ลมเพลมพัด

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาเรื่องงานมาขู่จะทำให้ฉันยอมถอยละก็ คุณคิดผิดถนัดครับคุณมีนารา” เสียงของคิมหันต์ดังก้องขึ้นในห้องทำงานกว้างขวางของภูวดล บรรยากาศภายในห้องที่ควรจะเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยแรงปะทะที่มองไม่เห็น ร่างโปร่งของนายเอกยืนเด่นอยู่หน้าโต๊ะทำงานหรูหรา สายตาเรียวคมจ้องมองหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมที่ยืนสั่นด้วยความโกรธอยู่เบื้องหน้า มีนารากำกระเป๋าคลัตช์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ “คิมหันต์! อย่าหลงระเริงให้มากนัก นายก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ภูเขาหามาแก้เบื่อ อย่าคิดว่าการที่ภูตามใจหน่อยจะทำให้นายมีสถานะสูงส่งกว่าฉัน” “ผมไม่เคยคิดจะสูงส่งกว่าใคร และไม่เคยอยากแทนที่ใครด้วย” คิมหันต์แค่นยิ้ม มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่บาดลึกถึงอารมณ์คนฟัง “แต่ถ้าคุณมีนาราจะใช้เรื่องดีลโปรเจกต์นี้มากดดันให้ผมเลิกยุ่งกับคุณภู ผมบอกเลยว่าคุณกำลังเสียเวลาเปล่า เพราะคนที่จะตัดสินใจเรื่องนี้... ไม่ใช่คุณ” “แก!” เสียงฝ่ามือกระทบโต๊ะดังสนั่น ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น ร่างสูงใหญ่ของภูวดลที่ก้าวเข้ามาในห้องหลังจากผ่านการประชุมเครียดมาทั้งวันก็หยุดยืนนิ่ง แววตาคมกริบดุจดั่งใบมีดที่ผ่านการตีขึ้นรูปจากเตาหลอมของผมกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงปราดเดียวเขาก็เข้าใจความนัยทั้งหมด “มีอะไรกัน” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดทับลงมาทันที มีนารารีบปรับสีหน้า เปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจในทันที “ภูคะ มีนารากำลังคุยเรื่องความเหมาะสมของโปรเจกต์กับ... กับคุณคิมหันต์ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยเข้าใจสถานะของตัวเองเท่าไหร่เลยค่ะ” คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้หันไปมองภูวดล แต่ขยับตัวยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างถือดี “สถานะเหรอครับ? คุณมีนารากำลังพูดถึงสถานะคู่หมั้นทางธุรกิจที่วันๆ เอาแต่โทรจิกตามตัว หรือสถานะคนนอกที่พยายามจะก้าวก่ายงานของภูจนเสียระบบกันแน่?” “คิม!” ภูวดลป้องปราม แต่ในดวงตาคมนั้นกลับไม่มีร่องรอยของความโกรธเคืองแม้แต่น้อย มีเพียงความเหนื่อยหน่ายที่ส่งไปถึงมีนาราโดยตรง “คุณภูคะ นี่คุณกำลังเข้าข้างเขาเหรอ?” มีนาราถามเสียงสั่น “มีนเป็นคู่หมั้นคุณนะ เรามีโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบร่วมกัน ถ้าเขาทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวเรามีปัญหา คุณจะรับผิดชอบไหวเหรอ?” ภูวดลถอดสูทตัวนอกพาดไว้กับพนักเก้าอี้ ก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวคิมหันต์จนแทบจะกลืนกินพื้นที่อากาศไปทั้งหมด เขาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะ กักร่างคิมหันต์ไว้ในวงแขน ก่อนจะหันไปสบตามีนาราด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง “ผมว่าเราคุยเรื่องนี้กันชัดเจนแล้วนะมีนารา” ภูวดลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลัง “โปรเจกต์นี้เป็นเรื่องของธุรกิจ ส่วนเรื่องสถานะ... ถ้าคุณยังแยกแยะไม่ได้ว่าควรทำตัวอย่างไรในพื้นที่ส่วนตัวของผม ผมเกรงว่าเราคงไม่มีความจำเป็นต้องร่วมงานกันอีกต่อไป” “ภู! นี่คุณจะตัดขาดกับครอบครัวมีนเพราะเด็กนี่เหรอ!” “ผมไม่ได้ตัดขาดเพราะเด็กนี่” ภูวดลเน้นคำ “แต่ผมตัดขาดเพราะคนที่ไม่รู้จักกาลเทศะ และพยายามขีดเส้นสั่งชีวิตผมมากเกินไป ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ทุกดีลที่มีชื่อของคุณเกี่ยวข้องกับโปรเจกต์นี้ให้ถือเป็นโมฆะ ติดต่อผ่านเลขานุการของผมถ้ามีเรื่องจำเป็นจริงๆ เท่านั้น” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง คราวนี้เป็นความเงียบที่หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก มีนาราหน้าซีดเผือด เธอคาดไม่ถึงว่าภูวดลจะตัดสินใจเด็ดขาดขนาดนี้เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของคิมหันต์ “คุณ... คุณจะเสียใจที่ทำแบบนี้” มีนาราเค้นเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะหมุนตัวเดินกระทืบเท้าออกจากห้องไปอย่างเสียอาการ เมื่อบานประตูไม้บานใหญ่ปิดลง คิมหันต์ที่ตอนแรกทำท่าทีแข็งกร้าวกลับถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้ดีใจที่ชนะ แต่เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างสูงที่ยังคงกักตัวเขาไว้ในวงแขน “เก่งนักนะ” ภูวดลกระซิบข้างหู น้ำเสียงเปลี่ยนจากดุดันเป็นโทนต่ำพร่าที่ทำให้หัวใจของคิมหันต์กระตุกวูบ “ปากเก่งไม่หยุดแบบนี้ ระวังจะโดนลงโทษจนไม่มีแรงไปเถียงใครที่ไหนอีก” คิมหันต์เงยหน้าสบตาคนตัวสูงกว่า “นั่นเรียกหึงหรือเรียกหวงครับท่านประธาน? หรือแค่รำคาญ?” ภูวดลไม่ตอบ แต่เขากลับเชยคางคิมหันต์ขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นไล้ไปตามแนวขากรรไกรของนายเอกอย่างแผ่วเบา ทว่าแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ยังคงมีประกายท้าทายนั้น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ถามคำถามโง่ๆ แบบนี้...” ภูวดลเว้นจังหวะ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝีปากคิมหันต์ “ไม่กลัวว่าคำตอบของผมจะทำให้คุณไม่สามารถเดินออกจากห้องนี้ไปได้ถึงเช้าเหรอครับ?” ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างกะทันหัน ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกโดยที่ไม่ได้รอคำอนุญาต “คุณคิมครับ! แย่แล้วครับ เรื่องหนี้สินที่บ้านคุณ... มีคนแอบเอาเอกสารสัญญาไปปล่อยให้สื่อ!” ธามพุ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก สายตาของเขาปะทะเข้ากับภาพที่ภูวดลกำลังกักตัวคิมหันต์ไว้ชิดโต๊ะทำงานอย่างหมิ่นเหม่ คิมหันต์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความซีดขาวในทันที ส่วนภูวดลหันขวับกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและระเบิดอารมณ์ไปกับตัวละครในตอนนี้ด้วยกันนะครับ แบล็กสมิธในตำนานครับ