รางวัลคนเก่ง

“ถ้าคุณยังทำหน้าบึ้งใส่สเต็กราคาหลักหมื่นจานนี้อีก ผมจะสั่งให้พนักงานเอาไปทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นอาหารหมาแทน คุณคิมหันต์” ภูวดลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความกวนประสาทอย่างร้ายกาจ เขานั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามในร้านอาหารหรูใจกลางเมืองที่ปิดโซนส่วนตัวไว้เพื่อเราสองคนเพียงเท่านั้น แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์สะท้อนนัยน์ตาคมกริบของประธานหนุ่ม ผู้ซึ่งวันนี้ดูจะอารมณ์ดีผิดปกติจนน่าขนลุก คิมหันต์วางมีดหั่นเนื้อลงกับจานเสียงดังเคร้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามด้วยสายตาเรียบเฉย “เสียดายของครับคุณภูวดล ถึงผมจะโกรธจนกินไม่ลง แต่ผมก็ไม่ทำตัวเป็นคนรวยใจป้ำที่ชอบเอาเงินไปละลายแม่น้ำเล่นแบบคุณหรอก” “ปากดี” ภูวดลแค่นหัวเราะในลำคอ “ที่ผมพามาฉลองนี่ไม่ใช่เพราะใจป้ำ แต่เป็นเพราะงานโปรเจกต์ที่คุณทำมันออกมาดีเกินคาด... ในฐานะเจ้านาย ผมก็แค่ให้รางวัลคนเก่ง มันผิดตรงไหน?” “รางวัลเหรอครับ?” คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มหยัน “รางวัลหรือค่าปิดปากที่เอาไว้กันผมไม่ให้พูดเรื่องที่คุณแอบไปนัดทานข้าวกับคุณมีนาราเมื่อวานกันแน่?” บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่เคยผ่อนคลายพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที ภูวดลชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่คนตัวเล็กกว่า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความดุดันเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังถูกลบเหลี่ยม “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” น้ำเสียงของภูวดลต่ำลงจนน่าเกรงขาม “ความลับไม่มีในโลกครับคุณประธาน โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคู่หมั้นที่ทางบ้านจัดสรรมาให้” คิมหันต์ตอบกลับไม่ลดละ เขารู้ดีว่าเขากำลังเล่นกับไฟ แต่ความรู้สึกอึดอัดที่สั่งสมมาตลอดสัปดาห์มันทำให้เขาเลือกที่จะไม่ยอมก้มหัวให้ความเอาแต่ใจของอีกฝ่ายอีกต่อไป ภูวดลวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงดังปัง! ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะก้าวพรวดเดียวมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของคิมหันต์ มือหนาคว้าคางมนของคนตรงข้ามให้หันมาสบตา บังคับให้คิมหันต์ต้องแหงนหน้ามองเขา “ฟังให้ดีนะคิมหันต์” ภูวดลโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มใส “มีนาราเป็นแค่ตัวหมากในเกมธุรกิจที่ผู้ใหญ่เขาวางไว้ แต่คนที่ผมอยากให้มานั่งอยู่ตรงหน้าและอยากให้รางวัลในตอนนี้... คือคุณ ไม่ใช่ใครอื่น” “พูดง่ายดีนะครับ” คิมหันต์พยายามสะบัดหน้าหนี แต่มือของภูวดลกลับยึดแน่นกว่าเดิม “ถ้าอย่างนั้นรางวัลที่ว่าคืออะไรครับ? การได้เป็นของเล่นชั่วคราวให้คุณแก้เบื่อในเวลาที่ไม่มีคู่หมั้นอยู่ข้างๆ หรือไง?” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนดาบสองคมที่แทงเข้ากลางใจภูวดล ประธานหนุ่มแววตาไหววูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด เขาโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูของคิมหันต์ “คุณคงไม่รู้ตัวสินะว่าตัวเองน่าโมโหขนาดไหนเวลาทำท่าไม่แคร์โลกแบบนี้... รางวัลสำหรับคนเก่งอย่างคุณน่ะเหรอ?” มือหนาเลื่อนจากคางลงมาคล้องที่ลำคอระหงเบาๆ ก่อนจะกระชับเข้าหาตัวจนร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง ภูวดลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มแสดงอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด “รางวัลก็คือ... การที่คุณจะต้องเป็นของผม ทั้งร่างกายและหัวใจ ตั้งแต่นี้จนกว่าผมจะเบื่อ ซึ่งผมมั่นใจว่าชีวิตนี้ผมคงไม่มีวันเบื่อคุณหรอก” คิมหันต์หัวใจเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องเบือนหนีไปทางอื่น “คุณมันบ้า... คุณภูวดล คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจแทนผม” “ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในฐานะคนที่ถือสัญญา... และในฐานะคนที่คุณกำลังทำให้ผมคลั่งตายอยู่ตอนนี้ไง” ภูวดลใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากล่างของคิมหันต์เบาๆ เป็นสัมผัสที่หวามไหวจนคิมหันต์ต้องกลั้นหายใจ “คุณจะทำอะไร...” ก่อนที่ภูวดลจะได้ตอบคำถาม เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเข้าโซนวีไอพี ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ดูสง่างามในชุดเดรสสีแดงเพลิง ซึ่งใครๆ ก็รู้ว่าเธอคือใคร “ขอโทษทีนะคะคุณภูพอดีฉันผ่านทางนี้มาเลยกะว่าจะแวะมาเซอร์ไพรส์เสียหน่อย... ดูเหมือนว่าฉันจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญอยู่หรือเปล่าคะ?” มีนารายืนกอดอก พลางไล่สายตามองมือของภูวดลที่ยังคงวางอยู่บนลำคอของคิมหันต์ด้วยสายตาที่เย็นชาและแฝงไปด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด ภูวดลค่อยๆ ผละมือออกอย่างช้าๆ ทว่าสายตาของเขากลับไม่ละไปจากใบหน้าของคิมหันต์ที่กำลังตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า คิมหันต์มองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามของมีนารา และความกระอักกระอ่วนใจที่พุ่งขึ้นมาเต็มอก เขาควรจะลุกออกไป แต่ภูวดลกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่นและดึงให้นั่งลงที่เดิมอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายกว่าทุกครั้ง “ไม่ขัดจังหวะหรอกคุณมีนารา” ภูวดลกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทพลางเหลือบมองคิมหันต์ “พอดีผมกำลังจะประกาศเรื่องสำคัญพอดี... หวังว่าคุณคงจะยินดีกับผมนะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ผลงานของแบล็กสมิธในตำนานนะครับ