถียง?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ทุกคนกลั้นหายใจรอชมพายุที่จะถล่มลงมา แต่ภูวดลกลับมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย... รอยยิ้มที่ดูอันตรายและแฝงความเอ็นดูที่คนอื่นมองไม่ออก “งั้นก็พิสูจน์ให้ดู” ภูวดลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ถ้าโปรเจกต์นี้พัง ผมจะให้คุณลาออกทันที แต่ถ้าคุณทำสำเร็จ... ผมจะจัดการทุกคนที่กล้าเอ่ยปากนินทาคุณตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” หลังจบการประชุม คิมหันต์รีบเก็บของเพื่อหนีออกไปให้พ้นจากสถานการณ์กดดัน แต่ข้อมือของเขากลับถูกรั้งไว้แน่นด้วยมือแกร่งของคนเป็นประธานที่ก้าวมาขวางหน้าประตูห้องทำงานของเขา ภูวดลดันตัวคิมหันต์เข้ามาข้างในห้องก่อนจะปิดล็อกประตูเสียงดังปัง! ร่างสูงใหญ่กักขังเขาไว้ระหว่างผนังกับแผงอกกว้าง “กล้าปฏิเสธข้าวเที่ยงผมเพื่อไปปั่นงานโต้รุ่งจนขอบตาคล้ำแบบนี้เหรอครับ หืม?” เสียงกระซิบพร่าชิดใบหูทำเอาคิมหันต์ขนลุกซู่ “อยากพิสูจน์ตัวเองมากนักใช่ไหม... งั้นเริ่มจากพิสูจน์ตรงนี้ก่อนไหมว่าถ้าผมกักขังคุณไว้ในนี้ คุณจะยังปากเก่งได้อีกนานแค่ไหน” คิมหันต์พยายามผลักอกอีกฝ่าย แต่ภูวดลกลับก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “ปล่อยนะครับภูวดล ผมมีงาน...” “มีนารากำลังจะเดินมาที่ห้องผมนะ” ภูวดลเอ่ยเบาๆ ก่อนจะแสยะยิ้ม “เธออยากคุยเรื่องงานแต่ง แต่ถ้าเธอเห็นว่าในห้องนี้มีคนอื่นที่ทำให้ผมหลงจนไม่เป็นอันทำอะไร... คุณคิดว่าความสัมพันธ์ของเราจะยังเป็น ‘ดีลลับ’ ได้อีกนานแค่ไหน?” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงของหญิงสาวที่คุ้นเคย “ภูคะ? คุณอยู่ข้างในใช่ไหมคะ เปิดประตูให้มินหน่อยค่ะ” คิมหันต์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เขาหันไปมองภูวดลที่ยังคงยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ในขณะที่เสียงลูกบิดประตูด้านนอกเริ่มขยับไปมาอย่างแรง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเขาทั้งคู่นะครับ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!