สงครามประสาท

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูระดับเพนต์เฮาส์ ไม่ได้ช่วยลดทอนอุณหภูมิความร้อนระอุที่กำลังแผดเผาอยู่กลางอกของผมแม้แต่น้อย ความเงียบกริบก่อนหน้านี้ถูกฉีกกระชากด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดของภูวดล ประโยคปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ทว่าเป้าหมายของความเย็นชานั้นกลับไม่ใช่ผม... แต่เป็นร่างระหงของมีนาราที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างโต๊ะทำงาน "ผมคิดว่าผมพูดชัดเจนแล้วนะครับคุณมีนารา" ภูวดลเอ่ยย้ำ น้ำเสียงของประธานหนุ่มไร้ซึ่งความลังเล ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีไม่ได้เหลือบแลคู่หมั้นทางธุรกิจแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องตรงมาที่ผม... คนที่ยืนแข็งค้างอยู่หน้าประตูด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ มีนาราเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบไร้สีเลือด มือเรียวที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความอับอาย ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าภาพลักษณ์คุณหนูผู้เพียบพร้อมกำลังพังทลายลงต่อหน้าผู้ชายที่เธอพยายามไขว่คว้า "คุณภูคะ... แต่ผู้ใหญ่ของเรา..." มีนาราพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความสั่นเครือในน้ำเสียง เธอพยายามก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานเพื่อโน้มตัวลงหาเขา ทว่าภูวดลกลับขยับเก้าอี้ถอยหลังอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจที่จะให้อีกฝ่ายเข้าใกล้แม้แต่เซนติเมตรเดียว "เรื่องผู้ใหญ่ ให้เป็นหน้าที่ผมจัดการเองครับ" ภูวดลตัดบทอย่างไร้เยื่อใย "ส่วนเรื่องงาน... ถ้าไม่มีอะไรจะรายงานแล้ว เชิญคุณออกไปได้เลยครับ ผมมีธุระส่วนตัวต้องเคลียร์กับ 'คนของผม' ต่อ" คำว่า *'คนของผม'* พุ่งเป้าตรงมาที่ผมเต็มๆ แรงกระแทกกระทั้นหัวใจจนมันเต้นผิดจังหวะ ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามตั้งสติแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ข้างในจะปั่นป่วนจนแทบอยากจะหันหลังเดินหนีออกไปจากขุมนรกนี่ให้รู้แล้วรู้รอด มีนารากัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยที่เคยพกความมั่นใจมาเต็มร้อย หันมาถลึงมองผมด้วยความชิงชังอย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอกระแทកส้นสูงเดินผ่านผมไปอย่างแรงจนไหล่กระแทกเข้ากับแขนผมเต็มรัก "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." เธอทิ้งเสียงกระซิบอาฆาตไว้ข้างหู ก่อนจะกระชากประตูห้องทำงานเปิดออกแล้วเดินหายลับไปพร้อมกับแรงกระแทกที่สั่นสะเทือนไปทั้งบาน ปัง! เสียงประตูปิดลง ทิ้งให้ห้องทั้งห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง แต่คราวนี้... บรรยากาศมันช่างอึดอัดและกดดันเสียจนผมแทบหายใจไม่ออก ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ยอมขยับเท้าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาแม้แต่น้อย ในเมื่อเขาปากแข็งนัก... ผมก็จะไม่วิ่งเข้าไปหาเหมือนสุนัขง้อเจ้าของหรอกนะ "ยืนเป็นเสาหินอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวค่าแรงผมก็หักหมดหรอกครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ภูวดลเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบช้อนมองผมด้วยแววตาที่อ่านยาก แต่ลึกๆ แล้วมีความระSะระทบกระเทือนซ่อนอยู่... ใช่ครับ เขากำลังรอให้ผมเดินเข้าไปหา เพื่อที่เขาจะได้ออกอาการฟอร์มจัดใส่ผมอีกรอบ ผมแค่น้ำเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย สองแขนกอดอกแน่นเพื่อสร้างเกราะกำบังความหวั่นไหว "ผมยังไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย ทำไมต้องหักค่าแรงผมด้วยล่ะครับท่านประธาน... หรือว่ากลัวผมเห็นภาพบาดตาบาดใจเมื่อกี้เข้า?" "ปากเก่งนักนะ" ภูวดลสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความดุดันเฉพาะตัวของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ผมพูดความจริงต่างหากครับ หรือท่านประธานจะปฏิเสธว่าคุณมีนาราเขาไม่ได้มาออดอ้อนคุณอยู่?" "หึง?" คำถามสั้นๆ แต่ทิ่มแทงหัวใจถูกพ่นออกมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นจากผู้ชายคนนี้ ภูวดลโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากของผม "ใครหึงครับ อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลย" ผมเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ข้อมือกลับถูกคว้าหมับไว้ด้วยมือหนา แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและเด็ดขาดจนผมดึงออกไม่ได้ "ปากบอกไม่หึง แต่หน้าแดงถึงใบหูแล้วนะคุณคิมหันต์" ภูวดลกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างอันตราย "คุณก็เห็นว่าผมปฏิเสธผู้หญิงคนนั้นไปอย่างไร้เยื่อใย... ทำไมคุณยังทำตัวเป็นเด็กดื้อ ไม่ยอมรับความจริงล่ะครับว่าคุณแคร์ผม" "ผมไม่ได้ดื้อ และไม่ได้แคร์!" ผมเถียงกลับทันควัน นัยน์ตาดุๆ จ้องตอบเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "เราเป็นแค่ลูกจ้างกับเจ้านาย... อย่าลืมสิครับว่าดีลระหว่างเรามันคืออะไร" คำว่า 'ดีล' ทำเอาประกย์ไฟในดวงตาของภูวดลวาบขึ้นมาทันที มือที่จับข้อมือผมอยู่เปลี่ยนเป็นรวบเอวบางของผมเข้าหาตัวอย่างแรงในเสี้ยววินาที จนร่างของผมปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง "ดีลเหรอ..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที ความขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความคุกคามที่ทำให้ขนลุกซู่ "ถ้าคุณยังพูดคำว่าดีลออกมาอีกคำเดียว ผมจะทำให้คุณลืมความหมายของคำนี้ไปเลย... คิมหันต์" ดวงตาคมปلاบของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนผมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เคมีระหว่างเราพุ่งพล่านจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกจุดไฟเผาไหม้ และผมรู้ดีว่าตัวเองกำลังเพลี่ยงพล้ำให้กับความใกล้ชิดนี้อีกครั้ง ผมอ้าปากจะเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่า... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนดราม่าอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "คิม! ฉันมารับนายไปกินข้าว... เฮ้ย!" เสียงของธามเพื่อนสนิทของผมชะงักกึกทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับลูกจ้างปากเก่งอย่างผมในระยะประชิด ร่างของผมแข็งทื่อทันที ภูวดลเองก็ชะงักไปเช่นกัน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาในพริบตาเมื่อเหยื่อตัวดีเข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญ และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมา... ธามก็ยกมือขึ้นปิดตาตัวเองพร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ผมอยากแทรกแผ่นดินหนี "อุ๊ย! ขอโทษครับ... ผมไม่รู้ว่าท่านประธานกำลัง 'กิน' ลูกจ้างอยู่พอดี เชิญทำต่อตามสบายเลยครับ เดี๋ยวผมมารับใหม่!" "ธาม! หยุดพูดบ้าๆ นะเว้ย!" ผมหน้าแดงแจ๋ด้วยความอับอาย พยายามจะผลักอกภูวดลออก แต่คนตัวโตกลับกระชับกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับส่งสายตาดุดันไปให้เพื่อนสนิทของผมที่กำลังทำท่าจะเดินถอยหลังหนีออกจากห้อง ภูวดลหันกลับมามองผม มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะกระซิบคำพูดที่ทำให้ผมต้องช็อกค้างอยู่บนอ้อมอกของเขา "เพื่อนคุณนี่... รู้เวลากาลเทศะดีเสียจริงนะครับ" ประธานหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ "แต่เสียใจด้วยนะ... เพราะผมยัง 'กิน' คุณไม่เสร็จดีเลย" *- - - - - - - - - - - - - - - - -* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความคลั่งรักของท่านประธานสายซึนคนนี้ด้วยนะครับ!