ระเบิดเวลาทางอารมณ์

เสียงปิดประตูกระจกนิกร้าอย่างหนักหน่วงด้วยแรงอารมณ์ดังสนั่นก้องห้องทำงานส่วนตัว แผ่นหลังของคิมหันต์ถูกดันจนแนบชิดกับบานประตูเย็นเฉียบ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มจะก้าวเข้ามาปิดกั้นทุกเส้นทางหนี กลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย ภูวดลไม่ได้พูดอะไรในวินาทีแรก ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับจากเตาหลอมจ้องมองคนตรงหน้าเขม็ง ราวกับต้องการจะแผดเผาร่างของอีกฝ่ายให้เป็นจุลด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก "คุณนี่มัน... หาเรื่องเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะครับ คิมหันต์" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันออกมานั้นไม่ได้ดัง แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล มือหนายกขึ้นเท้ากับบานประตูกระจกทั้งสองข้าง กักขังร่างบางเอาไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์แบบ ไหล่กว้างบล็อกทางออกไว้หมดสิ้น เหลือเพียงระยะห่างแค่คืบที่ทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ปะทะกันจนแทบจะหลอมละลาย คิมหันต์เชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มหยันแต้มอยู่ที่มุมปาก แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามด้วยความหวั่นไหวจากสถานการณ์คับขัน แต่ศักดิ์ศรีและทิฐิที่มีมันค้ำคอจนยอมหดหัวไม่ได้ "ผมไปทำอะไรให้ท่านประธานผู้สูงส่งไม่พอใจอีกล่ะครับ? หรือว่าหงุดหงิดที่เพื่อนผมเข้ามาขัดจังหวะ 'ความสนุก' ของคุณเมื่อครู่" คิมหันต์จงใจเน้นเสียงคำว่าความสนุก พร้อมกับส่งสายตากวนประสาทกลับไป "ถ้าเสียดายมาก ทำไมไม่เชิญธามเข้ามาแจมด้วยล่ะครับ เผื่อจะได้สนุกกันสามคน" *เพล้ง!* เหมือนเส้นด้ายแห่งความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึ้ง ภูวดลพุ่งเข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง หน้าอกแกร่งเบียดชิดกับแผ่นอกของอีกฝ่าย มือหนาเลื่อนขึ้นบีบปลายคางมนของนายเอกแน่นพอดีมือ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับการสบตาอย่างดุดัน "ปากเก่งนักนะ... คิดว่าผมใจดีกับคุณมากใช่ไหม คิมหันต์?" ภูวดลคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาดำสนิทวับวาวด้วยเพลิงโทสะและประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่า "คุณกล้าดียังไงเอาตัวไปใกล้ชิดไอ้หน้าจืดนั่น กล้าดียังไงส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้มันต่อหน้าต่อตาผม!" "หึงเหรอครับ?" คิมหันต์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสวยไหวระริกแต่ยังคงความดื้อรั้น "อย่าสำคัญตัวผิดเลยน่า คุณภูวดล เราก็แค่ทำสัญญาแลกเปลี่ยนกันเท่านั้น ไม่ใช่เจ้าชีวิตผม ถึงจะมาห้ามว่าผมจะยิ้มให้ใคร หรือคุยกับใคร!" ประโยคคำว่า 'แค่ทำสัญญาแลกเปลี่ยน' ทำเอาบรรยากาศในห้องดาร์กมนลงไปอีกหลายเท่า ภูวดลแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายประกายเจ็บปวดวูบหนึ่งก่อนจะถูกกลบฝังด้วยความดุดัน "สัญญาเหรอ? หึ... งั้นผมคงต้องทบทวนความจำคุณใหม่แล้วล่ะ ว่าไอ้สัญญานี่มันครอบคลุมถึงสิทธิ์ในการ 'ครอบครอง' คุณมากแค่ไหน!" สิ้นคำพูด ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี แรงบด ขยี้และขบเม้มเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ระเบิดออกมาราวกับลาวาจากภูเขาไฟ คิมหันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะเบือนหน้าหนีและทุบตีไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่ภูวดลกลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของร่างบางขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย จูบครั้งนี้ไม่ใช่การหยอกเย้าหรือสั่งสอน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างดิบเถื่อนและเร่าร้อน ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานและลงโทษความดื้อรั้นจนคิมหันต์แทบหมดแรง มือหนาที่พันธนาการข้อมือข้างหนึ่งเปลี่ยนมาโอบกระชับรอบเอวบาง บังคับให้ร่างทั้งร่างแนบสนิทชิดใกล้จนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ความโกรธ ความหึงหวง และความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ผสมปนเปกันจนกลายเป็นระเบิดเวลาทางอารมณ์ที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่ง คิมหันต์ที่พยายามขัดขืนในตอนแรก เริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อยเมื่อความเร่าร้อนและสัมผัสวาบหวามเริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ ความรู้สึกต่อต้านแปรเปลี่ยนเป็นความซาบซ่านที่วิ่งพล่านไปตามกระแสเลือด หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะก้าวล้ำเกินกว่าจะดึงกลับ— *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงหวานใสที่คุ้นหูทะลุดังเข้ามาในโสตประสาท "พี่ภูคะ! มีนอยู่ที่ล็อบบี้ค่ะ คุณอาบอกให้ขึ้นมาพบ..." เสียงของ 'มีนารา' คู่หมั้นทางธุรกิจดังแทรกเข้ามาในจังหวะนรกที่ทำเอาโลกทั้งใบหยุดหมุน ภูวดลชะงักกุนซือแห่งอาณาจักรธุรกิจผละริมฝีปากออกจากคิมหันต์อย่างช้าๆ หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงหายใจหอบถี่ นัยน์ตาคมกริบก้มลงมองนายเอกที่หอบหายใจจนตัวโยนริมฝีปากบวมเจ่อและแดงช้ำจากการถูกรุกราน คิมหันต์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทั้งสมเพชทั้งเย้ยหยันในสถานการณ์ที่เป็นดั่งตลกร้ายนี้ "คู่หมั้นคุณมารอแล้วนี่ครับ... ท่านประธาน... จะปล่อยผมไปทำหน้าที่ 'คนนอก' หรือยังล่ะ?" ภูวดลขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน มือที่โอบเอวบางอยู่คลายออกช้าๆ สายตาที่มองคิมหันต์เต็มไปด้วยความอึดอัดและอารมณ์ค้างเติ่งที่ยังดับไม่สนิท ทว่า... ก่อนที่ภูวดลจะทันได้ขยับตัวผละออกไป เสียงเปิดประตูกระจกด้านนอกด้วยคีย์การ์ดสำรองก็ดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของมีนาราที่ถือวิสาสะเปิดเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต และภาพตรงหน้าคือสิ่งที่ทำให้เธอต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและระเบิดอารมณ์ไปกับตัวละครในตอนนี้ด้วยกันนะครับ