ความลับของครอบครัวภูวดล

"คำพูดน่ะ ถ้าพ่นออกมาจากปากคุณมีนแล้วไม่กลั่นกรองให้ดี ระวังมันจะกลายเป็นบูมเมอแรงที่ย้อนกลับมาเชือดคอตัวเองนะครับ" คิมหันต์ยืนกอดอก พิงกรอบประตูห้องทำงานหรูของภูวดล สายตาคมกริบจ้องมองผู้หญิงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่กลางห้อง บรรยากาศภายในห้องคุกรุ่นไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น ภูวดลไม่ได้เอ่ยปากไล่ แต่เขากลับถอดสูทตัวนอกพาดไว้ที่พนักเก้าอี้พลางเลิกคิ้วมองสถานการณ์ด้วยสายตานิ่งสนิทแบบที่อ่านอารมณ์ไม่ออก "คิม... ออกไปก่อน" เสียงทุ้มต่ำของภูวดลดังสั่ง แต่ไม่ใช่การไล่แบบรังเกียจ มันคือการสั่งเพื่อไม่ให้คนตัวเล็กต้องแปดเปื้อนกับความสกปรกที่กำลังจะถูกเปิดเผย "ไม่ครับ ผมอยู่นี่ดีกว่า เผื่อว่าคุณประธานจะโดนน้ำลายจาก 'คนนอก' กระเด็นใส่ ผมจะได้ช่วยเช็ดให้" คิมหันต์สวนกลับทันควัน พร้อมกับเดินตรงไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม ราวกับเจ้าของพื้นที่เสียเอง มีนาราแค่นหัวเราะ รอยยิ้มอาบยาพิษที่เคยสง่างามดูบิดเบี้ยวไปถนัดตา "เด็กในคาบเกี่ยว? คิมหันต์... เธออาจจะคิดว่าตัวเองคือคนสำคัญ แต่สิ่งที่เธอกำลังเล่นอยู่มันคือเปลวไฟที่เผาผลาญตระกูลภูวดลมาทั้งชีวิตนะ เธอรู้ไหมว่าทำไมผู้ชายที่เพอร์เฟกต์คนนี้ ถึงได้เย็นชาจนเหมือนคนไม่มีหัวใจ?" ภูวดลชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาคมดุไหววูบเหมือนผิวน้ำที่ถูกโยนหินลงไป เขาก้าวเท้าเข้าไปหามีนาราเพียงหนึ่งก้าว แต่แรงกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านออกมาจนคนในห้องรู้สึกหายใจติดขัด "ถ้าปากดีเรื่องคนอื่นนัก ก็ช่วยแหกตาดูตัวเองบ้างว่าที่ยืนอยู่ตรงนี้ เพื่อหวังสมบัติหรือหวังจะกู้หน้าให้ตระกูลที่กำลังจะล้มละลายกันแน่" ภูวดลกดเสียงต่ำ "ถอยไปมีน ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับความสัมพันธ์ทางธุรกิจที่พ่อผมเป็นคนสร้างขึ้น" "ความสัมพันธ์ที่พ่อคุณสร้าง หรือความสัมพันธ์ที่พ่อคุณใช้ทำลายชีวิตใครบางคนกันแน่คะ?" มีนาราไม่ยอมลดละ เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมาวางบนโต๊ะไม้ราคาแพง "ถามเขาสิคะคุณคิม... ถามเขาว่า 'วิภาดา' คือใคร แล้วทำไมเธอถึงต้องตายในคืนที่เขาขึ้นรับตำแหน่งประธานบริษัทคนใหม่เมื่อสิบปีก่อน" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด คิมหันต์รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เขามองหน้าภูวดลที่ตอนนี้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นเริ่มมีรอยร้าว ความโกรธเคืองที่เคยแสดงออกมักถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา แต่ในวินาทีนี้ ภูวดลดูเหมือนคนที่กำลังถูกกระชากหน้ากากออก "ออกไป" เสียงของภูวดลไม่ใช่คำสั่ง แต่มันคือคำขู่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตราย "ทำไมล่ะคะ? กลัวน้องชายที่น่ารักของตัวเองจะรับไม่ได้เหรอ?" มีนาราแสยะยิ้มก่อนจะหันมามองคิมหันต์ด้วยสายตาเย้ยหยัน "ความเย็นชาที่คุณเห็น มันไม่ใช่บุคลิกหรอกค่ะคิมหันต์... แต่มันคือคำสาปของคนที่ฆ่าความสุขของตัวเองทิ้งในวันนั้นเพื่อรักษาเกียรติของตระกูลจอมปลอมนี้ไว้" เมื่อมีนาราเดินออกไปพร้อมเสียงส้นสูงที่ดังก้องจนลับตา ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง คิมหันต์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินไปหาภูวดลที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แผ่นหลังกว้างของคนที่เขาเคยคิดว่าแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า บัดนี้กลับดูหนักอึ้งอย่างประหลาด "วิภาดา... คือใครครับ" คิมหันต์ถามเสียงแผ่ว แต่หนักแน่นในความรู้สึก ภูวดลหันกลับมา แววตาของเขาที่เคยมีแต่ความเย่อหยิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมานานปี เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือคิมหันต์ดึงเข้าไปหาตัวอย่างแรงจนคนตัวเล็กกระแทกเข้ากับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขามันทำให้คิมหันต์ใจสั่น "อย่าอยากรู้เลยคิม..." ภูวดลพึมพำชิดใบหู "มันไม่ใช่เรื่องที่น่าฟัง และมันไม่ใช่โลกที่คุณควรจะก้าวเข้ามา" "แต่ผมก้าวเข้ามาแล้ว และผมก็เป็นคนของคุณ" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย "ถ้าคุณจะแบกมันไว้คนเดียวจนแตกสลาย ผมก็จะยืนรออยู่ตรงนี้จนกว่าคุณจะพังลงมา หรือไม่ก็... คุณต้องยอมแบ่งมันให้ผมช่วยแบก" ภูวดลนิ่งค้างไป อ้อมกอดที่กักขังคิมหันต์ไว้เริ่มกระชับแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าอีกคนจะหายไปจริงๆ เขาซบหน้าลงกับลาดไหล่ของคิมหันต์ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่แถวลำคอ ก่อนที่เขาจะกระซิบคำสารภาพที่ไม่มีใครเคยได้ยิน "เธอคือคนที่ผมรักที่สุดในวันนั้น... และคือคนที่ผมต้องเลือกระหว่างอำนาจกับชีวิต" ภูวดลเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ "และในคืนที่ผมเลือกอำนาจ... ผมก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นจากห้องพักของเธอ" คิมหันต์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แผ่ออกมาจากตัวภูวดล ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของ 'บุคคล' ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่ในเวลานี้ "คุณภูวดลครับ... ผลตรวจ DNA ของคนในตระกูลที่คุณสั่งให้ผมไปจัดการ... ออกมาแล้วครับ" คิมหันต์ชะงักไปเมื่อเห็นคนที่ก้าวเข้ามาในห้อง คือมือขวาที่ไว้ใจที่สุดของภูวดลที่ยืนก้มหน้าถือซองเอกสารสำคัญไว้ในมือ และจังหวะที่ภูวดลหันไปมองเอกสารนั้น คิมหันต์ก็เห็นชื่อในหัวกระดาษที่ทำให้เขาต้องหยุดหายใจ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคิมหันต์และภูวดลมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ! - แบล็กสมิธในตำนาน -