ชัยชนะของเด็กดื้อ

เอกสารแฟ้มหนังสีดำถูกกระแทกลงบนพื้นโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยเสียงดังสนั่น แรงสะเทือนนั้นมากพอจะทำให้บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของอาณาจักรธุรกิจ "คีระกุล" เยียบเย็นลงจนแทบหยุดหายใจ ทุกสายตาของคณะกรรมการบริหารนับสิบชีวิตต่างจับจ้องไปยังชายหนุ่มผู้กุมอำนาจสูงสุดที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ภูวดลปลดเนกไทสีเข้มออกเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดระคนเดือดดาล ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์กวาดมองเอกสารหลักฐานชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากกองบัญชาการตำรวจไซเบอร์เมื่อสิบนาาทีก่อน ข้อความแช็ต ปลายทางไอพีอัดแน่น และคลิปเสียงสนทนามันฟ้องชัดเจนว่า คนที่แอบอ้างสิทธิ์ ปลอมลายเซ็น และส่งต่อข้อมูลลับระดับโปรเจกต์ร้อยล้านให้คู่แข่ง ไม่ใช่ "คิมหันต์" คนที่เขาเพิ่งจะใช้วาจาเชือดเฉือนและมองด้วยสายตารังเกียจไปเมื่อวานนี้ แต่มันคือ "มีนารา" คนที่บอร์ดบริหารชุดนี้พยายามยัดเยียดให้เขาแต่งงานด้วยมาตลอดต่างหาก! "พวกท่านคงได้เห็นหลักฐานกันจนตาแจ้งแล้วกระมั้งครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัดที่น่าอึดอัด ภูวดลประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกวาดมองหน้ากรรมการทีละคนด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ซ่าน "ท่านประธานครับ เรื่องนี้... อาจจะเป็นความเข้าใจผิด..." กรรมการอาวุโสคนหนึ่งพยายามแก้ตัวเสียงสั่น "เข้าใจผิด?" ภูวดลแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากแต่มันไม่ได้ไปถึงดวงตาที่ลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ "เอกสารฉบับนี้ระบุชัดเจนว่าบัญชีที่รับเงินโอนใต้โต๊ะเชื่อมโยงกับบริษัทในเครือตระกูลมีนาราโดยตรง และคนที่เซ็นอนุมัติเบิกจ่ายงบประมาณก้อนนั้น... ก็คือคุณหญิงแม่ของคู่หมั้นผมเองไม่ใช่หรือครับ" ห้องประชุมเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าปริปากเถียงสักคน "ผมขอประกาศให้ชัดเจน ณ ตรงนี้ คิมหันต์บริสุทธิ์ทุกประการ และโปรเจกต์นี้... เขาคือคนที่กอบกู้มันไว้ด้วยมันสมองของตัวเอง ไม่ใช่โจรขโมยข้อมูลอย่างที่พวกท่านพยายามตราหน้า!" ประโยคนั้นทรงพลังและเด็ดขาดดั่งเหล็กกล้าที่ตีขึ้นรูปจากเตาหลอม ไม่มีช่องว่างให้โต้แย้ง บอร์ดบริหารต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาด้วยความจำนนต่อหลักฐาน ขณะที่ภูวดลผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูทเข้ารูปขับเน้นรูปร่างสง่างาม เขาไม่รอให้ใครพูดอะไรต่อ ก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องประชุมทันที เป้าหมายเดียวในหัวตอนนี้คือการไปหาใครบางคน... คนที่เขาทำร้ายจิตใจไปอย่างสาหัสด้วยความระแวงโง่ๆ ของตัวเอง ตัดภาพมาที่ห้องทำงานแผนกพัฒนาผลิตภัณฑ์ คิมหันต์กำลังเก็บแฟ้มงานส่วนตัวลงกล่องกระดาษด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้ว่าเสียงซุบซิบนินทาจากพนักงานคนอื่นจะเงียบลงไปแล้วตั้งแต่มีประกาศด่วนจากห้องประธานเมื่อครู่ แต่รอยแผลในใจที่ถูกคนใกล้ตัวหักหลังและถูกคนที่รัก... เอ่อ คนที่เกลียดขี้หน้าเข้าใจผิด มันไม่ได้จางหายไปง่ายๆ "คิม!" เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังปังจนคนสะดุ้ง คิมหันต์เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มที่ยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายไรผมสะท้อนกับไฟในห้อง แววตาของภูวดลเวลานี้ไม่ได้มีความหยิ่งยโสหรือเย่อหยิ่งเหลืออยู่เลย มีเพียงความรู้สึกผิดระคนร้อนรนที่ปิดไม่มิด "ท่านประธานมีธุระอะไรกับพนักงานต๊อกต้อยอย่างผมอีกครับ ถ้าเรื่องงาน ผมเคลียร์ทุกอย่างจบหมดแล้ว และนี่คือใบลาออกของผม มีผลทันทีครับ" คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้แววประชดประชัน แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของคนฟังยิ่งกว่าคำด่าทอ ภูวดลก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัว ใช้มือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้ไม่ให้อีกฝ่ายขยับหนี แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อาจควบคุม "ปล่อยครับ... ท่านประธานไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวผม" คิมหันต์สะบัดข้อมือเบาๆ แต่คนตัวโตกว่ากลับรวบเอวบางเข้าหาตัวด้วยความรวดเร็ว จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นอกของอีกฝ่าย "ฉันขอโทษ..." เสียงที่มักจะแข็งกร้าวและเย่อหยิ่งในทุกสถานการณ์ กลับเบาราวกับเสียงกระซิบ ภูวดลซุกใบหน้าลงกับไหล่ลาด สูดกลิ่นกายหอมสะอาดที่คุ้นเคยเพื่อดึงสติ "ฉันรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว... มีนาราเป็นคนทำ ทุกอย่างถูกเปิดเผยหมดแล้ว คิม... นายบริสุทธิ์" คิมหันต์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจที่ด้านชาไปแล้วกลับกระตุกวูบ ความจริงปรากฏเร็วกว่าที่คิด แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสะใจเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความว่างเปล่า "แล้วไงล่ะครับ?" คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตา ดวตาคู่สวยไหวระริกด้วยหยาดน้ำใสที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมา "ต่อให้ผมพ้นมลทินแล้วยังไง? คำพูดที่ท่านประธานด่าผมเมื่อวาน... สายตาที่มองผมเหมือนผมเป็นขยะสังคมวันนั้น... มันลบออกไปได้ด้วยเหรอครับคุณภูวดล" คำพูดนั้นทำเอาภูวดลสะอึก ประโยคต่อว่าที่เคยเตรียมมาจุกอยู่ที่ลำคอ ดวงตาคมเข้มฉายแววเจ็บปวดอย่างชัดเจน เขาเป็นคนถือตัว เป็นคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวขอโทษใครหน้าไหนบนโลกนี้ แต่กับคนตรงหน้า... ศักดิ์ศรีบ้าบออะไรนั่นมันไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว "ฉันมันโง่เอง..." ภูวดลกัดกรามแน่น มือหนาเปลี่ยนมาประคองใบหน้าเนียนไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างไม่เคยทำกับใคร นิ้วโป้งเกลี่ยไล่พวงแก้มใสแผ่วเบา "ฉันหึง... ฉันเห็นนายอยู่กับไอ้ธามแล้วมันประสาทกิน ฉันกลัวว่านายจะไปจากฉัน ฉันเลยขาดสติ... ยกโทษให้ฉันนะคิม" "หึงเหรอครับ?" คิมหันต์แค่นยิ้มหยัน ทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก "คนอย่างท่านประธานเนี่ยนะจะหึงผม? อย่ามาใช้คำนี้เล่นๆ เลยครับ มันไม่ตลก" "ฉันไม่ได้เล่น!" ภูวดลกดเสียงต่ำอย่างเหลืออด ดวงตาสบประสานลึกซึ้ง แววตาคลั่งรักพรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม "ฉันพูดจริง... ฉันคลั่งจะตายอยู่แล้วตอนที่เห็นนายตกเป็นผู้ต้องสงสัย ฉันยอมเผาทุกอย่างเพื่อปกป้องนาย นายอยากได้อะไร ฉันหาให้ได้หมด ขอแค่... อย่าไปจากฉัน" บรรยากาศในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่ใกล้กัน เคมีระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงจนแทบหลอมละลายความโกรธเคืองทั้งหมดลง คิมหันต์เม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศความตั้งใจอีกครั้ง ความซับซ้อนของอารมณ์ตีรวนจนแยกไม่ออกว่าควรจะผลักไสหรือโผเข้าหา แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะได้เอื้อIนคำปฏิเสธใดๆ ออกมาอีก ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ร่างระหงของมีนาราในชุดสูทแบรนด์เนมยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตูปราดเดียว ใบหน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว เธอกวาดสายตามองภาพคนทั้งสองที่ยืนกอดกันแนบชิด ก่อนจะกรีดเสียงแหลมออกมา "นี่พวกคุณ...! ทำบ้าอะไรกัน!" มีนาราพุ่งเข้ามาด้วยความขาดสติ ชี้หน้าคิมหันต์ด้วยความแค้นเคือง "แกไอ้เด็กบ้านนอก แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน! แกทำให้ฉันพัง!" ภูวดลผละออกจากคิมหันต์อย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งทันทีที่หันไปมองคู่หมั้นสาว เขาขยับตัวก้าวออกไปบังร่างบางของคิมหันต์ไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ปกป้องยิ่งกว่าสิ่งใด "คนที่ทำลายตัวเอง... คือคุณต่างหากมีนารา" ภูวดลเอ่ยเสียงเหี้ยมเกรียม ไร้เยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น "และเราสองคน... ถอนหมั้นกันแค่นี้" มีนาราน้ำตาคลอเบ้าด้วยความช็อก ปากสั่นระริก เธอกัดฟันกรอดก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างคนเสียสติ สายตาอาฆาตพุ่งตรงไปยังคิมหันต์ที่ยืนอยู่ด้านหลังภูวดล "แกคิดว่าจะชนะฉันจริงๆ เหรอคิมหันต์...?" มีนาราแค่นยิ้มเหี้ยม ควักโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วกดเปิดหน้าจอชูให้ดู พร้อมกับกดปุ่มเล่นไฟล์เสียงบางอย่าง "ถ้าไม่มีฉัน... ความลับเรื่องครอบครัวของแก ที่แกยอมทำทุกอย่างแม้แต่ขายตัวให้บริษัทนี้... ทุกคนจะต้องรู้!" เสียงในโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนที่กำลังเจรจาเรื่องหนี้สินก้อนโต... และชื่อที่ถูกเอ่ยออกมาในนั้น คือชื่อของ "แม่" คิมหันต์! ร่างของคิมหันต์ชาดิก สีหน้าถอดสีในพริบตา ความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดถูกกระชากออกมากลางอากาศต่อหน้าผู้ชายที่เขากำลังหวั่นไหวด้วย! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนความฟินจิกหมอนนี้ด้วยนะครับ "แบล็กสมิธในตำนาน"