ความสุขที่เปราะบาง

"ถ้าคุณยังมองด้วยสายตาแบบนั้นอีกทีเดียว... ผมจะถือว่าคุณกำลังหาเรื่องใส่ตัวนะครับ, คุณประธาน" น้ำเสียงของคิมหันต์ไม่ได้มีความน่ากลัวเลยสักนิดในความรู้สึกของภูวดล ตรงกันข้าม... ริมฝีปากที่ขยับเถียงอย่างไม่ยอมแพ้นั้นกลับทำให้หัวใจของชายหนุ่มผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้านเต้นรำอย่างไร้จังหวะ ถ้วยเซรามิกบรรจุกาแฟร้อนกรุ่นถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้สักทองอย่างเบามือ กลิ่นหอมกรุ่นของอาราบิก้าชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตากลับไม่ใช่รสชาติของเครื่องดื่ม หากเป็นเจ้าของรอยยิ้มบางเบาที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของคนตรงข้ามต่างหาก ภูวดลหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักล่าในตัวเตือนว่าเขากำลังพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับความดื้อรั้นที่ถูกห่อหุ้มด้วยความเปราะบางอย่างแนบเนียน "ผมไม่ได้หาเรื่อง... ผมแค่กำลังสำรวจสมบัติของตัวเอง" ภูวดลตอบเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบดั่งเหล็กกล้าเจือแววเจ้าเล่ห์อย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นจากประธานหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้ มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ แรงดึงเพียงนิดเดียวทำให้คิมหันต์เสียหลัก เซถลาลงไปนั่งตักแกร่งโดยอัตโนมัติ "นี่คุณ! บอกแล้วไงว่าให้อยู่ดีๆ" คิมหันต์ส่งเสียงดุพร้อมกับฝ่ามือที่ประทับลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อยันระยะห่าง แต่มีหรือที่คนตัวเล็กกว่าจะสู้แรงมหาศาลของอีกฝ่ายได้ ปลายนิ้วเรียวเผลอขยุ้มเนื้อผ้าสูทราคาแพงของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนบนเก้าอี้จะได้ยินเสียงมัน ความใกล้ชิดที่ไร้ซึ่งช่องว่างทำให้กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมแบรนด์ดังโชยเข้าจมูก คิมหันต์ชะงักไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วสบเข้ากับดวงตาคู่นคมที่ทอดมองมาอย่างลึกซึ้ง แววตาคู่นั้นไม่มีความเย่อหยิ่งหรือความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความปรารถนาอันร้อนแรงที่ซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม และ... ความชัดเจนบางอย่างที่ทำเอาลมหายใจของเขาติดขัด "ปล่อยเลยนะ ธามอาจจะเข้ามาเห็นเข้า..." คิมหันต์พยายามหาข้ออ้างเพื่อกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามืออุ่นจัดที่โอบกระชับอยู่บริเวณบั้นเอว "ปล่อยให้เห็นสิครับ เพื่อนสนิทคุณจะได้รู้เสียทีว่าคนๆ นี้มีเจ้าของแล้ว และเจ้าของเขาก็หวงมากเสียด้วย" ประธานหนุ่มสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนน่าหมั่นไส้ คิมหันต์เม้มปากแน่น หัวใจที่เคยด้านชาและระแวดระวังต่อโลกใบนี้มาตลอดเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำในอดีตที่เคยถูกหักหลังและโดนทิ้งไว้กลางทางวิ่งเข้ามาในหัว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับความจริงใจที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของภูวดล กำแพงเหล็กที่เขาใช้ปกป้องตัวเองมาเนิ่นนานก็ค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย ไม่ใช่เพราะความร่ำรวย ไม่ใช่เพราะอำนาจที่อีกฝ่ายถือครอง... แต่เป็นความอบอุ่นยามที่ถูกโอบกอด เป็นสายตาที่มองมาเหมือนเขาคือคนสำคัญที่สุดในโลกใบนี้ต่างหาก ที่ทำให้คิมหันต์ตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ *เขาตกหลุมรักผู้ชายปากร้ายคนนี้เข้าให้อย่างจังเสียแล้ว...* "คุณนี่มัน..." คิมหันต์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมแพ้ให้กับความดื้อดึงของตัวเอง มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งอย่างจำยอม ดวงตากลมโตฉายแวายอมรับความรู้สึกตัวเองอย่างเปิดเผยเป็นครั้งแรก "ปากร้ายแบบนี้... ใครเขาจะอยากอยู่ใกล้ถ้าไม่ใช่เพราะผมใจอ่อนให้คุณกันล่ะครับ" ภูวดลชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มพึงใจระบายขึ้นบนมุมปากหยักลึก เขาไม่คิดว่าคนปากเก่งอย่างคิมหันต์จะยอมเอ่ยปากสารภาพความรู้สึกออกมาตรงๆ แบบนี้ "ถ้ารู้ตัวว่าใจอ่อน... ก็เตรียมตัวรับมือกับความคลั่งรักของผมให้ดีก็แล้วกันครับ คิมหันต์" ใบหน้าที่โน้มต่ำลงมาอย่างเชื่องช้าทำให้สติของคิมหันต์กระเจิดกระเจิง ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนพวงแก้มเรียกเลือดฝาดให้เห่อขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันสื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด เป็นช่วงเวลาเปราะบางแตงงดงามที่ทั้งคู่ต่างอยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทว่าก่อนที่ทั้งคู่จะได้ผละออกจากกัน ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของผู้มาใหม่โดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต "คุณภูคะ... มีนว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันให้เคลียร์เรื่องงานแต่งงานที่ผู้ใหญ่คุยกันไว้... ว이!" เสียงหวานใสของมีนาราชะงักกึกทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือคู่หมั้นหนุ่มของเธอกำลังโอบกอดร่างโปร่งของเลขาฯ หน้าห้องไว้อย่างแนบชิด ราวกับคู่รักที่กำลังดื่มด่ำในห้วงเสน่หา คิมหันต์สะดุ้งสุดตัว รีบออกแรงผลักไหล่กว้างของภูวดลให้ออกจากตัวทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความกระอักกระอ่วนขณะรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ส่วนภูวดลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ นัยน์ตาคมกริบฉายแววเย็นชาขึ้นมาฉับพลันเมื่อตวัดมองผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญ บรรยากาศหวานชื่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่กลับมาปกคลุมทั่วห้องทำงานอีกครั้ง และในจังหวะนั้นเอง สายตาของมีนาราที่มองมายังคิมหันต์ก็ไม่ได้มีความแปลกใจเจืออยู่เลย... มีเพียงรอยยิ้มเย็นเยียบที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ "อุ๊ย... ดูเหมือนมีนจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทของคุณกับ *เด็กในคาบเกี่ยว* ของคุณเข้าสินะคะ, คุณภู?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครทุกตัวนะครับ หวังว่าตอนนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดเดอร์เต้นแรงไปพร้อมกับพวกเขานะครับ!