ติดฝนกลางป่า

เสียงหัวเราะแหลมสูงของมีนาราที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบสงบของไร่ชา ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงราวกับมีใครเอาท่อน้ำแข็งมาเทใส่หัว "บังเอิญจังค่ะคุณภู... พอดีมีนารามีธุระด่วนกับไร่ชาแห่งนี้พอดี เลยตามมาสมทบด้วย หวังว่าคงไม่รบกวนการทำงาน 'สองต่อสอง' ของคุณกับคุณคิมหันต์หรอกนะคะ?" คำว่า 'สองต่อสอง' ถูกเน้นเสียงด้วยจริตจะก้านที่พยายามซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มพFaux-friendly มีนาราก้าวเข้ามาในห้องรับรองด้วยชุดเดรสแบรนด์เนมที่ไม่เข้ากับสภาพโคลนตมด้านนอกเลยสักนิด ดวงตาคู่คมกวาดมองผมกับภูวดลสลับกันไปมาด้วยความระแวง ผมแค่น้ำลายฝืดคอในลำคอ แต่สีหน้ายังคงนิ่งเรียบ ไม่แสดงความอ่อนแอให้ยัยคุณหนูตระกูลผู้ดีนี่ได้ใจ ผมขยับตัวถอยห่างจากภูวดลเล็กน้อย เว้นระยะห่างทางกายภาพให้ชัดเจน แต่สายตาคมกริบของประธานหนุ่มข้างตัวผมกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น ภูวดลไม่แม้แต่จะชายตามองมีนาราด้วยซ้ำ ร่างสูงใหญ่ยังคงยืนตระหง่าน บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ เขากำลังหงุดหงิด และความหงุดหงิดนั้นไม่ได้มาจากงาน แต่มาจาก 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' คนนี้ต่างหาก "ธุระด่วนอะไรของเธอ ถึงถ่อมาไกลถึงไร่ชาทางเหนือในวันที่พายุเข้า?" ภูวดลเปิดปากถาม น้ำเสียงเรียบสนิทแต่ทรงพลังจนมีนาราชะงักไปเล็กน้อย "ก็... เรื่องโปรเจกต์รีสอร์ตใหม่ไงคะที่คุณพ่ออยากให้เราช่วยกันดู..." มีนาราตอบเสียงอ้อมแอ้ม รอยยิ้มเริ่มเจื่อนลงเมื่อเจอสายตาดุดันที่มองมาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ "มีนาเป็นห่วงคุณภู กลัวว่าจะทำงานเหนื่อยเกินไป..." "ผมไม่ได้ขอความห่วงใย และไร่ชานี้ไม่ได้ต้อนรับคนนอกที่ไม่มีนัดหมาย" ภูวดลตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ไม่มีการรักษาน้ำใจสตรีแม้แต่น้อย สมกับเป็นฉายาพ่อมดแห่งวงการธุรกิจที่ไร้ความปรานี "อีกอย่าง... คนอย่างผม จัดการงาน 'สองต่อสอง' ได้ดีกว่าการมีตัวถ่วงมาเดินเกะกะแถวนี้แน่นอนครับ" ผมแอบกระตุกยิ้มมุมปาก สะใจไม่น้อยกับวาจาเชือดเฉือนที่คมกริบราוחกับใบมีดโกนของอีกฝ่าย สมเป็นคุณภูวดล ปากร้ายไม่มีใครเกินจริงๆ "คุณภู..." มีนาราหน้าเสียจนซีดเผือด ดวงตาคลอด้วยหน่วยน้ำตาแห่งความคับแค้น หล่อนหันมาจ้องผมด้วยความเกลียดชังที่ปิดไม่มิด "ส่วนคุณคิมหันต์... คงจะเก่งมากสินะคะ ถึงได้ตามติดท่านประธานมาถึงที่นี่ได้ ทั้งๆ ที่หน้าที่ของคุณควรจะอยู่ที่แผนกบัญชีไม่ใช่เหรอ" "ผมมาทำงานตามคำสั่งของท่านประธานครับ คุณมีนาราจะมีปัญหาอะไรไหมครับ?" ผมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนไม่แพ้กัน "ถ้าสงสัยเรื่องงาน เกรงว่าคุณต้องไปยื่นเรื่องขอตรวจสอบกับฝ่ายบริหารเองนะ หรือถ้าว่างมากจนไม่มีอะไรทำ จะช่วยไปเดินเก็บใบชาตากฝนข้างนอกก็ไม่ว่ากันครับ" "คุณคิมหันต์!" มีนาราตวาดลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ครืนนน! เสียงฟ้าผ่าคำรามดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่ม ตามมาด้วยกระแสลมกรรโชกแรงที่พัดสาดน้ำฝนเข้าใส่หน้าต่างกระจกจนเกิดเสียงดังสนั่น ไร่ชาทั้งผืนถูกกลืนหายไปในม่านหมอกทึบและสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับพายุเฮอร์ริเคน ทันใดนั้นเอง... ไฟฟ้าทั่วทั้งรีสอร์ทก็ดับวูบลงอย่างไร้สัญญาณเตือน ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เหลือเพียงแสงสว่างวาบจากสายฟ้าที่ฟาดผ่านหน้าต่างเป็นระยะ ทำให้เห็นเงาสลัวของคนทั้งสามคนยืนเผชิญหน้ากันในความอึมครึม "กรี๊ด! ไฟดับ!" มีนาราหวีดร้องด้วยความตกใจ รีบโผเข้าหาภูวดลโดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... หมับ! มือหนาของภูวดลคว้าข้อมือผมไว้แน่นอย่างรวดเร็วก่อนที่ผมจะทันได้ถอยหนี แรงดึงกระชากเพียงครั้งเดียวทำให้ร่างของผมพุ่งเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออย่างจัง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝนและบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนไม่รู้ว่าของใครเป็นของใคร "คุณภูคะ ช่วยมีนาด้วย..." เสียงมีนาราดังมาจากความมืดทางด้านซ้าย แต่ภูวดลไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย มืออีกข้างของประธานหนุ่มเลื่อนขึ้นมาโอบเอวผมไว้แน่น ล็อกร่างผมให้แนบชิดติดกับตัวเขาจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ใกล้ใบหูจนขนลุกซู่ "อย่าดื้อ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหีบใบหู น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "อยู่ในอ้อมแขนฉัน... อย่าริอ่านขยับไปไหนเด็ดขาดในความมืดนี้" หัวใจผมกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงพายุข้างนอก ความใกล้ชิดในพื้นที่ปิดตายและความมืดมิดทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด ผมสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขาและสายตาคมกริบที่แม้จะมองไม่เห็นในความมืด แต่ผมรู้ว่าเขากกำลังจ้องมองผมอยู่ และก่อนที่ผมจะได้อ้าปากเถียงอะไรออกไป... ริมฝีปากอุ่นจัดของเขาก็โน้มลงมาประทับเข้าที่มุมปากของผมแผ่วเบา ในจังหวะที่ฟ้าแลบสว่างวาบพอดี ทำให้เราสบตากันในระยะประชิดชนิดที่ลมหายใจรดกัน ไร้ซึ่งช่องว่างระหว่างเราทั้งคู่ โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้แบล็กสมิธคนนี้นะครับ