วันแรกก็เกือบซัดหน้าเจ้านาย

กลิ่นกาแฟคั่วเข้มราคาแพงระยับจากเครื่องชงอัจฉริยะราคาหลักแสนลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า แต่มันไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดตรงหน้าผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย "ผมจ้างคุณมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัว ไม่ใช่เด็กฝึกงานยกกระดาษทิชชُّูนะครับคุณคิมหันต์... หรือสมองระดับปริญญาตรีเกียรตินิยม จะประมวลผลคำสั่งง่ายๆ แค่นี้ไม่ได้?" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน ภูวดลในชุดสูทเข้ารูปสีกรมท่าเข้ม นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางเย่อหยิ่งราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองเหยื่อตัวจ้อย แว่นสายตาไร้กรอบที่เขาใส่เพิ่มลุคความดุและเย็นชาจนน่าหมั่นไส้เป็นทวีคูณ คิมหันต์ยืนกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนกระดาษแทบยับยู่ยี่ ดวงตาคู่สวยฉายแววกรุ่นโกรธอย่างไม่คิดจะปิดบัง เขาเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาทำงานวันแรกได้ยังไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่ประธานหนุ่มจอมเผด็จการคนนี้กลับโยนงานเอกสารบัญชีข้ามปี กาแฟที่ต้องชงแบบจับเวลาเป๊ะๆ แถมด้วยคำสั่งบ้าบออย่างการให้ไปขัดรองเท้าหนังราคาหลักหมื่นของเจ้าตัวอีกด้วย ให้ตายเถอะ! นี่มันกลั่นแกล้งกันชัดๆ "ถ้าสมองของท่านประธานจะประมวลผลสักนิด ก็น่าจะจำได้นะครับว่าในขอบเขตงานที่ผมเซ็นสัญญา มันไม่มีหน้าที่ 'ขัดรองเท้า' รวมอยู่ด้วย" คิมหันต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มสุภาพปลอมๆ ภูวดลชะงัก ปากหนาที่มักเหยียดยิ้มหยันหยุดกุกกัก เขาดันแว่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจที่ถูกเด็กจบใหม่ต่อปากต่อคำอย่างไม่เกรงกลัว "คุณกล้าดียังไงมาเถียงผม?" "ผมไม่ได้เถียงครับ ผมแค่กำลังทบทวนความจำให้ท่านประธานผู้ทรงเกียรติ เพราะดูท่าทางงานในความรับผิดชอบคงจะล้นมือจนจำหน้าที่ตัวเองไม่ได้ว่าอันไหนคืองานเลขาฯ อันไหนคืองานเบ๊ส่วนตัว" คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ยอมหลบสายตาคมปลาบที่พุ่งตรงมาที่ตนเอง บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นแปล๊บปรัชญา ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะก่อนที่มุมปากของภูวดลจะกระตุกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว "ปากเก่งสมคำร่ำลือดีนี่... แต่อย่าลืมนะครับว่าหนี้สินก้อนโตของครอบครัวคุณตอนนี้ ใครกันที่เป็นคนยื่นมือเข้าไปช่วยค้ำประกันไว้ ถ้าไม่อยากให้ผมเปลี่ยนสถานะจาก 'เจ้าหนี้มีเมตตา' เป็น 'เจ้าหนี้เลือดเย็น' ล่ะก็ บนโต๊ะทำงานผมตอนนี้ มีเอกสารอีกสามร้อยหน้าที่ยังไม่ได้คัดแยก... จัดการซะให้เรียบร้อยก่อนเที่ยง" คำพูดนั้นทำเอาคิมหันต์เลือดขึ้นหน้า มือที่ถือแฟ้มสั่นระริกด้วยความโกรธ ไอ้บ้านี่! เอาเรื่องหนี้มาขู่กันชัดๆ หน้าตาดีซะเปล่า แต่จิตใจทำด้วยอะไรถึงได้ใช้วิธีสกปรกแบบนี้ข่มขู่คนอื่น "ท่านประธานนี่ใจแคบกว่าที่ผมคิดไว้นะครับ นึกว่าจะแน่กว่านี้ซะอีก" คิมหันต์กัดฟันพูดลอดไรฟัน รอยยิ้มบนใบหน้าหวานฉาบไปด้วยความประชดประชัน "แต่ก็ตามใจท่าน... อยากใช้ผมนักใช่ไหมครับ งั้นวันนี้เตรียมตัวปวดหัวกับผมได้เลย" พูดจบ คิมหันต์ก็กระแทកแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นจนเอกสารกระเด็นกระดอน ภูวดลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกใจที่อีกฝ่ายกล้าทำกิริยาไรมารยาทใส่เขาแบบนี้ ทว่าก่อนที่ประธานหนุ่มจะได้อ้าปากเอ่ยคำรามด่าทอ ร่างโปร่งบางของเลขาฯ ตัวแสบก็หันหลังเดินสะบัดก้นออกจากห้องทำงานไปอย่างไร้เยื่อใย ปัง! เสียงประตูปิดลงเบาๆ แต่ก้องกังวานในความรู้สึกของภูวดล นิ้วแกร่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะรัวด้วยความหงุดหงิดระคนขบขัน รอยยิ้มเจ้าเลئاتปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "กล้ามากนะคิมหันต์... วันแรกก็เกือบจะซัดหน้าเจ้านายเข้าให้แล้วสินะ" ภูวดลพึมพำกับตัวเอง สายตาทอดมองไปที่บานประตูกระจกฝ้าที่สะท้อนเงาร่างบางนั้นลับตาไป ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในอก หัวใจที่ด้านชามานานเพราะเรื่องธุรกิจและการหักหลัง กลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเพียงเพราะโดนเด็กนั่นย้อนเกล็ด เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงบ่าย คิมหันต์ต้องวิ่งวุ่นทำเอกสารสารพัดตามคำสั่งที่ภูวดลจงใจกลั่นแกล้งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทว่าความเหนื่อยล้ายังไม่เท่ากับความหงุดหงิดที่ต้องทนเห็นหน้าคนเอาแต่ใจ ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงสมส่วนของธาม เพื่อนสนิทรุ่นพี่ที่ทำงานแผนกการตลาดจะเปิดเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มสดใสและแก้วชานมไข่มุกในมือ "ไอ้คิม เหนื่อยตายห่าหรือยังวะเพื่อน หน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้วเนี่ย" ธามเดินเข้ามาหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟารับแขกอย่างคุ้นเคย พร้อมกับยื่นแก้วชานมให้ "อะ กูซื้อมาปลอบใจ มึงไหวไหมเนี่ย ได้ข่าวว่าท่านประธานสุดโหดใช้งานมึงตั้งแต่วันแรกเลยนี่หว่า" คิมหันต์ถอนหายใจยาวเหยียด ทิ้งตัวลงนั่งพับเพียบกับเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง "อย่าให้กูพูดถึงมันเลยไอ้ธาม ถ้ากูมีปืนนะ กูเป่าหัวมันไปรอบหนึ่งแล้ว ไอ้คนอะไรทั้งปากร้าย เย่อหยิ่ง แถมยังชอบใช้อำนาจบาทใหญ่... ฮึ่ย!" "ฮ่าๆๆๆ เบาเสียงหน่อยเพื่อน เดี๋ยวท่านประธานสุดหล่อของมึงก็ได้ยินหรอก" ธามหัวسเราะร่วนอย่างชอบใจ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบกระซาบ "แต่พูดก็พูดเถอะวะ ถึงมันจะปากร้าย แต่ลุคมันได้อยู่นะ หน้าตาอย่างกับพระเอกซีรีส์เกาหลี ถ้าไม่ติดว่านิสัยเหมือนหมาบ้า กูว่ามึงอาจจะเคลิ้มก็ได้นะ" "เคลิ้มพ่อมึงส-..." คิมหันต์ยังไม่ทันได้ด่าเพื่อนสนิท ประตูกันเสียงระหว่างห้องทำงานส่วนตัวของประธานกับห้องเลขาฯ ก็เปิดผางออกอย่างไร้สัญญาณเตือน ภูวดลยืนกอดอกพิงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพชายหนุ่มสองคน1ที่กำลังนั่งหัวร่อต่อกระซิบกันอย่างสนิทสนม รังสีความเย็นเยือกและอำนาจมืดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ ธามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเจอสายตาดุร้ายราวกับเสือจ้องจะขย้ำเหยื่อของท่านประธาน "ดูเหมือนงานที่คุณรับผิดชอบมันจะว่างมากสินะ ถึงมีเวลามานั่งวิเคราะห์นิสัยเจ้านายกับเพื่อนร่วมงานในเวลางานแบบนี้... คุณคิมหันต์" ภูวดลเอ่ยเสียงต่ำ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าคมคาย ก้าวเท้าช้าๆ เดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนค้ำหัวโต๊ะทำงานของคิมหันต์ คิมหันต์สะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่โน้มตัวลงมาใกล้เสียจนจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ "ถ้าท่านประธานหูไม่หนวก ก็คงได้ยินชัดเจนแล้วนะครับว่าผมกำลังพูดอะไรอยู่... มีอะไรจะบัญชาเพิ่มอีกไหมครับ หรือจะให้ผมหาหมอจิตเวชมาให้คุณตรวจเช็คอารมณ์ด้วยเลยดี?" คิมหันต์ยิ้มหวานหยด ทว่าแววตาท้าทายสุดฤทธิ์ ภูวดลหรี่ตาลง ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนคิมหันต์ต้องเอนหลังหนีอัตโนมัติ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้มจนขนลุกซู่ ทว่าก่อนที่คิมหันต์จะได้เอ่ยปากด่าอะไรออกไปมากกว่านั้น มือแกร่งของภูวดลก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ดึงรั้งให้ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ธามที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก "อยากรู้ไหมล่ะว่าผมปกติหรือเปล่า..." ภูวดลกระซิบเสียงพร่าชิดริมหูกvของคิมหันต์ น้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว "คืนนี้อยู่เคลียร์งานโอทีต่อสองต่อกับผมที่นี่... แล้วผมจะทำให้คุณรู้เองว่า 'ความบ้า' ของผมมันหน้าตาเป็นยังไง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนสมิธคนนี้เสมอมาครับ!