จูบคาดคั้น

เสียงประตูห้องทำงานที่ปิดปังลงด้วยแรงอารมณ์ไม่ได้ดังเท่าเสียงหัวใจของคนที่ยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด คิมหันต์ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับบานกระจกใสระเบียงห้อง ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุดเมื่อร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มก้าวเข้ามาปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนี ดวงตาคมกริบของภูวดลเวลานี้ไม่ได้ฉายแววเย็นชาเหมือนยามอยู่ในห้องประชุม แต่มันลุกโชนไปด้วยไฟโทสะผสมผสานกับความปรารถนาดิบเถื่อนที่ถูกกดทับมานาน "สนุกนักหรือไงกับการผลักไสผมให้คนอื่น?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันนั้นแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความโกรธ ภูวดลใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบกระจกไว้เหนือศีรษะของร่างบาง ส่วนมืออีกข้างคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วรั้งเข้าหาตัวจนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน "ปล่อยผมนะ... คุณภูวดล! อย่ามาทำรุ่มร่ามกับผมนะเว้ย!" คิมหันต์ตวัดเสียงใส่ทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความพยศ ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่ในแววคู่นั้น มีเพียงความดื้อรั้นที่พร้อมจะปะทะทุกเมื่อ "ถ้าคุณอยากได้คู่หมั้นผู้เพียบพร้อมนัก ก็เชิญออกไปจัดงานแต่งงานกับคุณมีนาราโน่น! จะมาวุ่นวายอะไรกับคนหาเช้ากินค่ำอย่างผมเล่า!" คำพูดประชดประชันที่หลุดออกจากเรียวปากบางเคลือบยาพิษนั้น ยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงในอกของภูวดล ประธานหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว "หาเช้ากินค่ำงั้นเหรอ? คนหาเช้ากินค่ำที่ไหนเขาขับรถสปอร์ตราคาแปดหลัก หรือกล้าต่อปากต่อคำกับผมทุกครั้งที่มีโอกาสกันล่ะ คิมหันต์" ภูวดลโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความหงุดหงิดระอุอยู่ใกล้แค่เอื้อม "ปากเก่งนักนะ... รู้ไหมว่าคำพูดท้าทายของคุณมันกำลังทำให้ผมหมดความอดทน" "ถ้าหมดความอดทนก็ไสหัวไปส-- อุ๊บ!" ประโยคต่อว่าต่อขานถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อภูวดลไม่รอให้ริมฝีปากคู่นั้นได้พ่นคำพูดทำร้ายจิตใจเขาอีกต่อไป ร่างสูงประทับริมฝีปากลงมาบดขยี้อย่างไร้ความปรานี จังหวะแรกเป็นความดิบเถื่อนและเอาแต่ใจเพื่อเป็นการลงโทษคนปากแข็ง แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นและกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่คุ้นเคย ความโกรธเกรี้ยวก็แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างรวดเร็ว คิมหันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ มือเรียวเล็กระดมทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการนวดตัวให้เสือร้าย ภูวดลรวบข้อมือทั้งสองข้างของร่างบางขึ้นไปตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยบังคับให้รับสัมผัสที่ลึกล้ำและเร่าร้อนยิ่งขึ้น เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ คิมหันต์พยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่คนตัวเล็กจะสู้แรงของประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจได้ เมื่อถูกบีบกรามเบาๆ ให้เผยอริมฝีปากออก ร่างบางก็จำต้องปล่อยให้รสจูบอันดุเดือดนี้กลืนกินสติสัมปชัญญะทีละน้อย ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย หัวใจเต้นรำระส่ำระสายจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เคมีที่ดึงดูดและผลักไสระหว่างเขาทั้งคู่ระเบิดออกในพื้นที่แคบๆ นี้อย่างไร้การควบคุม เนิ่นนานกว่าภูวดลจะยอมผละริมฝีปากออกด้วยความเสียดาย ดวงตาทั้งคู่หอบหายใจรุนแรง ใบหน้าคมคายแดงก่ำไม่แพ้คนใต้ร่างที่ริมฝีปากบวมเจ่อและแดงช้ำจากการถูกรังแก คิมหันต์หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใสจากความโกรธและอารมณ์ที่ปั่นป่วน แต่เขายังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้เสียงจะสั่นพร่าไปบ้างก็ตาม "คุณมัน... บ้าไปแล้ว..." "ใช่... ผมบ้า เพราะคุณคนเดียวนั่นแหละ คิมหันต์" ภูวดลกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่มที่ยังคงสั่นน้อยๆ สายตาทอดมองร่างในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งรัก ทั้งชัง ทั้งอยากจะกักขังไว้ไม่ให้ไปไหน "อย่าท้าทายอำนาจของผมอีก... และจำใส่สมองเอาไว้ ว่าผมไม่มีวันปล่อยคุณให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนยังคงคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่เจือความหวานล้ำ ภูวดลค่อยๆ คลายมือที่ตรึงข้อมือบางออกอย่างเบามือ แต่ยังคงโอบเอวรั้งตัวอีกฝ่ายไว้ไม่ยอมปล่อย ขณะที่คิมหันต์กำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเพื่อกู้ศักดิ์ศรี ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศระอุในห้องทำงานส่วนตัวลงทันที "คุณภูคะ ดิฉันเองค่ะ... พอดีเอกสารงบประมาณไตรมาสหน้ามีจุดที่ต้องให้คุณเซ็นด่วนค่ะ" เสียงหวานหยดย้อยของมีนารา คู่หมั้นสาวที่ตามมารังפאนถึงบริษัทดังลอดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังหมุนเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาต! คิมหันต์สะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกแกร่งของภูวดลออกสุดแรงด้วยความตกใจ ขณะที่ภูวดลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูห้องที่กำลังเปิดอ้าออกเผยให้เห็นร่างเพรียวระหงของคู่หมั้นสาวที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม... และภาพบาดตาบาดใจที่ทำเอาทุกลมหายใจสะดุดกึกทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและระเบิดอารมณ์ไปกับตัวละครในตอนนี้ด้วยกันนะครับ