คำสารภาพครึ่งๆ กลางๆ

"แผนการล้มละลาย... มันเริ่มต้นเร็วกว่าที่เราคิด" เสียงของคิมหันต์ทิ้งตัวลงกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวในเพนต์เฮوس์หรูระฟ้า แรงกดดันจากคำว่า 'ล้มละลาย' ไม่ใช่แค่ตัวเลขบนกระดาษบัญชี แต่มันคือเดิมพันของศักดิ์ศรีและลมหายใจสุดท้ายของตระกูลที่กำลังจะมอดไหม้ ภูวดลไม่ตอบทันที ประธานหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ ขยับตัวเข้าหาเด็กหนุ่มผู้ไม่อ้อมค้อม กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงเจือจางผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวลอยอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขาสองคน แววตาคมกริบดั่งใบมีดโกนของภูวดลไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความมืดมนลึกล้ำที่ยากจะคาดเดา "นายกลัวเหรอ คิมหันต์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดจนแผ่นหลังของนายเอกชนิดติดกับผนังกระจกใสที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง ความเย็นเยียบของกระจกตัดกับไออุ่นร้อนผ่าวจากร่างกายของคนตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง "ผมไม่ได้กลัวความล้มละลาย... แต่ผมเกลียดคนโกหก" คิมหันต์เชิดหน้าขึ้นสบตา ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ "โดยเฉพาะคนที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ทั้งที่ตัวเองยังเคลียร์เรื่องคู่หมั้นอย่างคุณมีนาราไม่เรียบร้อย" ชื่อของมีนาราทำเอาคิ้วเข้มของภูวดลกระตุกวูบ ความหึงหวงที่ถูกกดทับไว้ใต้ท่าทีหยิ่งยโសระเบิดออกอย่างไร้เหตุผล มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับกระจกเพื่อกักขังกรอบร่างของคนปากเก่งเอาไว้ ไอร้อนจากฝ่ามือแผ่ซ่านจนคิมหันต์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ "หึง?" ภูวดลเค้นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเย้าหยอกแต่จริงจังจนน่ากลัว "ปากบอกว่าเกลียดฉัน แต่ทำไมเวลาพูดถึงมีนารา หน้าถึงได้บึ้งตึงขนาดนั้น หืม?" "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยครับ ท่านประธาน" คิมหันต์สวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตไหวระริกแต่ยังคงความดื้อรั้น "ผมแค่ไม่อยากโดนหางเลขจากเกมธุรกิจสกปรกของคุณก็เท่านั้น..." คำพูดทุกคำถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ ภูวดลก็โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเกินระยะปลอดภัย บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยวและท่าทีเชือดเฉือนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดทำให้การควบคุมตัวเองของประธานหนุ่มลดฮวบลง ภูวดลจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันคือสายตาของนักล่าที่พร้อมจะขยี้เหยื่อให้แหลقคามือ... หรือไม่ก็โอบกอดไว้ด้วยความคลั่งรักจนหายใจไม่ออก "คิม..." เสียงเรียกชื่อแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากหยได้รูป ภูวดลหลุบตาลงมองเรียวปากสีพีชที่เผยอน้อยๆ อย่างเผลอไผล ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดบอกให้เขาถอยห่าง แต่หัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะบ้าคลั่งกลับสั่งให้ทำตรงกันข้าม คิมหันต์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย หัวใจในอกเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารู้สึกได้ถึงอันตราย... อันตรายที่หอมหวานและพร้อมจะแผดเผาให้เขามอดไหม้ "ท่านประธาน... เมาแล้วนะครับ" คิมหันต์พยายามดึงสติ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับสั่นพร่าลงอย่างควบคุมไม่ได้ "ใช่... ฉันเมา" ภูวดลกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนคิมหันต์ขนลุกซู่ "เมาจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว... ฉันอยากจะบอก..." ประธานหนุ่มชะงักค้าง ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของคิมหันต์ คำพูดนับร้อยที่อัดแน่นอยู่ในอก ความรู้สึกที่พยายามอดกลั้นมาตลอดนับตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้ากัน ความหึงหวง ความห่วงหา และความต้องการที่จะครอบครองทอดตัวอยู่ริมฝีปากที่กำลังอ้าออกจะเอื้อนเอ่ย *...ความรู้สึกที่แท้จริง...* คิมหันต์กลั้นหายใจ หัวใจแขวนอยู่บนเส้นด้าย สัญชาตญาณบอกให้เขาผลักไส แต่อีกใจกลับเฝ้ารอคอยคำตอบนั้นอย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากของภูวดลขยับ ขยับเข้าใกล้จนแทบจะแนบชิด ประธานหนุ่มอ้าปากเตรียมจะปริปากพูดความลับที่ซ่อนไว้ก้นบึ้งของหัวใจออกมาให้หมดสิ้น... ทว่า... ในวินาทีที่เส้นกั้นระหว่างความจริงและความรู้สึกกำลังจะพังทลายลง *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานกรีดร้องทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ แรงสั่นสะเทือนทำให้ภูวดลชะงักกึก ดวงตาที่พร่ามัวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และอารมณ์เสน่หาไหววับ สติที่เกือบจะหลุดลอยถูกกระชากกลับมาอย่างรวดเร็วด้วยเสียงแจ้งเตือนนั้น ภูวดลหลับตาลงแน่น ขบกรามเป็นสันนูนเพื่อระงับอารมณ์ที่พรั่งพรู เขากลืนคำพูดครึ่งๆ กลางๆ ที่เกือบจะหลุดออกจากปากกลับลงไปในลำคออย่างยากลำบาก ก่อนจะผละตัวถอยห่างออกมาจากร่างของคิมหันต์ช้าๆ คิมหันต์ยืนนิ่งค้าง หอบหายใจถี่กระชั้น ความรู้สึกวูบโหวงแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มเม้มปากแน่น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา ภูวดลหันหลังให้ หายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏชื่อของ "ธาม" เพื่อนสนิทของคิมหันต์ที่โทรเข้ามาดึกดื่นป่านนี้ ใบหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันที ความหึงหวงพุ่งทะยานกลับมาอีกระลอกเมื่อเห็นชื่อคู่แข่งหัวใจ ภูวดลกดรับสายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ความปรานี "มีธุระอะไรดึกดื่นขนาดนี้?" "ผมมารับคิม... เขารบกวนคุณมามากพอแล้ว" เสียงปลายสายของธามตอบกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้ และก่อนที่ภูวดลจะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธ ประตูห้องทำงานส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยรดน้ำมือของธามที่ยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าประตู พร้อมกับสายตาที่ส่งตรงมายังพวกเขาทั้งสองด้วยความไม่ไว้วางใจอย่างเห็นได้ชัด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!